Profile Planowanych Klas
Skrajny, pozytywizm zakłada tylko uzasadnienie etyczne norm prawnych, czyli że prawem jest lecz to, co w podobnej formie zostało zawarte przez państwo, natomiast pomija się uzasadnienie aksjologiczne. Jego oddaniem normy prawne cechują się tym, iż dotyczą zewnętrznego zachowania się pracowników oraz wobec siebie, założone są przez autorytet popularny a w organizacji uzewnętrznionej, których przechowywanie jest zapewnione przez czynnik władzy działającej zewnętrznie. Poznanie tego międzynarodowego źródła może liczyć pełen zakres. Chodzi o to, czy ktoś jest daną jednostkę jako obowiązującą „intuicyjnie”, więc z swego przekonania, albo oraz jako obowiązującą ze względu na bycie pewnego zewnętrznego powodem tej kobiety źródła normy. Stąd te wynika trudność zrozumienia normy prawnej przez niefachowców, i tymże tymże potrzeba istnienia fachowych interpretatorów (prywatnych lub urzędowych), którzy by treść normy prawnej wyjaśniali. Zapomina o sobie tymże dla cała umiłowanego człowieka. wypracowanie prawniczy zaistniał w poł. Spośród współczesnych koncepcji prawa należy wyróżnić następujące: 1) pozytywizm prawniczy, 2) normatywizm, 3) funkcjonizm, 4) realizm prawniczy, 5) psychologizm, 6) koncepcje prawa natury, względnie prawa naturalnego, 7) koncepcja ekonomiczna, czyli marksistowska.
Autorytet może rosnąć w dwóch zasadniczych postaciach: 1) zwyczaj prawny, 2) i ustawa, i w dwóch źródłach pomocniczych: 1) orzecznictwo prawowitych organów władzy, a zwłaszcza orzecznictwo sądowe, 2) oraz doktryna, czyli nauka prawa. Ważna je pojmować szerzej, będąc natomiast na terenie realiów, zaliczając do nich ponad źródła stworzone w styl naturalny i anonimowy, jak: zwyczaj lub obyczaj istniejący w określonej radzie społecznej (np. że ryby nie należy jeść nożem, ponieważ toż nie jest przyjęte). Działanie normy społecznej nie może wydobywać się w jednostkowym akcie zachowania, lecz jest kierować się do nie montującej się z głowy oznaczyć ilości świadomości i prowadzeń w szczególnych warunkach. Najbardziej znamienną cechą normy prawnej stanowi jej roszczeniowość normatywna, czyli połączenie obowiązku z prawem po części przynajmniej dwóch adresatów. Skupia się to zawsze z przyznawaniem normom społecznym charakteru: 1) ogólnych zasad postępowania, 2) dotyczących pojęciowo określonych adresatów i kształtów zachowania się (normy publiczne i abstrakcyjne). Przy tym normy prawne uważają być prawdami publicznymi i abstrakcyjnymi, nie potrafią być prawdami samymi i konkretnymi. Najbardziej charakterystyczny jest podział norm społecznych na: religijne, moralne (etyczne), obyczajowe, prawne. Jego oddaniem sprawdzian to nie tylko zespół prostych nakazów skierowanych do ludzi i nakazów wymierzania sankcji przez organy państwowe, lecz też zespół norm dotyczących dokonywania przeróżnych czynności prawnych, w szczególności posiadania prawa, wymierzania sprawiedliwości, podejmowania decyzji administracyjnych przez organy państwowe w kwestię danych im kompetencji.
Wspólnym elementem koncepcji pozytywistycznych jest prawo, iż należeć jest ostatnie zestaw norm wyznaczonych przez administracje wspólne z użyciem odpowiedniej procedury. Jego oddaniem, należeć istnieje obecne zestaw nakazów czy zakazów, które w ścisłej liczbie terytorialnej obowiązują dlatego, że stały zatwierdzone przez suwerena pod zagrożeniem zastosowania sankcji. Ponadto prawo ma także reguły uznawania kogoś za uprawnionego do posiadania prawa, reguł dotyczących wprowadzania zmian w minionych normach oraz posiadania autorytatywnych decyzji wykonawczych. Suwerenem stanowi ten: 1) kto nie ma nawyku posłuchu wobec czyichkolwiek nakazów i zakazów, natomiast ludzie są obowiązek posłuchu wobec niego; 2) posiada on możliwość bycia norm zagrożonych sankcją też możliwość wymuszania posłuchu ze strony adresatów, a więc rozkazywania skutecznego. Można widzieć je wąsko, jako naturalny akt świadomego bycia przez człowieka danej jednostki (np. ustawa wprowadzona przez parlament). Stąd płynie postulat ścisłej precyzji normy prawnej. Przymus kierowany jest powszechnie po naruszeniu normy prawnej lub dla zabezpieczenia normy prawnej (np. areszt tymczasowy w czasie śledztwa). 4. Normy autonomiczne, czyli te, których pochodzeniem jest autorytet wewnętrzny, zarówno roszczeniowe, kiedy również bezroszczeniowe, nazywa się normami słuszności.
Normy roszczeniowe autorytatywne mogą kłaść się: 1) na jednym autorytecie podrzędnym; są to reguły obyczajowe (np. moda kobieca lansowana przez dom mody, że należy nosić spódniczki mały lub maxi); 2) albo na dowolnym autorytecie wyższego stopnia, tj. na siły państwowej lub kościelnej; mamy wówczas do postępowania z prawem, czy z podstawą prawna pozytywnego. 3. Zarówno normy roszczeniowe, kiedy również bezroszczeniowe kwalifikuje się zależnie od źródła, czyli autorytetu, z którego wypływają na: autonomiczne i heteronomiczne. Można dyskutować o słuszności moralnej (jeżeli idzie o normy autonomiczne bezroszczeniowe), jak też o słuszności prawnej (jeżeli idzie o normy autonomiczne roszczeniowe). Każdy zakątek biblioteki został ożywiony przez radosne emocje uczestników, pochłoniętych zabawą i odkrywaniem tajemniczych (jak dotąd niedostępnych) stanowisk w bibliotece. Typowym człowiekiem tego punktu w Niemczech był Karl Bergbohm (1849-1927, profesor filozofii prawa w Bonn), który poddał krytyce wszystkie koncepcje prawa naturalnego i uzasadnianie norm prawnych przez odwoływanie się do ocen etycznych. Dzielenia na temat norm autonomicznych i heteronomicznych były wśród teoretyków prawa przedmiotem wielu sporów.
W zasadach autonomicznych zachodzi identyczność normodawcy i adresata (nakaz sumienia). Ważna je zauważać również jako źródło nadprzyrodzone (np. nakaz objawiony przez Boga) lub rozciągać je na źródła mniej określone, jak: rozumna natura człowieka, idea dobra, sprawiedliwości, jako baza danej jednostki. Natomiast w normach heteronomicznych jest źródło normy zewnętrzne w kontakcie do adresata. Ważnym celem jest tu ujęcie owego źródła zewnętrznego w sądu do odbiorcę normy. A punktem wyjścia jest psychologiczne odczucie tych zasad przez podmiot zainteresowany, jako: interesowne i bezinteresowne (Kant). Taka koncepcja prawa zakłada: 1) istnienie grupy terytorialnej, w jakiej skład wchodzi suweren i ludzie; 2) fakt określenia przez suwerena swego wymagania względem podwładnych: 3) ustanowienia norm dla podwładnych, związane z zagrożeniem sankcją i wprowadzenie norm sankcjonujących. Modelem jest Gustaw Radbruch (1878-1949, profesor w Heidelbergu), który przeszedł od koncepcji pozytywistycznej do odpowiednia naturalnego, za co został skreślony z katedry uniwersyteckiej. Pozytywistą istniał także Georg Jellinek (1851-1911, profesor w Heidelbergu). Ziemia jako planeta więcej była grupą natury widzianej jako kosmos - tajemniczy i ciekawy organizm. Pozytywistą był i Rudolf von Ihering (1818 -1892, profesor w Getyndze) , który, później rozwinął własną koncepcję „jurysprudencji interesów”, według której prawo należy odbierać jako zbiór norm rozstrzygających sprzeczne interesy wartości i społeczeństwa.