Pedri x Gavi - Raha

Pedri x Gavi - Raha

Dayan

آه لرزونی از میان لب‌های خشک پدرو گذر کرد. اتاق بیمارستان ساکت بود و تنها صدای تیک تاک ساعت عتیقه و قدیمی شنیده می‌شد.


«با کی لج کردی؟ با خودت؟»


«با هیچکس.»


«پس چرا غذا نمی‌خوری؟»


پابلو حتّی رغبت نمی‌کرد که نگاهی بهش بندازه. انگار مقصر پدرو بود. انگار دنبال گردنی می‌گشت که تقصیرات رو گردنش بندازه. خودشم می‌دونست که هیچکس مقصر نبود، خودش هم می‌دونست که این کار ها فایده‌ای ندارن. 

چشمان پدرو پر اشک شدن، امّا سعی می‌کرد خودش رو قوی‌تر از این حرف‌ها نشون بده. پابلو بهش نیاز داشت، تازه اوّلش بود.


«چرا اینطوری رفتار می‌کنی؟ مگه با خودت دشمنی؟ درست می‌شه، دوباره برمی‌گردی به زمین... همه منتظرت می‌مونن.»


پوزخندی روی لب‌های پابلو شکل گرفت.


«آره، برمی‌گردم، اونم وقتی که یه عروسک چینی شکستنی شدم.»


پدرو از روی صندلیش بلند شد و کنار پابلو روی تختش نشست، دستش رو محکم گرفته بود.


«چرا داری چرت و پرت می‌گی؟ مگه تو تنها کسی هستی که رباط می‌ده؟!»


«آره! من بخت برگشته تنها کسی‌ام که پشت سر هم مصدوم می‌شه!»


صدای پدرو آرام بود، ولی هر کسی می‌تونست شکستگی‌اش رو تشخیص بده.


«این حرفا رو نزن...»


پابلو سرش رو به تخت تکیه داد و چشمان خسته‌اش رو بست.


«چرا نزنم؟ هر بار فکر می‌کنم دیگه آخرشه. دیگه تمومه. بعد که دوباره سر پا می‌شم، یبار دیگه می‌خورم زمین. دوباره باید از صفر شروع کنم.»


گلوش گرفت.


«پدری، من... من خسته‌ام. من دیگه خسته شدم.»


«باشه، خسته‌ای، حق داری! ولی پا پس نکش.»


سعی کرد لبخند بزنه و اشک‌هاش رو پنهان کنه، امّا دیگه غیر ممکن بود.


«تو پابلو گاوی‌ای! کله‌شق‌ترین موجود دنیا! مگه می‌شه به همین راحتی‌ها پا پس بکشی...؟»


برای پابلو هم سخت بود که اشک‌هاش رو کنترل کنه.


«بعضی وقتا فکر می‌کنم که کاش فوتبالیست نمی‌شدم. مردم فکر می‌کنن وقتی برگردم همون پابلو گاوی همیشگی‌ام، امّا کم کم بدنم خسته می‌شه و دوباره همه چیز... مزخرف می‌شه. من فقط یه بچه‌ام، پدری. یه بچه که بدنش... دیگه جواب نمی‌ده.»


پدری با نگرانی فشارش رو روی دست‌هاش بیشتر کرد، چیزی که همیشه می‌ترسید اتّفاق افتاد؛ پابلو بالأخره این حرف‌های زهرآگین رو به زبون آورد.


«چی داری می‌گی؟ معلومه که خوب می‌شی! این چه حرفیه!»


«پدری...»


پابلو بالأخره نگاهش کرد، چشمانی که خسته و... ناامید بودن.


«من مثل تو نیستم، پدری. من... فکر نکنم دیگه بتونم. امّا... امّا همین که قادر باشم بازی تو رو تماشا کنم...»


لبخند تلخی روی لب‌هاش شکل گرفت.


«برای من کافیه.»


Report Page