Prologue
@Wongrawhipped
یک سال قبل
شین یه زمانی از بارون متنفر بود.
براش یادآور خداحافظی و وداعی بود که هیچوقت نیومد.
گریههایی که وقتی همهچیز رو از دست داد توی سکوت شب میپیچید.
سردیِ خصمانهی اتاق انتظار و اون بیحسیای که وقتی بیدار شد و بهترین دوستش هیچجایی دور و برش نبود، توی قلب یخزدهش حس میکرد.
درد، خشم، عصبانیت و امید خاموش و بیصدایی که شاید همهچی فقط یه خیال و توهم بوده.
سه سالِ دردناک و عذابآوری که انگار سه عمر طول کشید!
دیوونهکننده بود.
ولی حالا، به صندلی کهنهی اتوبوس تکیه داده بود و کنار پسری نشسته بود که قلب شکستهش رو توی دستهاش گرفته بود.
شین لبخند زد.
دیگه از بارون متنفر نبود.
بیرون رعد و برق میزد، قطرات بارون با صدای بلندی مثل گلوله به شیشه میخوردن و خیابونها رو با درخشش خیرهکنندهای نقاشی میکردن. صدای مداوم پچپچ بارون، سکوت بینشون رو زنده نگه داشته بود؛ ملودی آرامشبخشی که هردوشون رو به آرامشی دلپذیر دعوت میکرد و باعث میشد کنار همدیگه راحت باشن.
سینت سرش رو از جایی که تکیه داده بود روی صندلی چرخوند و به شین نگاه کرد. لبخند شکنندهش باعث شد نفس شین توی گلو حبس بشه. زمزمه کرد: «واقعاً دوستم داری؟» پلکهاش از خستگیای که انعکاسی از شین بود، سنگین شده بود ولی با اینحال گوشهی لبهاش بالا رفت.
شین خندهی کوتاه و از ته دلی کرد. «خفه شو، دیگه هیچوقت نمیگمش.» سرش رو چرخوند و از پشت شیشهی پنجره نگاهش رو به خیابونها و نورهای نقرهای و قرمز چراغهای شهر که روی پنجره افتاده بودن، دوخت. موج آشنایی از آسودگی آروم به درونش هجوم آورد و بهش اجازه داد از تکتک لحظاتش لذت ببره.
شین چشمهاش رو چرخوند و به صورت آروم سینت که روی شونهش خوابیده بود، نگاه کرد. «ازم دور شو، عوضی.» و با وجود اینکه لبخند ریزی روی لبهاش میرقصید، شروع به وول خوردن کرد.
خیلی زود، صدای خُرخُر ملایمی از سینت شنید که پوست گردنش رو لرزوند. نفسهای گرمش سیل افکارش رو آروم میکرد.
«احمق...» شین گفت و سرش رو روی سر سینت گذاشت، بوی شیرین شامپوی توتفرنگیای که از موهاش میاومد، توی بینیش پیچید؛ عطر آشنا و آرامشبخشی که سنگینی قلبش رو کم میکرد.
رو به بارون آروم زمزمه کرد: «دوستت دارم.» امیدوار بود بارون این احساس رو به دست سینت برسونه، چون خودش هیچوقت نمیتونست.
قبل از اینکه شین متوجه بشه، چشمهاش بسته شد و خواب روحش رو درون چیزی گرم و امن مثل یه پیله فرو برد.
آخرین چیزی که شنید زمزمهی محبتآمیز «منم دوستت دارم» بود.
انقدر لطیف و آروم که فکر کرد داره خواب میبینه.
تا اینکه دستی به پایین پیراهنش چنگ انداخت و اطمینانبخش اون رو محکم گرفت و تکرار کرد:
«منم دوستت دارم.»
همهی اون سه سال درد و رنج، در مقابل این لحظه و همیشه با هم بودن میارزید.

روز فارغالتحصیلی
«هی عوضی، پاشو دیگه!» شین داد زد و پتو رو از چنگ ناامیدانهی سینت بیرون کشید. «دیرمون میشه!»
یه نالهی بلند و ناخودآگاه از سینت دراومد.
«فقط دو دقیقه دیگه.» دستهاشو دور خودش حلقه کرد، انگار میخواست از خودش و خوابش محافظت کنه.
شین کلافه نفس میکشید. «اگه همین الان بیدار نشی، به خدا قسم پشیمونت میکنم که منو معطل کردی.» بعد دست برد سمت بالش، حواسش هم بود لباس فارغالتحصیلی اتو کشیدهش چروک نشه؛ لباسی که هرچی میگذشت بیشتر اعصابش رو خرد میکرد.
«میشنوی سینت؟»
یه ثانیه صبر کرد.
یه ثانیهی دیگه.
بعد بالش رو با تمام قدرت و زورش توی صورتش کوبید.
«لعنتی، پا شدم! پا شدم!» سینت یهو از جا پرید و روی ملحفه سیخ نشست.
چشمهاش وقتی شین رو برانداز کرد، برق زد. «اوهو، بهبه ببین کی با اون لباس کوچولوی خوشگلش اینجاست.»
شین اخم کرد و دستش رو تهدید آمیز مشت کرد. «به کی میگی خوشگل، عوضی؟»
سینت فقط خندید. «میدونی چیه؟ میتونم کل روز بشینم اینجا و نگاهت کنم.» دستهاش رو بالای سرش با خمیازهی رضایتبخشی کش و قوس داد.
«احمق، مسخرهبازی درنیار.» شین کف دستش رو روی صورتش کشید، امیدوار بود سرخیِ گرمای گونههاش رو بپوشونه. «ساعت هفت و نیمه. پاشو.»
«هفت و نیم؟!» سینت جیغ زد و وسط کشوقوس خشکش زد. سریع پرید پایین و دستش رو عصبی توی موهای آشفتهش برد. «باشه باشه! سریعترین دوش تاریخ رو میگیرم، قول میدم! به موقع میرسیم!»
شین با بیتفاوتی بهش زل زد.
اصلا از تلاشش تحتتاثیر قرار نگرفته بود.
حالت نگران سینت یهو تبدیل به یه لبخند مهربون شد. دستش رو بالا برد و لپهای شین رو کشید. «ما با همه فارغالتحصیل میشیم، با اون کلهی ناز و خوشگلت نگران نباش.»
قبل از اینکه شین بتونه یه مشت واقعی حوالهش کنه و جوابش رو بده، سینت سمت حموم دویید و با خندهی پیروزمندانهای در رو محکم به هم کوبید.
شین با وجود اینکه جریان ریزی از شادی زیر پوستش میخزید و تا عمق استخونهاش نفوذ کرده بود، چشم غره رفت.
هیچوقت فکر نمیکرد این روز رو ببینه، حداقل نه توی این چند سال اخیر که قلبش سرد و توخالی بود.
از رویای دوباره زندگی کردن دست کشیده بود و قید یه زندگی نسبتاً عادی رو زده بود.
هیچوقت فکر نمیکرد با نمرهی خوب از دبیرستان فارغالتحصیل بشه و بهترین دوستش دوباره برگرده و کنارش باشه.
ولی حالا اینجا بودن؛ آماده برای بستنِ یه فصل از زندگیهای به هم گرهخوردهشون و شروع یه فصل جدید.
با هم.
لبهاش به لبخند سپاسگزارانهای باز شد و آروم از پلهها پایین رفت. توی آشپزخونه پرسه میزد. با عجله چند تیکه میوه برید و توی بشقاب ریخت.
معمولاً مامانش از صبحونهای که برای چینگچینگ درست میکرد دوتا بشقاب هم برای اونها روی کانتر میذاشت، ولی از شانس شین، این پنجشنبه باید توی جلسهی مهمی شرکت میکرد، واسه همین از این زمان استفاده کرد تا بتونه بعداً توی مراسمشون حضور داشته باشه.
وسط ریختن آب توی لیوانها بود که صدای سینت از پلهها اومد: «هی! بدون من نرو!»
خندههای نرمش با نزدیک شدن بهش بلندتر شد؛ قطرههای آب از نوک موهاش آویزون بود، لباس فارغالتحصیلی توی هیکل پهن و درشتش کمی چروک شده بود و یه لبخند کج روی لبهاش بود.
این منظره… واقعاً دیدنی بود.
منظرهای که توی ذهنش موندگار بود.
شین آب دهنش رو قورت داد و میل به گفتنِ چیزی که توی ذهنش بود رو فرو خورد. «دست از نمایش بازی کردنهات بردار و عجله کن.» با لبخندی که قورتش میداد، غر زد.
صبحونهی مسخرهای که شین آماده کرده بود رو خوردن و بعد با عجله از خونه بیرون زدن، وسط حرفهای بیوقفهی سینت درمورد مجهز کردن موتورش، مدام به هم میخوردن.
«بیخیال! تو حتی از پس همین قراضه هم برنمیای.» شین با تمسخر گفت و با کیفش آروم به پشت سینت زد.
«هی!» سینت لب ورچید. «با همین قراضه هر روز صبح به موقع میرسیدی مدرسهها!»
«به موقع؟» شین خشک جواب داد.
سینت مکث کرد. «خب تقریباً… هر روز.»
شین خندید. چون مگه میشد به اون چشمهای گرد و اون لبهای آویزون نگاه کنی و نخندی؟
«باشه، بریم، پاپی فیس.» دستش رو روی سر سینت گذاشت و نازش کرد. اجازه داد دستش یکم طولانی روی سرش بمونه.
شین آرزو میکرد بتونه حسِ گرم و آشنایی که با لمس تارهای نرم و سبک موهای سینت بین انگشتهاش توی قلبش ایجاد میشه رو نادیده بگیره، اما همین حرکت ساده چنان موجی از گرما رو در وجودش به راه میانداخت که انگار روز کریسمس باشه.
همیشه همینطور بود.
این لحظههای کوچک و آروم با سینت...
همهچیزش بود.
وقتی دوتایی سوار موتور قراضهی سینت شدند، شین گذاشت سیلیِ تندِ باد، افکارش رو با خودش ببره. سرمای اوایل ژانویه حالوهوایی آبی و دلتنگ بهشون میداد.
البته این به اون معنا نبود که خیابونها بیروح و غمگین باشن. آدمها هنوز در رفتوآمد بودند. سرزندگی خاصی که در شهرهای کوچیکِ دورافتاده در گوشهای کمامکانات از دنیا پیدا میکنی، هنوز وجود داشت؛ یه اتحاد و همبستگی ناگفته بین معدود آدمهایی که اونجا زندگی میکردند.
با این حال، فضا از همیشه ساکتتر بود. رهگذرها، کز کرده در پالتو و کلاه، راه میرفتن. از سرما میلرزیدن، زمستون رو نفرین میکردن و زیر لب بهش فحش میدادن.
شین فقط میخواست خونه، توی تختش باشه، خودش رو به بهترین دوستش بچسبونه و کل روز رو به بطالتِ شیرینی بگذرونه و هیچ کاری نکنه.
«اون عقب همهچی روبهراهه؟» لحن شیطنتآمیز سینت در ذهنِ شلوغ و آشفتهی شین خزید.
«هوم؟»
نگاهشون برای لحظهای کوتاه از توی آینهبغل کوچیک موتور به هم افتاد.
«خیلی ساکتی.»
شین سرش رو تکون داد. «دو دقیقه تصمیم میگیرم نفس بکشم، بعد تو غر میزنی که چرا ساکتم؟»
چونهش رو روی شونهی سینت قلاب کرد و اون رو عمداً توی عضلات سفتش فرو برد.
«اوی!» سینت شونهش رو عقب برد و مجبورش کرد صورتش رو کنار بکشه. «درد گرفت!»
شین با ناز عذرخواهی کرد، دستش رو بالا آورد، همون جایی که چونهش رو گذاشته بود، و با شستش دایرههایی روی لباس نرم سینت کشید.
«تو فقط یه بچهی گندهای.»
«بچه؟!» سینت شوکه شد. «داری با تنها سونامیِ دنیا حرف میزنی، عزیز دلم.»
شین سریع لرزش قلبش از اینطور خطاب شدن رو نادیده گرفت. «آره خب، هیچکس نمیدونه این سونامی در واقع یه تولهسگِ بزرگ و لوسه.»
«عاو، شین، فکر کنم عاشقم شدی.»
همچین حرفهایی باعث میشد نفس شین توی گلوش حبس بشه. جوابهای تمرینشدهش مثل سرب روی زبونش نشست. «خواب دیدی خیر باشه.»
ناشیانه و معذبکننده نبود.
کلکل و شوخیهاشون مثل آبِ روان بینشون جاری بود؛ سریع و دلچسب. جوابهاشون شیطنتآمیز و رها بود. چیزی که هربار شین متوجه میشد خیلی طولانی به سینت خیره شده، فشار روی سینهش رو کم میکرد.
سینت عاشق شدن رو خیلی آسون میکرد.
ولی همین شوخیها چیزی رو درونش تکون میداد.
بارها با خودش فکر کرده بود معنیش چیه.
باقیِ مسیر در سکوت گذشت؛ سکوتی که فقط با صدای نفسهای درهمآمیختهشون پر میشد.
وقتی به ساختمون شیک مدرسهای رسیدن که یاد گرفته بودن خونه صداش کنن، گردبادی به نامِ ' ایو ' به سمتشون هجوم آورد؛ آبنباتچوبی توی دهنش بود، جیغ میکشید و میخندید. پیتا و اِیری هم پشت سرش اومدن؛ آرومتر اما با همون شادیِ خیرهکننده.
«کی فکرشو میکرد سینت از دبیرستان فارغالتحصیل بشه و دیپلم بگیره!» ایو دویید جلو و محکم پسِ سر سینت زد. «به این میگن رشد شخصیتی!»
«آخ!» سینت پشت سرش رو مالید. «انقدر باورنکردنیه؟»
چهارتا تکونِ سر برای جواب دادن به سوالش کافی بود.
شین آروم هلش داد. «هی، نمیتونی بگی خودتم شوکه نشدی، آقایِ "من که کلا خنگم، پس درس خوندن چه فایدهای داره". نمرههات اونقدرها هم که میگفتی بد نبود.»
سینت لبخند زد. «فقط واسه این درس خوندم که مجبور نشی تنهایی بری دانشگاه.» و چشمک زد.
ایری ناله کرد: «برای این لاسزدنهای حالبههمزنتون خیلی زوده!»
پیتا سرش رو تکون داد و آهی کشید. «یه اتاق بگیرین لطفاً، حال همه رو بد کردین.»
چند خنده و بغل بیش از حد محکمِ دیگه رد و بدل کردن و بعد، آروم وارد سالن شدن و به بقیه دوستهاشون پیوستن.
تیو بلند گفت: «اوهو، کن رو ببین!»
«کن؟! انقدر مرتب و شیک و اتوکشیده؟»
نات قهقهه زد و در حالی که همدیگه رو تشویق میکردن، مشتش رو به مشت نیت زد.
کن پُفی کرد و غرغرکنان گفت:
«هی، منظورتون از این حرف چیه؟»
و به جمع کوچیکشون در گوشهی سالن ملحق شد.
فرست لبخند شیطنتآمیزی زد و تیکهای از شکلاتی که با ولع میخورد رو جدا کرد و به سمت کن پرت کرد.
«هیچی، هیچی. ما فقط خوشحالیم که اینجایی.»
سینت و شین نگاهی به هم انداختن؛ لبخند از روی لبهاشون محو نمیشد.
و به همین سادگی، مراسم مثل برق و باد گذشت؛ خانم جن و آقای سونگ وسط سخنرانیشون دربارهی مسیر پرفرازونشیبی که همه با هم طی کرده بودن و اینکه چقدر به پایان دادنش در کنار همدیگه افتخار میکنن، زدن زیر گریه.
شین حتی با چادجن تماس تصویری گرفت تا چیزی رو از دست نده.
و در آخر، همهچی با پیشنهاد کیبل برای یه بغلِ گروهی تموم شد.
«آخرین بغل به عنوان کلاس شماره دو؟»
و همه رو به سمت خودش کشید.
وسط اون لحظهی پر احساس، نیت دوباره با هیجان گفت: «بیاین جمعهی همین هفته همه دور هم جمع بشیم و جشن بگیریم!»
شین لبخند زد.
سینهش پر از حس خوب و گرما شده بود.
«واسه دانشگاه آمادهای؟» سینت زیر گوشش طوری زمزمه کرد که فقط خودش بشنوه؛ صداش پر از اضطراب و هیجان بود.
شین نفس طولانی و عمیقی کشید.
«معلومه که آره.»
ادامه دارد... :)