Part1: Mr. Job Interview🎙️
@prladreamیونجون آخرین میز باقی مونده رو هم دستمال کشید و مادرش رو صدا زد:
+ مامان! میزا رو تمیز کردم.
مادرش هم از پشت کانتر، در حالی که خدا میدونست سرش با چی گرمه جواب داد:
- اگه کاری نداری میتونی بری خونه. به چهمین و چانهی هم بگو حواسشون به ناهار باشه.
یونجون پیشبندش رو در آورد و به سمت مادرش رفت و پیشبند رو روی دیوار آویزون کرد.
+ باشه، تو هم زود بیای.
و بعد از بوسیدن گونه مامانش، بدو بدو از کافه بیرون رفت
خونه فقط یک کوچه تا کافه فاصله داشت، برای همین آروم آروم شروع به قدم زدن کرد. آفتاب گرم نزدیک ظهر، پوستش رو همزمان میسوزوند و نوازش میکرد.
یونجون عاشق لمس خورشید بود. چون بر خلاف بقیه اعضای خانوادش، موقع لمس کردنش ذهنش رو نمیخوند.
معلوم بود که گاهی بهشون حسودی میکرد. به هر حال اونا همه قدرتی داشتن که یونجون ازش محروم بود. حتی اگه یونجون قلباً هم اون قدرتو نمیخواست، که میخواست، تفاوتش با بقیه اعضای خانوادش گاهی آزارش میداد.
با برخورد مردی که با سرعت از کنارش رد شد، رشته افکارش پاره شد و کلمه های جدیدی تو مغزش نقش بستن.
- کدوم آدم احمقی سر ظهر مصاحبه کاری برگزا-
قبل از اینکه یونجون متوجه بشه مرد رفت و کیف پولش، که بر اثر برخوردش با یونجون روی زمین افتاده بود رو، همونجا جا گذاشت.
یونجون خم شد و کیف رو برداشت سعی کرد بهش پس بده، ولی اون خیلی زود تر از این حرفا دور شده بود.
+ میخواست بره مصاحبه کاری؟ بیچاره حتما خیلی عجله داشت.
کیف رو توی جیبش گذاشت تا بعدا دنبال صاحبش بگرده که یهو خشکش زد، حاضر بود قسم بخوره که نشنیده اون پسر چی میگه، پس از کجا فهمیده بود داره میره مصاحبه؟
بالاخره تونسته بود ذهن یک نفر رو بخونه؟ اونم فقط با چند لحظه تماس؟
تمام راه باقی مونده تا خونه رو دوید، اگه دو نفر تو دنیا وجود داشتن که میتونستن کمکش کنن، خواهراش بودن.
اما وقتی در خونه رو باز کرد و موجی از دود به صورتش کوبیده شد، نظرش کاملا عوض شد.
نفهمید چطور خودش رو به آشپزخونه رسوند و قابلمه رو توی سینک پرت کرد، ناهارشون سوخته که نه، ذغال شده بود.
همه در ها و پنجره ها رو باز کرد و با داد چانهی و چه مین رو صدا زد، شک نداشت که مردن، وگرنه آدم فضایی ها هم نمیتونستن تو این دود زندگی کنن.
به سمت اتاق مشترکشون رفت و بدون در زدن در رو باز کرد، بر خلاف تصورش، متاسفانه یا خوشبختانه هر دوشون زنده بودن.
به خاطر اینکه در اتاقشون رو کاملا بسته بودن، حتی یه ذره دود هم وارد اتاقشون نشده بود و داشتن با خیال راحت و با هیجان هرچه تمام تر، با هدفون های میکروفون دار بزرگ گیمینگشون بازی میکردن و حتی متوجه باز شدن در و ورود دود به اتاقشون نشدن.
یونجون بالای سرشون ایستاد و هدفون های هردوشون رو از روی سرشون کشید و با جیغ اعتراض آمیزشون مواجه شد.
+ مامان ناهار رو به شما سپرده بود ولی حالا باید ناهار سوخته پلو با خورشت ذغال بخوریم.
چانهی هوا رو بو کشید و دوتا دستشو روی دهنش گذاشت:
- وای خاک تو سرم فراموش کردم!
یونجون هدفون ها رو روی میز گذاشت و دست به کمر ایستاد.
+ منم بودم فراموش میکردم.
سر میز ناهار، که به لطف چانهی و چهمین مجبور شده بودن از بیرون بخرن، یونجون هنوز داشت به اون کیف پول و صاحبش فکر میکرد. هنوز فرصت نکرده بود با خواهراش صحبت کنه. پس همون موقع پرسید.
+ خوندن ذهن دیگران چه حسی داره؟ منظورم اینه که واقعا صداشو میشنوین؟ یا جور دیگهایه؟
چانهی جواب داد:
- چقدر ناگهان...
چه مین وسط حرفش پرید و با خنده مسخره کرد:
- خیلی حس خاص و رویاییای داره، اصلا انگار وارد یه دنیای دیگه میشی. باید خودت تجربه کنی تا بفهمی. وای آخی یادم نبود تو نمیتونی.
چانهی با آرنج به پهلوی چه مین کوبید:
- اذیتش نکن!
بعد رو به یونجون کرد و سعی کرد براش توضیح بده:
- اینجوری که نیست که واقعا با کلمات و صداها بشنوی، فقط متوجه میشی. مثل وقتایی که تو ذهنت با خودت حرف میزنی، انگار حرفای ذهن اون وارد مغزت میشن.
یونجون متفکرانه سر تکون داد:
+ فکر کنم فهمیدم.
مامانش پرسید:
- چی شده که این سوالا رو میپرسی؟
یونجون غذایی که تو ذهنش گذاشته بود رو قورت داد.
+ فکر کنم امروز تو خیابون تونستم ذهن یکیو بخونم.
غذای چه مین به محض شنیدن کلمات سوبین توی گلوش پرید و شروع به سرفه کرد. چانهی همینطور که پشت چه مین میزد پرسید:
- چی؟ دقیقا چی فهمیدی؟
یه پسر قد بلند کت و شلواری ازم کنارم رد شد و خورد بهم، نتونستم صورتشو ببینم ولی فهمیدم داره میره مصاحبه کاری. از اینکه مصاحبه سر ظهر بود عصبانی بود و خیلی هم عجله داشت.
چه مین تازه موفق شده بود نفس بکشه، چانهی با چشما و دهن باز بهش زل زده بود و مامانشم با تعجب دستاشو روی دهنش گذاشته بود.
بعد از اینکه چانهی تونست مسئله رو حضم کنه، دستش رو جلوی یونجون گرفت:
- دست منو بگیر.
یونجون دستش رو گرفت و به چشماش زل زد:
+ خب؟
چانهی هم به چشمای یونجون زل زد و بعد از چند ثانیه پرسید:
- خب من چی گفتم؟
یونجون سریع دستشو ول کرد و با ناامیدی جواب داد:
+ نمیدونم.
چانهی هم دستش رو عقب کشید.
- پس اشتباه متوجه شدی.
+ نه مطمئنم!
چه مین با تردید گفت:
- احتمالش هست که قدرتت فقط رو اون پسره کار کنه؟ منظورم یه چیزی مثل نیمه گمشده و نمیدونم این جور چیزاست.
چانهی دوباره شروع به خوردن غذاش کرد و با دهن پر جواب داد:
+ امکان نداره، هیچ وقت سابقه نداشته همچین چیزی.
چهمین امیدوارانه سعی کرد ایدشو به بقیه بقبولونه.
- شاید این اولین بار باشه. متوجه چیز دیگه ای نشدی؟ مثلا اینکه کجا میرفت مصاحبه؟
یونجون سر تکون داد:
+ نه هیچی، ولی کیف پولش افتاد زمین. برش داشتم که بهش پس بدم باید یه کارت اعتباری ای چیزی داخلش باشه.
چهمین با خوشحالی دستاشو به هم کوبید.
- عالیه! فردا برو کیفش رو بهش پس بده و ببین میتونی دوباره چیزی متوجه بشی یا نه.
+ همینجوری برم دست بزنم به مردم؟
- فقط برو، همینجوری که کیفو میدی بهش سعی کن به دستش دست بزنی یا اصلا باهاش دست بده. یه کاریش بکن دیگه.
- من که شک دارم جواب بده.
چانهی با دهن پر گفت.
و فردای همون روز، ساعت ۹ صبح، یونجون جلوی در انتشاراتی بود که کارتشو تو کیف پول اون پسر پیدا کرده بود. در حالی که خودش هم نمیدونست چرا با کت و شلوار و دسته گل اومده.
وارد فضای تقریبا بزرگی شد که آدم های زیادی توش درحال رفت و امد، یا پای سیستم بودن. جلوی یک خانوم رو گرفت:
+ ببخشید، کسایی که دیروز برای مصاحبه اومدن، الان اینجان؟
زن سر تکون داد و به اتاقی که دیوار های شیشه ای داشت و داخلش معلوم بود اشاره کرد:
- از کسایی که دیروز اومدن فقط چهار نفر قبول شدن. تو اتاق مدیرن.
یونجون تشکر کرد و از اعماق وجود دعا کرد اون پسر قبول شده باشه.
بیرون اتاق و کنار شیشه ایستاد و سعی کرد چهره پسری که دیروز دیده بود به یاد بیاره. اما رسما هیچی یادش نمیومد. تنها چیزی که متوجه شده بود و یادش مونده بود قدش بود که امیدوار بود از روی همون بتونه تشخیصش بده.
حدودا بیست دقیقه پشت در منتظر بود تا استخدامی های جدید از اتاق مدیر بیرون بیان. و همون لحظه بدون تردید فقط قد بلند ترینشون رو انتخاب کرد و جلو رفت:
+ ببخشید... شما... کیف پولتون رو گم نکردین؟
پسر با خوشحالی جواب داد:
- اوه شما پیداش کردین؟ واقعا ممنونم!
یونجون کیف پول رو از جیبش بیرون آورد و به سمتش گرفت:
+ این کیف شماست؟
پسر به سرعت کیف رو از دست یونجون کشید، دستش حتی یک صدم ثانیه هم، به اندازه یک میلی متر با دست یونجون برخورد نکرد.
پسر دوباره تشکر کرد و به سرعت دنبال بقیه استخدامی ها رفت. این پسر چرا همیشه انقد عجله داشت؟
به دسته گل آفتابگردون توی دستش نگاه کرد و لباشو آویزون کرد.
چه شکست بزرگی و احمقانهای!