Pedri x Ferran
Dayanکم پیش میاومد که بارسلونا هوای خیلی سردی داشته باشه، امّا در اون عصر پاییزی، فران احساس میکرد نشستن رو به روی دریا شاید باعث سرما خوردنش بشه. اگه پدرو میشنید، حتماً عصبانی میشد.
دختر خبرنگاری که با هر سختیای بود، تونسته بود فران رو راضی به مصاحبه کنه، لبهاش رو تر کرد و نزدیکتر بهش نشست:
«چیشد که یهو... اون تصمیمو گرفتی؟»
فران فقط به نقطهی نامعلومی در افق خیره شد.
«کدوم یکی؟ اینکه عاشقش بشم، یا...»
«اینکه به کّل دنیا بگی. هویتت رو... خودت رو. اینکه از فوتبال کنار کشیدی. تمام اینا.»
آهی از بین لبهای فران خارج شد. حالا داشت پا به سن میذاشت و ترههای سفیدی لای مو ها و ریشش پیدا میشد، امّا هنوز هم جذاب بود. شاید حتّی جذابتر از گذشته. ذهنش در گذشتهها سیر میکرد. اون روز هایی که در بارسلونا بازی میکرد، اون تمرینهای صبحگاهی، اون شادیهای بعد از گل... در تمامشون، فقط چهرهی پدرو واضح بود. جز اون نمیتونست شخص دیگهای رو به یاد بیاره.
«فکر میکنی دست خودم بود؟ بالأخره میفهمیدن.»
نگاهش رو بالأخره سمت دختر جوان برگردوند.
«شما ها چی میفهمید؟ شما که کنار اون زندگی نکردید. شما ها فقط پشت صفحهی تلویزیون دیدینش و من هر لحظه رو کنارش نفس کشیدم. من بوش رو، اجزای صورتش رو، صداش رو، رنگ چشمانش رو، تمام اینها رو از خودم بهتر میشناسم. با خودت فکر میکنی هر کسی جای من بود، شانس این رو داشت که عاشقش نشه؟»
دوباره صورتش رو سمت دریا برگردوند، مرغان دریایی در گوشهای جمع شده بودن.
«اون روز... همه چیز فرق میکرد. اون روز... آه. چند سال پیش بود؟ ده؟ پونزده؟ دقیق نمیدونم، امّا...»
خشم و غضب در چشمانش شعلهور شده بود.
«به خودم اومدم و دیدم که حاضرم کّل دنیا رو فقط برای یه لحظه خندهاش قربانی کنم.»
"۲۰ سال پیش، بارسلونا، اسپانیا."
زمین تمرین زیر نور آفتاب ظهر میدرخشید، امّا هوای میان فران و پدرو کمی سردتر بود. سرد… و خطرناک.
کّل تیم زمین رو ترک کرده بودن، ولی فران مونده بود. شاید عمدی، شاید هم اتفاقی.
پدرو حولهاش رو از روی نیمکت برداشت و نگاه کوتاهی به فران انداخت.
«اگه چیزی هست که میخوای بگی… الان وقتشه.»
فران لحظهای سکوت کرد. از همون سکوتهایی که فقط پدرو قادر به کد شکنیاش بود.
«تو هیچوقت نمیفهمی که من چی رو دارم از دست میدم.»
پدرو آهی کشید.
«این چیزیه که هر دو داریم از دست میدیم، فران.»
فران با عصبانیتی بیهوا به سمتش رفت، انگار سالها خشمش جمع شده بود و بالأخره ترک برداشته بود.
«نه. تو داری ازش فرار میکنی. تو میترسی. تو همیشه میترسی که… این واقعی باشه. چرا نمیذاری بقیه بدونن؟ چرا منو توی تاریکی نگه میداری؟ چرا همیشه باید آخرین نفری باشم که برای تو مهمه؟»
پدرو هم خسته شده بود. خسته از جنگیدن با احساسی که خودش هم نمیفهمید از کجای وجودش نشأت میگیره.
«فران…»
صداش شکست.
«تو نمیتونی از من بخوای که همه چیز رو کنار بذارم و بسوزونم.»
«ولی من میسوزونم. برای تو. برای اینکه یه بار، فقط یه بار، تو هم اندازهی من، منو بخوای.»
پدرو فقط تونست برای لحظهای چشمانش رو ببنده و خودش رو برای این سقوط خانمان سوز آماده کنه.
«تو نمیفهمی فران. اگه یه روز دنیا بفهمه… تو از من متنفر میشی. از دستم میدی. همدیگه رو از دست میدیم. چرا اینقدر بچگونه فکر میکنی؟»
فران پوزخند تلخی زد، یکی از اون پوزخند هایی که همیشه باعث میشد پدرو نگاهش رو بدزده.
«پس بذار یه چیزی رو روشن کنم پدری…»
دستش به آرومی روی گردن پدرو جا خشک کرد.
«من ازت نمیگذرم. من نمیذارم بری. نه تو… نه عشقمون… نه هر چیزی که بین ماست. تو خیلی یهویی نزدیک شدی پدری و من... من زیادی دیر فهمیدم که دیگه نمیتونم بدونت نفس بکشم.»
"زمان حال، بارسلونا، اسپانیا."
«اون روز… اون روز من فهمیدم که فروپاشی یک نفر چقدر میتونه زیبا باشه. وقتی اون پسر…»
مکث کرد.
«پدرو… بالأخره بهم اجازه داد ببینم چقدر میترسه که دوستم داشته باشه.»
باد سردتر شد.
«و من…»
قبل از اینکه بتونه جملهاش رو کامل کنه، گوشیش زنگ خورد. آهی کشید.
«متأسفم، باید برم خونه. پدری منتظرمه.»