Part.13 - ³¹⁵

Part.13 - ³¹⁵

Ton.

"وقتی احساس کردم زیادی از حد دارم بهت وابسته میشم ترسیدم، من ترسیدم چون وقتی دو دقیقه کنارم نبودی قلبم درد میگرفت وقتی باهم حرف نمیزدیم ناراحت بودم و کل هفته لعنت شده مودم بد بود. وقت هایی که میرفتی مسافرت تا وقتی برگردی خودم رو تو اتاق زندانی میکردم چون نمیخواستم هیچ آدمی جز تو رو ببینم! من ترسیدم چون تو رو بیشتر از خودم دوست داشتم.."


نفس عمیقی کشید و به نوک کتونی های سفید رنگش که کمی کدر شده بود خیره شد.


"من نمیخواستم اینجوری باشم و فقط احمقانه به جفتمون آسیب زدم"


سونگچول که واقعا هیچ ایده ای نداشت که چه چیزی باید به پسر مقابلش بگه سرش رو کمی تکون داد و دستش رو بالا برد و روی سر پسر گذاشت.


جونگهان با حس دست سونگچول روی سرش حتی بیشتر لرزید و سرش رو بالا گرفت.


حالا سونگچول مشغول نوازش موهاش بود، البته نوازش نه بیشتر انگار روی سر پاپیش دست میکشید و این باعث شد جونگهان خندش بگیره و یاد وقتی که نوجون بودن بیوفته.


"هنوزم همون پسره بچه ی گنده ی لوسی."


بعد از اینکه حرفش رو زد تازه متوجه شد دقیقا چی گفته برای همین شوکه دستش رو روی دهنش گذاشت ولی با دیدن لبخند سونگچول کمی خیالش راحت شد.


"و توعم هنوز هم همون احمق کله شقی یون"




‌‌ ‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌‌ |──────·⭑·—·✪·—·⭑·──────|




بعد از وارد کردن رمز در چرخید و به جونگهانی که هنوز داخل نرفته بود نگاه کرد.


"حالت بهتره؟"


جونگهان نا مطمئن پرسید و کامل سمت سونگچول چرخید.


"هست"


با اطمینان زمزمه کرد و باعث شد جونگهان لبخند محوی بزنه، حالا واقعا احساس بهتری داشت.


"خوبه‌.."


چند ثانیه بهم خیره شدن تا اینکه مرد بزرگتر باز سکوت بینشون رو شکست.


"مراقب خودت باش یون."


"با یون صدا کردن میخوای اعصابم رو خورد کنی؟"


جونگهان با لحن تندی پرسید؛ رسما هیچکس بهتر از کسی که مقابلش بود نمیدونست که چقدر از این که با فامیلی خطاب بشه متنفره.


"دقیقا!"


سونگچول چشمکی زد و وارد خونه شد و جونگهان شوکه با دهن باز رو همونجا تنها گذاشت.


این مرد فقط باعث میشد هر لحظه بیشتر نسبت به خودش و کار هاش متعجب بشه.

Report Page