Part.15 - ³⁶⁴
Ton.ورنون همچنان با اخم به سونگکوانی که جلوی سونگچول نشسته بود و تا قبلش داخل بغلش داشت چلونده میشد خیره بود و کم مونده بود از عصبانیت رگ گردنش بزنه بيرون.
"تو چرا اخم کردی؟ تقریبا کم مونده از گوشات دود بزنه بیرون"
با صدای جونگهان نگاهش رو از اون دو گرفت و به جونگهان خیره شد.
"ازش متنفرم"
"از سونگکوان دیگه مگه نه؟"
جونگهان با نیشخند بهش تیکه انداخت و باعث شد پسر شدید تر از قبل با چشم های آتیشی بهش نگاه کنه.
"مشکلت چیه؟"
ورنون خشمگین از بین دندوناش زمزمه کرد و جوابی جز شونه بالا انداختن هیونگش نگرفت.
برای همین دوباره سمت سونگچولی برگشت که این بار داشت موهای سونگکوان رو بهم میریخت و باعث شده بود اون پسر قشنگ ترین لبخند دنیارو بهش بزنه.
لعنت اون جوری به سونگچول نگاه میکرد انگار عشق اولش رو نگاه میکنه.
"سونگکوان همیشه برای اینکه حرصم رو در بیاره وقتی دعوامون میشد، بهم میگفت کاش مثل سونگچول هیونگش میبودم و سونگچول آدم مورد علاقش تو کل دنیاس، خب نمیتونست باهاش بیشتر دعوا کنم چون سونگچول ادم مورد علاقه ی منم بود و بهش حق میدادم.."
ورنون که همچنان روی اون دو نفر زوم بود جوابی نداد.
"بهرحال لازم نیست حسودی کنی"
"من حسودی نمیکنم!"
قاطع و با اخم گفت و دست نگاه کردن بهشون برداشت.
"لازمه یادآوری کنم که من رسما بزرگت کردم و رفتار هات رو حفظم یا نه؟"
"نه فقط یکاری کن من اون مرد رو بیشتر از این نبینم چون خودمو خودش رو آتیش میزنم، تا قبل از این تلاش میکردم بالغ باشم ولی دیگه بسه"
جونگهان به خاطر حساسیت شدید ورنون ریز خندید و به سونگچول خیره شد.
حالا چیزی که جلوش میدید سونگچول ۱۸ ساله ای بود که برادر کوچیک ترش رو لوس میکرد و میخندوندش.