Part.13 - ³¹⁴
Ton."من فقط..من میت-"
حرفش با اومدن ورنون بالای سرشون قطع شد و باعث شد سونگچول توی دلش به زمین و زمان فحش بده.
"هان، باید کافه رو تعطیل کنیم."
ورنون بدون توجه به سونگچول گفت و باعث شد جونگهان متعجب به دور و اطراف نگاه کنه. حتی متوجه نشده بود کی تمام میزا خالی شدن و حتی ورنون تک تکشون رو تمیز کرده، یعنی واقعا انقدر تایم گذشته بود؟ سر جمع مکالمشون روی هم حتی پنج تا جمله هم نشده بود.
جونگهان بی حواس از روی صندلی بلند شد و مچ دست ورنون رو گرفت و فشاری بهش وارد کرد. سونگچول هم مقابلشون ایستاد و نگاهش مستقیم روی دست هاشون زوم شد. جونگهان همیشه لمس کردن بقیه رو دوست داشت مگه نه؟
"ورنون، سونگچ...ول چوی سونگچول رو که میشناسی و این هم ورنونه."
"خوشبختم!"
سونگچول گفت و دستش رو مقابل پسری که ورنون خطاب شده بود دراز کرد.
ورنون به دست مرد بزرگتر که مقابلش گرفته شده بود نگاه کرد و دست سونگچول رو بین دستاش گرفت و فشرد.
حقیقتا فکر نمیکرد مجبور باشه حتی به سونگچول سلام کنه چه برسه به این، ولی خب دوست نداشت بعدا جونگهان بازخواستش کنه به خاطر بی ادب بودنش.
"من هم همینطور آقای چوی."
مچ دست دیگش که توسط جونگهان گرفته شده بود رو از بین دست هاش بیرون کشید و عقب رفت.
اون مرد برخلاف تصوری که داخل ذهنش داشت خیلی آروم بود.
|──────·⭑·—·✪·—·⭑·──────|
کنار سونگچول نشسته بود و هرزچندگاهی از زیر چشم به رانندگی مرد نگاه میکرد. مرد بزرگتر آستین هاش رو تا آرنج بالا زده بود و پوست کمی برنزش کاملا توی چشم پسر خودنمایی میکرد، نگاه کردن به سونگچول فقط باعث میشد دو دقیقه یکبار آب دهنش رو قورت بده و باز هم به جون انگشت هاش بیوفته.
با کلی خواهش و تمنا ورنون رو تنها فرستاده بود خونه و حالا خودش رو به خاطر این کار فحش میداد. کاش فقط یک روز دیگه رو برای حرف زدن انتخاب میکردن و جونگهان برمیگشت خونه.
حتی ایده ای نداشت که مرد بزرگتر داره کجا میبرتش و این ایده که باهاش تنها باشه کاملا احمقانه بود و تپش قلبش رو زیاد میکرد.
"هنوزم جوابم رو نمیدی."
مرد بزرگتر در حالی که ماشین رو گوشه ای متوقف میکرد گفت و سمت جونگهان چرخید.
"من متاسفم"
جونگهان نگاهش رو به چشم های سونگچول داد و در حالی که تلاش میکرد بغض نکنه زمزمه کرد.
"نیازی به متاسف بودنت ندارم یون."
"اینجوری صدام نکن!"
جونگهان بلافاصله اعتراض کرد و باعث شد مرد بزرگتر ابرو هاش رو بالا بندازه. پس هنوزم از یون خطاب شدن بدش میومد؟
"فکر میکردم همچیز بهتر میشه اگه تمومش کنیم... ولی نشد فکر میکردم بهت وابسته نیستم ولی بودم و فکر میکردم فرار کردن و اومدن سئول کار درستی باشه ولی نبود پس من متاسفم که فرار کردم و توضیحی بهت ندادم"
تمام مدت در حالی که صداش میلرزید و آب دهنش رو قورت میداد تا بغضش مشخص نباشه حرف هاش رو زده بود و روش رو از سونگچول گرفت. نمی‌خواست باز به مرد نگاه کنه.
"هنوزم جواب سوالم رو ندادی یون."
سونگچول قبل از پیاده شدن از ماشین گفت و با بستن در ماشین جونگهان رو روی صندلی تنها رها کرد.
به سونگچول، در حالی که کلافه به ماشین تکیه داده بود و دست هاش رو داخل موهاش فرو کرد نگاه کرد. شاید بهتر بود اون هم پیاده بشه؟ زیاد طول نکشید تا رو به روی سونگچول بایسته و توجه مرد رو به خودش جلب کنه.
"من میترسیدم!"
"از چه کوفتی میترسیدی دقیقا؟"
دیگه نمیتونست آروم باشه حالا چول تمام تلاشش رو میکرد تا سر پسر مقابلش داد نکشه. اون جونگهان لجباز و احمق هجده ساله هنوزم داخل چشم های پسر مقابلش زنده بود و بهش زبون درازی میکرد و همین باعث میشد سونگچول بخواد زبونش رو قطع کنه.
"از اینکه تو رهام کنی!"
واو تو فوق‌العاده ای یون جونگهان چیزی بود که داخل مغزش گذشت ولی فقط شوکه پوزخند کوچیکی زد و یک قدم به پسر کوچکتر نزدیک شد.
"من دیوانه وار عاشقت بودم یون و تو.."
دستش رو بالا آورد و انگشت اشارش رو به شونه ی پسر کوبید و باعث شد کمی عقب بره.
"توعه لعنت شده از این میترسیدی که رهات کنم؟ واقعا این چیزیه که تو اون مغز کوچیکت میگذشت وقتی کل مدت جلوی در اتاقت زجه میزدم؟ وقتی رسما به پات افتاده بودم که باهام بهم نزنی؟"
رفته رفته صداش بالاتر رفته بود و تقریبا جمله ی آخر رو داد کشید و باعث لرزش بدن جونگهان شد. پسر کوچکتر توقعش این واکنش رو داشت و دقیقا این دلیلی بود که فرار میکرد چون شاید خودش هم نمیتونست خودش رو بفهمه.
"حتی خودم هم نمیتونم خودم رو درک کنم سونگچول نیازی ندارم تو درکم کنی، تصمیمات احمقانم زندگیم رو رسما خراب کرده و تو اینجا ایستادی و از من دلیل میخوای تا قلبت آسوده تر بتپه؟ تا راحت تر شبا بخوابی؟ یا تا دیگه به من به عنوان یه تراژدی و اتفاق شوم تو زندگیت یاد نکنی؟"
جونگهان هم متقابلا داد کشید و باعث شد سونگچول دستش رو مشت کنه و قدمی که جلو اومده رو برگرده.