Part16-2
Allmyloveمینگیو پسر رو به خونه‌ش رسوند.
وقتی باهم از ماشین پیاده شدن و کنار هم ایستادن، جونگهان نمیدونست رنگ صورتی گونه‌های فرد مقابلش بخاطر سرماست یا خجالت!
ولی هرچی که بود، بامزه و زیبا بود...
-"خب..."
مینگیو شروع به صحبت کرد و سرش رو پایین انداخت:"شب خوبی بود، به لطف تو"
-"منم لذت بردم"
جونگهان بدون مکث جواب داد و سرش رو بالا گرفت، حداقل دروغ نبود!
با صداقت لبخند زد:"ممنونم"
-"من بیشتر"
مینگیو آهسته گفت و به چشم‌های عسلی و درخشان پسر مقابلش خیره شد:"فکر نمیکردم قبول کنی که بیای"
-"چرا نیام؟"
پسر آهی کشید، شانه‌هاش رو بالا انداخت و دست‌هاش رو بیشتر تو جیب کتش فرو برد.
به خیابون خلوت و تاریک نگاه کرد و نفس عمیقی کشید:"نمیدونم...تو...یجورایی متفاوتی...نمیدونم"
جونگهان نمیدونست چرا، اما استرس گرفته بود.
لب پایینش رو با تردید گاز گرفت و گفت:"من متفاوتم؟..."
پسر که متوجه تردید و ناراحتی جونگهان شده بود، بلافاصله سرش رو چرخوند و جواب داد:"منظورم تفاوت از نظر خوبه"
جونگهان آروم خندید و به زمین نگاه کرد.
کمی تو جاش جابجا شد و شونههاش رو بالا انداخت:"نمیدونستم متفاوتم"
احساس کرد دست گرم و صمیمانه‌ی مینگیو روی بازوش فرود اومد و بعد آروم شروع به نوازشش کرد.
-"تو مثل بقیه نیستی، منظورم این بود جونگهان"
پسر زیرلب با طعنه خندید و سر تکون داد:"آره...میدونم که با بقیه فرق دارم چون زندگیم مثل آدمای معمولی-"
مینگیو با پایین آوردن سرش و فشار دادن لب‌هاش به لب‌های نیمه باز پسر ، حرفش رو قطع کرد.
بدن جونگهان چند ثانیه منقبض شد اما بعد در آرام ترین حالت خودش قرار گرفت.
لب‌هایی که با ملایمت روی لب‌هاش سر میخوردن رو دوست داشت، نمیدونست چطوری قدرتش رو پیدا کرد اما مطمئن بود بوسه‌های مینگیو رو بی جواب نذاشت و اون رو با حرکات آرومش همراهی کرد.
لبخندی که مینگیو از روی لذت بین بوسه‌شون زد رو حس کرد و متوجه شد خیلی وقته کمرش بین دست‌های قوی مینگیو گیر افتاده.
”خوب بود“
با خودش اعتراف کرد.
بهرحال، لب‌های پسر، نرم، گرم و خوش طعم بود و دست‌هایی که دور بدن سردش حلقه شده بودن بهش آرامش عجیبی میداد...
اما...
این بوسه از طرف سونگچول نبود.
سونگچول خشن و پر حرارت میبوسید، جوری که تا چند دقیقه بعد هم سوزش زبون و لب‌هات رو حس میکردی...اما مینگیو نرم و ملایم بود و حتی گاهی فشار لب‌هاش رو کم میکرد تا ناخودآگاه اذیتت نکنه.
این خوب بود...
بوسه‌شون بعد از چند لحظه به پایان رسید، و خوشبختانه جونگهان دیگه به لب‌های خشن سونگچول فکر نکرد.
مینگیو عقب کشید و با لبخند همیشگی‌ای که اینبار با شوق و تحسین زیادی همراه بود به پسر مقابلش نگاه کرد.
-"تو خیلی شگفت انگیزی جونگهان"
زمزمه کرد و پلک‌هاش رو برای چند ثانیه روی هم گذاشت:"من خیلی خوش‌شانسم"
این حرف‌های شیرین و دوست داشتنی، باعث شد لبخند کوچیکی روی لب‌های خیس جونگهان شکل بگیره.
شنیدن همچین چیزهایی همیشه براش خوشایند بود و باعث میشد حس خوبی به خودش داشته باشه.
هرچند هنوز هم از خودش متنفر بود...
مینگیو یک دستش رو بالا آورد و به آرومی گونه‌ی صورتی رنگ پسر رو نوازش کرد:"امیدوارم دوباره ببینمت"
جونگهان دست گرم پسر رو با دست خودش پوشوند و با اطمینان جواب داد:"میبینی"
پسر لبخندی زد که به زیبایی ستاره‌های توی آسمون بود و بعد خم شد و قبل از اینکه به سمت ماشینش بره، آخرین بوسه‌ش رو روی لب‌های نرم و نازک جونگهان کاشت.
بلافاصله عقب رفت و سوار ماشینش شد.
درحالی که دستش رو برای پسر تکون میداد ماشینش رو به حرکت درآورد و خیلی زود از اونجا رفت.
جونگهان به دور شدن ماشین نگاه کرد و نفس لرزونش رو بیرون فرستاد.
دست‌هاش رو دور بدنش حلقه کرد تا خودش رو از سرمای طاقت فرسا و آزار دهنده نجات بده.
شاید مسخره بنظر میومد...
اما دلش برای سونگچول تنگ شده بود.
به سختی آب دهانش رو قورت داد و چشم‌هاش رو بست.
”دارم عقلم رو از دست میدم“
***
احتمالاً جونهی هنوز پیش مینگهائو بود چون هیچ صدایی شنیده نمیشد و بنظر میومد برق‌ها خیلی وقته خاموش موندن.
زیر لب هم‌خونه‌ی احمقش رو لعنت کرد و قبل از رفتن سمت آشپزخونه، خمیازه‌ای کشید و کیفش رو روی مبل انداخت.
-"اوه..."
با شنیدن صدای مردونه و ضعیفی، اخم کرد و قدم‌های بلند و مرددش رو به سمت اتاق برداشت.
باجدیت سرش رو جلو برد تا دوباره صدا رو بشنوه و دقیقاً چند لحظه بعد، همون صدای مردونه چیزی رو زمزمه کرد.
این قطعاً صدای جونهی بود!
ولی اون اینجا چیکار میکرد؟
مگه قرار نبود بخاطر اینکه سونگچول ردش کرده بره پیش مینگهائو؟
گلوش رو صاف کرد و با لحن نسبتاً تندی پسر رو صدا زد:"جون؟"
دوباره همه جا ساکت شد.
چند لحظه بعد، با شنیده شدن صدای جیر جیر تشک، جونگهان مطمئن شد که اتفاقات خوبی اون داخل نمیوفته!
مخصوصاً با ناله‌های عجیبی که هر چند ثانیه توی گوشش زنگ میخورد!
سردرد ناگهانیش رو نادیده گرفت و به سمت اتاق خودش رفت.
هردو دستش رو روی گوش‌هاش گذاشت و چشم‌هاش رو محکم بست.
واقعاً نمیخواست این صداها رو بشنوه.
-"همین رو کم داشتم، لعنتی"
با حرص زمزمه کرد و در اتاق رو با پاش بست.
روی تخت دراز کشید و اجازه داد چشم‌هاش همچنان بسته بمونه.
اینکه جون، مینگهائو رو آورده بود خونه آزار دهنده بود...
جونگهان واقعاً تحملش رو نداشت! اصلاً دلش نمیخواست تا صبح به عشق بازی اون دو نفر گوش بده!
-"اه...فاک...همونجا"
ناله‌های جونهی حتی با وجود دیوار ضخیم بینشون، باز هم به گوشش میرسید و این کلافه‌ش میکرد.
بلافاصله بالشی برداشت و محکم روی صورتش فشار داد.
باید اون صداهای لعنتی رو خفه میکرد، اما چطوری؟
درسته که جونهی تا بحال پسرای زیادی رو آورده بود خونه اما همه‌اینها مال خیلی وقت پیش بود، جوری که جونگهان دیگه هیچکدومشون رو به خاطر نداشت!
-"باورم نمیشه..."
نفس عمیقی کشید و بالش رو از روی صورتش کنار داد.
مطمئن بود امشب قرار نیست خواب راحتی داشته باشه، پس بلند شد و دنبال هدفون ارزون قیمتش گشت.
این تنها راه بود...
همزمان با دیدن هدفونِ سفیدش روی میز ، متوجه شد دیگه اون صداهای عجیب غریب از اتاق جون شنیده نمیشه.
نفس راحتی کشید و به دیوار تکیه داد:"خوبه"
به سختی آب دهانش رو قورت داد و بخاطر خشکی گلوش، احساس بدی پیدا کرد.
به این نتیجه رسید که باید یه لیوان آب خنک بخوره و خودش رو از این وضعیت نجات بده...پس لباسش رو با یه هودی ساده عوض کرد و از اتاقش بیرون رفت.
قدم‌های آهسته‌ش رو به سمت آشپزخونه برداشت و با احتیاط یه لیوان تمیز از کابینت بیرون آورد.
همزمان با باز کردن شیر آب، صدای باز شدن در اتاق جونهی رو شنید؛ اما حتی نخواست که گردنش رو بچرخونه و به عقب نگاه کنه.
نه تا وقتی میدونست قراره با چه صحنه‌ای مواجه بشه!
-"جونگهان؟"
صدای دو رگه‌ی جونهی توجهش رو جلب کرد، با اینحال فقط کمی سرش رو کج کرد تا نشون بده بهش گوش میده و بعد شیر آب رو بست.
-"تازه اومدی؟"
پسر به آرومی پرسید و نزدیکتر اومد تا از لیوان آبی که توی دست جونگهان بود جرعه‌ای بنوشه.
جونگهان چیزی نگفت و اجازه داد لیوان خالی دوباره بین انگشت‌های سردش برگرده و صادقانه، نتونست با دیدن بدن برهنه‌ی جونهی افکار آزار دهندهش رو کنترل کنه.
سینه‌ی برنزه و براقش مرطوب بود و صورتش طوری آشفته بنظر میومد که انگار از یه جنگ سخت برگشته!
-"کجا بودی؟"
باز هم این جون بود که سوال پرسید و منتظر جوابی از طرف پسر موند.
جونگهان لب‌هاش رو لیس زد و آهسته گفت:"دیت"
چشمای جونهی کمی گشاد شدن، انگار انتظار هر چیزی رو داشت، جز دیت رفتن هم‌خونه‌ی ساده و بی حوصله‌ش!
-"با کی؟"
-"تو نمیشناسی"
لبخند مرموزی روی لب‌های جونهی نشست:"پس چرا بهم نگفتی؟ اصلاً کِی باهاش آشنا شدی؟"
جونگهان شونههاش رو بالا انداخت و به سادگی جواب داد:"همین اواخر"
جونهی که بحث رو جالب میدونست، چشم‌هاش رو ریز کرد و طوری به پسر مقابلش خیره شد که انگار از همه چیز با خبره:"میدونستم پروژه و همه‌ی اون چرت و پرتا بهونه بود، تو میخواستی به بهونه‌ی پروژه خودتو به اون پسر نزدیک کنی"
کوتاه خندید و با رضایت سر تکون داد:"تو واقعا معرکه‌ای، روباه کوچولو"
جونگهان با بی حوصلگی چشم‌هاش رو تو حدقه چرخوند و لیوان رو روی اپن گذاشت:"همچین چیزی نیست"
آهی کشید و اجازه داد دوباره نگاهش به سینه‌ی برنزه‌ی پسر بیوفته:"فکر کردم میری خونه‌ی اون، نه اینکه بیاریش اینجا!"
جونهی بلافاصله سرش رو پایین انداخت و ریز خندید.
گلوش رو صاف کرد و به آرومی گفت:"اوه خب، برنامه‌م عوض شد...امیدوارم که خیلی سر و صدا نکرده باشیم"
-"اصلاً!"
جونهی بدون توجه به طعنه‌ی غیر مستقیم پسر، یک قدم جلو اومد و با ذوق دست‌هاش رو به‌هم کوبید:"خیلی هیجان زده‌م که این موضوع رو بهت بگم"
چشم‌هاش برق میزد:"امشب یه اتفاق باورنکردنی-"
-"ببین، واقعاً نمیخوام درمورد اینکه به مینگهائو برگشتی چیزی بشنوم!"
با حرص حرف پسر رو قطع کرد و دستش رو بالا آورد تا شقیقه‌ش رو ماساژ بده:"خودت میدونی چه حسی نسبت به اون احمق دارم"
-"نه، نه این..."
اون مجبور نبود جوابی بده؛ چون باز شدن در اتاق، حواس هردوشون رو پرت میکنه و احتمالاً ظاهر شدن مینگهائو با باکسر و بدن برهنه همراه با یه پوزخند مسخره تو چارچوب در، خیلی زود همه چیز رو ثابت میکرد.
اما این اتفاق نیوفتاد و مینگهائو هیچوقت تو چارچوب در ظاهر نشد...
نگاه جونگهان از پاهای برهنه‌ی مرد، تا باکسر طوسی رنگش، سینه‌‌های بزرگ و محکمش و موهای مشکی و براقش بالا اومد.
وقتی نگاه کنجکاوش به صورت پسر رسید، احساس کرد ته دلش خالی شده و نیاز داره خیلی سریع محتویات معده‌ش رو بالا بیاره.
اون مینگهائو نبود، چون مینگهائو هیچوقت موهای براق با تارهای نازک سفید نداشت، هیچوقت سوراخ‌های گوشش بیشتر از دوتا نبود و مطمئناً چشم‌هاش به این اندازه سرد و قهوه‌ای رنگ نبودن...
نه...
امکان نداره...
-"جونگهان"
جونهی با لبخند معناداری صحبت کرد:"سونگچول رو یادته؟"
اما جونگهان نمیتونست جواب بده.
نمیتونست حرکت کنه.
نمیتونست نفس بکشه.
نمیتونست فکرکنه.
دیدن سونگچول که با بدن برهنه از اتاق جونهی بیرون اومده بود، باعث میشد در عین عصبی بودن، بخواد گریه کنه.
صدای ناله‌های جونهی، صدای جیر جیر تخت و کوبیده شدن بدن‌‌هاشون به‌هم، بارها و بارها تو سرش چرخید و چرخید و در نهایت مثل یه تیر تو قلبش فرو رفت.
سونگچول و جونهی باهم سکس داشتن...
-"جونگهان؟ خوبی؟"
صدای متعجب جونهی، برای چند لحظه اون رو از افکار آزار دهندهش دور میکنه.
به سختی لب‌های خشکش رو از هم باز کرد و کلمات نامفهومی به زبون آورد:"من باید...من..."
خونه داشت دور سرش میچرخید و به معنای واقعی کلمه حتی نمیتونست تعادلش رو حفظ کنه.
طوری که انگار تازه راه رفتن یاد گرفته، به سمت در ورودی حرکت کرد.
-"کجا داری میری؟"
بی توجه به صدای نگران جونهی، دستش رو سمت کلیدش برد و تن لرزونش رو به دیوار تکیه داد.
قبل از اینکه دستگیره‌ی در رو لمس کنه، برگشت و به دوست گیج و متعجبش نگاه کرد.
بعد، سرش رو چرخوند و ناخودآگاه به چشم‌های بی روح و سرد مردی که مقابلش ایستاده بود خیره شد.
احساس میکرد دیگه اون چشم‌های قهوه‌ای رنگ رو نمیشناسه...دیگه سونگچول رو نمیشناسه و شاید این اتفاق اصلاً هیچوقت نیوفتاده بود.
جونگهان هیچوقت نمیفهمید پشت اون چهره‌ی بی روح و خنثی ، چه حقیقتی پنهان شده...
نگاهش رو از چشم‌های سونگچول جدا کرد و دستگیره‌ی در رو با ناتوانی پایین کشید:"من...باید برم"
و بدون هیچ حرف دیگه‌ای بیرون رفت و درو پشت سرش بست.
پاهای بی جونش خیلی سریعتر از چیزی که انتظارشو داشت اون رو از پله‌ها پایین بردن و به خیابون اصلی رسوندن.
با خودش فکر کرد، پس سونگچول درمورد استریت بودنش دروغ گفته؟
اون گفت با پسرا سکس نمیکنه اما جونگهان با چشم‌های خودش بدن برهنه‌ی هم‌خونه‌ی احمقش و سونگچولِ عوضی رو دید!
خدایا...کاش فقط امشب تموم میشد.
بدون اینکه حتی بدونه چه مسیری رو در پیش گرفته، قدم‌هاش رو تند تر کرد و حدود یک ساعت بعد به مکان آشنایی رسید که اولش مطمئن نبود، اما بعد با دیدن ساختمون بزرگ روبه روش، متوجه شد پاهاش اون رو به خونه‌ی سونگچول هدایت کردن.
مهم نبود، اون فقط میخواست با یه نفر حرف بزنه؛ پس با عجله زنگ آیفون رو زد و منتظر موند پسری که حالا بیشتر از همه بهش اعتماد داشت، درو براش باز کنه.