🔴 قیمت‌ها کجا می‌ایستند!
فرهیختگان✍ رحیم قمیشی
رفته‌ام رستوران.
از منویی که به دیوار زده‌اند عکس می‌گیرم و برای خانواده می‌فرستم تا سفارش بدهند.
سفارش را که می‌گیرم، می‌روم صندوق.
می‌گویند قیمت‌ها عوض شده!
می‌پرسم:
«چرا قیمت‌های منو را عوض نکرده‌اید؟ آدم‌ها غافلگیر نشود.»
می‌گوید:
«این منو برای دیروز است. امروز سی درصد به قیمت‌ها اضافه شده. نرسیده‌ایم عوضش کنیم! هر روز که نمی‌شود تابلو را تغییر داد.»
سی درصد، در یک روز!
از کجا بیاوریم؟
رفتم روغن ماشین را عوض کنم.
چهار لیتر روغن معمولی، با دو فیلتر ساده، می‌شود هفت‌ونیم میلیون تومان.
چقدر دارایی بفروشیم؟
چقدر بگوییم این دیگر آخرش است و از این بیشتر نمی‌شود؟
چقدر به حقوق کارگر و معلم، و کارمند و بازنشسته اضافه شده که باید این افزایش قیمت‌ها را تحمل کنند؟
لطفاً چند میوه نام ببرید که کیلویی کمتر از دویست هزار تومان باشند.
قیمت‌ها چند برابر باید بشوند تا بگوییم گرانی از حد گذشته؟
چقدر فقیرتر شویم؟
چقدر بگوییم «به‌زودی درست می‌شود»؟
و اصلاً... آیا کسی به فکر هست؟
می‌گویند شرایط جنگی است.
وضعیت حساس است.
دشمن سوءاستفاده می‌کند.
محاصره و تحریم هستیم.
باشد!
قناعت می‌کنیم.
کمتر می‌خوریم.
لباس نمی‌خریم.
میهمانی نمی‌گیریم.
مسافرت نمی‌رویم.
اما در همین حال، عده‌ای را می‌بینیم که پول پارو می‌کنند و ثروت روی ثروت می‌گذارند.
و ما باز هم چیزی نباید بگوییم.
می‌بینیم عده زیادی حتی توان یک زندگی معمولی را ندارند.
باز هم چیزی نمی‌گوییم.
تا کجا؟
در جنگ هشت‌ساله هم مشکلات اقتصادی داشتیم.
کمبود و سختی بود.
اما کمبود، برای همه بود.
نان بود، دارو بود، غذا بود.
لوازم ضروری و مایحتاج زندگی بود.
همه کمبود داشتیم و همه کمبود را تحمل می‌کردیم.
اما امروز مسئله فقط کمبود نیست.
مسئله، فاصله است.
فاصله‌ای فاحش میان کسانی که دارند و کسانی که ندارند.
عده‌ای اندک که می‌خورند و انباشته می‌کنند و به مردم می‌خندند؛
و عده‌ای بسیار زیاد که دیگر حتی توان زندگی زیر خط فقر را هم ندارند.
مستأجرها اجاره را چه کنند؟
بیماران داروهای گران را چه کنند؟
مادران لوازم‌التحریر بچه‌ها را چه کنند؟
کرایه ماشین را
نان را چه کنند؟
برنج و روغن و حبوبات و لبنیات را چه کنند؟
گوشت که از زندگی بسیاری حذف شده
قبض آب و برق و گاز را چه کنند؟
و سؤال مهم‌تر:
آنها که در مراکز تصمیم‌گیری نشسته‌اند، واقعاً می‌دانند مردم با چه درآمدی زندگی می‌کنند؟
حقوق ماهیانه خودشان چقدر است؟
همان متوسط حقوق جامعه!؟
یا ما داریم به جامعه‌ای تبدیل می‌شویم که عده‌ای اندک بر عده‌ای بسیار زیاد و گرسنه و درمانده حکومت می‌کنند؟
حواسمان هست؟
ما داریم به سوژه‌های تاریخی تبدیل می‌شویم.
به نمونه‌هایی برای آیندگان که بگویند:
«چطور شد که چنین شد؟»
فرعون چگونه فرعون شد؟
اتحاد جماهیر شوروی، آن ابرقدرت، چرا از درون فروپاشید؟
چرا مردم رومانی ناگهان به پا خاستند؟
چرا مردم تونس یکباره شوریدند؟
چرا چین با مرگ مائو تغییر کرد؟
و چه شد که ایران آنطور...
قرار است ما هم فقط سکوت کنیم؟
مردم بترسند و اعتراض نکنند؟
باور کنند که مدتی دیگر همه‌چیز درست خواهد شد؟
جنگ که تمام شود...
تحریم که برداشته شود...
وقتی نتوانید حداقل زندگی را برای مردم فراهم کنید، وقتی نتوانید هزینه‌ها را با درآمد مردم متناسب کنید، آن روز چه خواهید کرد؟
مردم، کشورهای همسایه را می‌بینند.
سطح زندگی مردم جهان را می‌بینند.
و زندگی خودشان را هم.
حقوق ماهیانه بسیاری از مردم، به صد دلار هم نمی‌رسد.
با هزینه‌های دلاری
چطور می‌شود زندگی کرد؟
مردم تحمل‌شان تمام شده.
یک‌بار مردانگی کنید.
و به مردم بگویید:
قیمت‌ها کجا قرار است بایستند؟
یک‌بار مردانگی کنید و بگویید:
نتوانستید.
بلد نبودید.
از اولش هم، این‌کاره نبودید...