Part 71

Don't You Ever Let Me Go.

زندگي تو اين دنيا، مثل يه كلاف پيچيده‌ست. يه سرِ نخ رو ميگيرى و از همه زورى كه دارى استفاده مي كني تا بازش كني ولي هر چي تو بيشتر تلاش كنی، اونم بيشتر پيچ ميخوره. انگار منتظر ميشينه تو يه گره رو باز كني تا به جاش سه تا گره ديگه بخوره.

جلو ميرى و جلو ميرى، ميدوني كه اين فقط يه پوچيِ بي پايانه ولي نميخواى باورش كني. نميخواى قبول كني همه تلاش هات، همه چيزايي كه تحمل كردى هيچ بودن. آخرش يا به كل تموم ميشه يا قبليا فراموش ميشن و جديدا سد راهت ميشن.

خلاص شدن ازش هم فقط يك راه داره؛ يه قيچي بردار و براى هميشه خودت رو ازش جدا كن.

اما خب، اين كار اونقدرا هم كه به نظر مياد آسون نيست.

براى سال ها یونجون فقط جلو رفت و به پشت سرش نگاه هم نكرد. مي ترسيد بختك مشكلاتش دوباره گيرش بندازه. پشت سرش بيابانِ تاريكي رو حس مي كرد كه خاطراتش هنوزم روى شونه هاش سنگيني مي كنه.

اما حالا يه دفعه اون خودش رو وسط همون بيابان پيدا كرد.

ميدونه بايد چشم هاش رو باز كنه تا راه درست رو پيدا كنه ولي نميتونه.

همه چي مثل يه فيلم داره به عقب برميگرده، سرنوشت داره بدبختياش رو توى سرش ميزنه، داره بهش ميگه اين گره رو جا انداخته و هنوز كامل بازش نكرده. یونجون هم با چشم هاى بسته و زانوهايي كه مي لرزن وسط ناكجا آباد وايساده. منتظره يكي دستش رو بگيره و نجاتش بده.

" یونجون! درو باز كن! "

صداى بومگیو و دستي كه به در مي كوبيد خيلي دور تر از چيزى كه بود به نظر مي رسيد.

یونجون دست هاش رو دو طرف سينك گذاشته بود و روى اونا خم شده بود. سرش رو بلند كرد، به صورت خيسِ خودش توى آينه نگاه كرد.

"من نميتونم اينكارو انجام بدم!"

یونجون داد زد و بند انگشت هاش سفيد شدن.

"یونجون... بيا بيرون تا حرف بزنيم. لطفاً"

یونجون آه كشيد. براى بار آخر صورتش رو شست و لبه تيشرتش رو بالا آورد تا صورتش رو خشك كنه.

دستش رو لاى موهاش كشيد و قفل در رو باز كرد، منتظر موند تا بومگیو خودش در رو باز كنه.

" من نميتونم "

یونجون عاجزانه گفت و با خستگي سرش رو تكون داد.

" ميدونم سخته ولي تو بايد براى هميشه اين پرونده رو ببندى. من كمكت مي كنم-"

" تو نمي فهمي بومگیو! "

یونجون بهش پريد و از كنارش رد شد و رفت سمت اتاق. دستاش رو روى صورتش كشيد بعد از اينكه روى تخت نشست.

" نمي فهمم ؟ "

بومگیو دنبالش رفت و دست به سينه به ديوارِ رو به روى تخت تكيه داد.

"بعد اتفاقي كه افتاد... بعد از اين همه سال من برم دنبالش بگردم و پيداش كنم تا چي بهش بگم؟ بعد از بلايي كه سرش اومد من تنهاش گذاشتم و ديگه سراغش نرفتم. حالا يه دفعه وارد زندگيش بشم و بگم بياد تعريف كنه سال ها پيش اون رواني باهاش چيكار كرده؟ ازش بخوام يكي از بدترين لحظات عمرش، يكي از بدترين خاطراتش رو دوباره مرور كنه؟ تو خودت چه حسي پيدا مي كردى اگه جاى اون مي بودى؟"

لحن صحبت كردن یونجون عصبي ولي نرم بود، ميخواست بومگیو رو قانع كنه كه اين راهش نيست.

" تو نميتوني همه چيز رو با هم داشته باشي! حداقل بايد يه چيزى رو اين وسط قرباني كني!"

بومگیو دست هاش رو مشت كرد و از ديوار فاصله گرفت.

"من نميخوام بازم واسش دردسر درست كنم! اون اگه ميخواست خودش همون موقع شكايت مي كرد!"

یونجون داد زد و با شتاب از روى تخت بلند شد.

" شايد فكر كرده بهتره كه به خاطرِ تو شكايت نكنه! اون حتماً ترسيده حرفي بزنه!"

اين قرار نبود به يه دعوا تبديل بشه.

" ما كه نميتونيم از چيزى مطمئن باشيم! "

" تا باهاش حرف نزنيم هم مطمئن نميشيم! "

اونا حالا خيلي به هم نزديك شده بودن و داشتن سر همديگه داد مي زدن. یونجون با عصبانيت سرش رو تكون داد و نفسش رو خالی کرد.

"بذار اينجورى بهت بگم بومگیو، من اصلاً نميخوام پاى گیونگ رو وسط بكشم. "

یونجون شمرده شمرده كلمات رو به زبون آورد و اين كارش خشم بومگیو رو بيشتر كرد.

"اوه؟ باشه! منم فردا به پلیس زنگ ميزنم تا بهش بگم هيچ شكايتي ندارم. بذار ببينيم باباى ديوونه‌ت اول سراغ من مياد يا تو!"

بومگیو با حرص گفت و بعد از اتاق خارج شد و از پله ها پايين رفت تا بقيه شب رو روى مبل بخوابه.

♤♡◇♧

"بوم... بومگیو"

ساعت نزديكاى سه صبح بود كه صداى زمزمه یونجون توى اتاق نشيمن شنيده شد.

بالاخره...

بومگیو تا اين لحظه خوابش نبرد و فقط منتظر بود یونجون بياد و اون رو برگردونه طبقه بالا ولي اين پروسه بيشتر از چيزى كه انتظارش رو داشت طول كشيد. بومگیو فكر مي كرد اونا نزديكتر از اين حرفا هستن كه حالا منت كشي بخواد انقدر براى یونجون سخت باشه.

" بيبي "

یونجون زمزمه كرد و حالا نزديكتر شده بود. بومگیو حضورش رو حس ميكرد، دستي كه روى بدنش قرار گرفت آروم تكونش داد ولي بومگیو چشم هاش رو بسته نگه داشت و تظاهر كرد خوابه.

"گیو، ميدونم بيدارى. تو وقتي خوابي يه مدل ديگه نفس مي كشي"

حالا بومگیو نميدونست دلش ميخواست به خاطر كيوت بودنش بوسش كنه يا به خاطر فضول بودنش...

هيچ گزينه اى براى تنبيه كردن یونجون نداره.

" چي ميخواى ؟ "

بومگیو با چشم هاى بسته بهش پريد. چطوره يكم از رفتاراى خودش رو تحويلش بديم؟

" من نميتونم بخوابم "

یونجون گفت و لازم نبود بومگیو چشم هاش رو باز كنه تا بدونه اون پسر كنار مبل زانو زده و لب پايينش به بيرون خم شده.

فاك...

" چه بد "

بومگیو با لحن بي احساسي گفت و غلت زد تا پشتش به یونجون باشه.

" تو خودتم خوابت نبرده "

یونجون بهش پريد و بومگیو مجبور شد زبونش رو گاز بگيره تا بتونه سكوت كنه و چيزى در جواب بهش نگه.

" گوش كن... "

یونجون گفت و آه كشيد و بعد ادامه داد.

"من با مامانم حرف ميزنم. براش تعريف ميكنم... همه‌ى اين اتفاقا رو و فكر كنم اون بتونه يه نشوني از گیونگ پيدا كنه"

جمله آخرش باعث شد چشم هاى بومگیو يه دفعه باز بشن.

" دارى جدى ميگي ؟ "

بومگیو پرسيد و بالا تنه‌ش رو به سمت راست چرخوند تا به دوست پسرش نگاه كنه.

" بذار ببينيم ميتونيم اين گند رو درستش كنيم يا نه"

یونجون شونه اش رو بالا انداخت و بلند شد و لبخند كوچيكي زد.

بومگیو رو با همون پتويي كه دورش پيچيده شده بود بلند كرد و اون پسر ديگه مقاومت نكرد وقتي دوست پسرش از پله ها بالا بردش و تمام شب محكم بغلش كرد.

♤♡◇♧

براى یونجون تعريف كردن اتفاقات هفته پيش كار راحتي نبود.

براى هوآن هم شنيدن اونا كار راحتي نبود.

اون زن واقعا قلبش شكست وقتي فهميد چه چيزى رو ازش مخفي كرده بودن ولي به قدرى مهربون بود كه به جاى اشك ريختن و حرف هاى ناراحت كننده زدن، درباره وضعيت بومگیو سوال كنه و بپرسه حالا چيكار ميخوان بكنن.

اصلاً هم انتظار نداشت یونجون ازش بخواد كه گیونگ رو پيدا كنه.

" گیونگ؟! "

هوآن با تعجب پرسيد و سريع نگاه نگرانش روى بومگیو قرار گرفت.

كسي كه سونوی خوابالو رو توى بغلش گرفته بود.

" من... خودم پيشنهادش رو دادم "

بومگیو نميتونه هر وقت به اين موضوع فكر ميكنه دلپيچه و تير كشيدن قفسه سينه‌ش رو ناديده بگيره ولي خب، ترجيحاً خيلي بهش فكر نمي كنه.

" اوه "

هوآن انتظار نداشت بومگیو تا اين حد بدونه.

"ميتوني پيداش كني؟ شماره اى ازش دارى؟"

یونجون با شك پرسيد، اخمي كه روى صورت مامانش به وجود اومد نشون ميداد كه اون داره فكر مي كنه.

"ميتونم... ميتونم به لیا زنگ بزنم"

هوآن با صداى آرومي گفت و یونجون تعجب كرد وقتي فهميد مامانش هنوز شماره اون زن رو داره.

" بهش زنگ بزن . "

" الان ؟ "

یونجون در جواب سرش رو تكون داد.

"آره. الان بهش زنگ بزن. يه بهونه جور كن و ازش آدرس بگير"

هوآن نفسش رو بيرون داد و بعد از تكون دادن سرش گوشيش رو برداشت و از اتاق نشيمن خارج شد.

" لیا؟ "

بومگیو با اخم پرسيد.

" مامانش "

یونجون زیر لب زمزمه كرد.

" اوه. اونا کره‌ای نيستن. درست ميگم؟"

بومگیو پرسيد و یونجون روى مبل بهش نزديكتر شد قبل از اينكه جواب بده.

"خودش اينجا به دنيا اومد ولي مامانش نه. در اصل اهل استرالیان"

یونجون جوابش رو داد همونطور كه داشت به سونو نگاه مي كرد.

" پدرش چي ؟ "

" خيلي وقته مرده "

حالا دلسوزىِ بومگیو از قبل هم بيشتر شد، دلش ميخواست بيشتر در مورد اون دختر بدونه ولي شايد لحن حرف زدن یونجون يا حالت صورتش بود كه باعث شد حس كنه بهتره دهنش رو بسته نگه داره.

یونجون سرش رو به پشتيِ مبل تكيه داد و به سقف كوتاه بالاى سرش نگاه كرد. البته كه زمان كند تر از هميشه مي گذشت و انگار هر چي صبر یونجون كمتر مي شد، عقربه ثانيه شمار هم كند تر حركت مي كرد.

اون شك نداره كه مامانش حداقل پونزده دقيقه با تلفن حرف زد قبل از اينكه بالاخره با يه تيكه كاغذ توى دستش به اتاق نشيمن برگرده.

یونجون يه دفعه از جاش بلند شد.

" چي شد ؟ "

هوآن كاغذى كه دستش بود رو به پسرش داد و سونو رو از بغل بومگیو گرفت و نشست روى مبل.

"اونا حالا دائجون زندگي ميكنن. اولي آدرس خونه و دومي آدرس محل كار گیونگه. لیا گفت خودش الان به يه سفر كارى رفته ولي دخترش خونه‌ست"

دلهره رو توى صورت هوآن مي شد به وضوح ديد ولي با اين حال مشخص بود اون زن مخالفتي با كارى كه ميخوان انجام بدن نداره.

یونجون سرش رو انداخت پايين و كلماتي كه روى كاغذ نوشته شده بودن رو يك بار خوند قبل از اينكه به بومگیو نگاه كنه و سرش رو تكون بده.

'اينم از اين. حالا نوبت ماست'

♤♡◇♧

"یونجون؟ تو هم چايي ميخواى؟"

یونا از توى آشپزخونه داد زد.

"آره. بدون شير و شكر!"

یونجون جوابش رو داد و در دستشويي رو بست و رفت سمت اتاق نشيمن.

" باشه. هم شير ميريزم هم شكر "

یونجون چشم هاش رو چرخوند و به بومگویى ملحق شد كه تنها توى اتاق نشيمن ايستاده بود و داشت به عكسي كه روز فارغ التحصيلي گرفته بودن و یونا روى شومينه گذاشته بود، نگاه ميكرد.

" تهیون كجا رفت ؟ "

" توى آشپزخونه "

بومگیو جوابش رو داد و با انگشت اشاره‌اش عينكش رو روى بينيش بالاتر برد.

"تا دائجون با ماشين تقريبا دو ساعت راهه"

بومگیو گفت و راهي كه مپ روى صفحه گوشي تعيين كرده بود رو به یونجون نشون داد.

"آره. خيلي با دگو فاصله نداره"

یونجون گفت و لم داد روى مبل و منتظر موند تا یونا نوشيدني گرمش رو براش بياره.

ساعت نزديكاى شيش بود كه سوبین و هیونینگ هم اومدن و جمعشون جمع شد. همون مسخره بازى هاى هميشگي همه چيزى بودن كه براى فراموشيِ فردايي كه در پيشه، لازم بود.

بومگیو واقعاً به يه حواس پرتي نياز داشت، ديدن نا آرومي توى چشم هاى دوست پسرش باعث مي شد احساس گناه كنه و از خودش بپرسه واقعاً كارى كه دارن انجام ميدن درسته؟ كاش يكي بود كه اينجور مواقع ميتونست جواب سوالش رو بده.

" هیونگ نميخواى بگي فردا براى چي ميخواين برين خارج از شهر؟"

هیونینگ پرسيد و با احتياط نشست روى مبل. يكم مكث كرد قبل از اينكه كاملاً تكيه بده و بعد نفسش رو بده بيرون. بومگیو يه ابروش رو داد بالا و حركات اون رو تماشا كرد.

یونجون، سوبین و تهیون دور ميز نشسته بودن و داشتن با كارت هاشون بازى مي كردن. یونا هم به دست دوتاى ديگه نگاه ميكرد و به دوست پسرش تقلب مي رسوند.

" نه. نميتونم بگم چه خبره "

بومگیو تظاهر كرد داره زيپ دهنش رو ميكشه و بعد كه هیونینگ شونه ش رو بالا انداخت، اون نيشخند زد.

"ولي شايد تو بتوني بگي ديشب چه خبر بوده"

هیونینگ با شنيدن اين حرف چشم هاش رو چرخوند.

"میخوای بکشمت هیونگ؟"

"نه. جدى، من هميشه فكر ميكردم سوبین باتمه"

بومگیو ابروهاش رو داد بالا وقتي هیونینگ باز هم سرش رو تكون داد.

" بود. تا ديشب "

نيشخند هیونینگ نشون ميداد اونا شب خوبي رو گذروندن.

بومگیو نميتونه انكار كنه كه سكس اون دو تا صحنه خيلي هاتي ميشه.

شايد يكي از دلايلش هم اين باشه كه هردوتاشون در حد فاك تاپ به نظر ميان.

" شت "

بومگیو زير لبش فحش داد و هیونینگ آروم خنديد.

"من هميشه خيلي آروم و با ملايمت بودم ولي انگار اون دنبال يه سكس-"

" کای! "

بومگیو دستش روى دهن هیونینگ گذاشت تا اون ديگه حرفش رو ادامه نده.

"شیبال! هیوکا من ازت جزئيات نخواستم!"

بومگیو مطمئن نبود كه بيشتر تحريك شده يا چندشش شده.

" باشه هیونگ. ديگه نميگم "

هیونینگ همونطور كه دست بومگیو روى دهنش بود گفت و دست هاش رو به نشونه تسليم شدن بالا آورد.

"پس... همه چي داره خوب پيش ميره؟"

بومگیو سعي كرد موضوع بحث رو حفظ كنه و فقط درصد معصومانه بودنش رو افزايش بده.

"بد نيست. بستگي داره كه تو خوب رو چطورى تعريف كني"

هیونینگ زير لبش گفت و بومگیو ديد كه نگاه اون چطور روى سوبین قرار گرفت و لبخند روى لب هاش از بين رفت.

" ميخواى صحبت كنيم ؟ "

بومگیو با لحن نرمي پرسيد و هیونینگ آه كشيد و به دست هاش نگاه كرد.

"اگه... اگه یونجون بهت خيانت كنه تو چيكار مي كني هیونگ؟"

هیوکا پرسيد و سوال ناگهانيش بومگیو رو متعجب كرد.

"یونجون هيچوقت به من خيانت نميكنه"

بومگیو حرفش رو با يك خنده عصبي تموم كرد.

"تصور كن. اگر اين كارو بكنه بعد تو چيكار ميكني؟"

اين چيزى نيست كه بومگیو بخواد بهش فكر كنه. نه الان و نه صد سالِ ديگه.

سرش رو چرخوند و به یونجون كه داشت یونا رو دعوا ميكرد نگاه كرد قبل از اينكه دوباره به دوستش نگاه كنه.

"محكم جلوش مي ايستم و دورش ميندازم. بعدم يه جاى تاريك پيدا ميكنم و تا جايي كه ميتونم تو خلوت خودم گريه مي كنم"

" تو خلوت خودت ؟ "

هیونینگ ابروش رو داد بالا .

"آره. كسي كه قلبم رو شكسته ديگه لياقت نداره منو در آسيب پذيرترين حالت ممكنم ببينه"

بومگیو گفت و مكث كرد قبل از اينكه سوالش رو بپرسه.

" تو كه فكر نمي كني سوبين- "

" نميدونم "

هیونینگ حرفش رو قطع كرد.

"مشكل اينجاست كه ما هيچوقت به نتيجه نمي رسيم و من هيچوقت نميتونم از چيزى مطمئن باشم. خيلي سعي كردم تغييرش بدم اما اون-"

" اين اشتباهه "

بومگیو حرفش رو قطع كرد و هیونینگ با كنجكاوى نگاهش كرد.

"اون يه بچه پنج ساله نيست. آدما رو نميشه تغيير داد. فقط ميشه ذات واقعيشون رو بيرون كشيد... اين كاريه كه تو بايد بكني"

بومگیو دستش رو روى پاى دونگسنگش كشيد؛ كسي كه سرش رو انداخت پايين و ديگه چيزى نگفت.

وابستگي، چيزيه كه روش كنترلي ندارى و خود به خود اتفاق ميوفته. اتفاقاً خوب هم هست. همين وابستگيه كه به زندگي معنا ميده اما اينم حدى داره و وقتي مرزش رو رد كنه خطرناك ميشه.

مثل وابستگي اى كه بومگیو به یونجون پيدا كرده. اين درست نيست كه همه چيزت بند يه نفر بشه، ميتونه عواقب بدى داشته باشه.

يه لغزش كوچيك ميتونه به يه سقوط بزرگ ختم بشه.

بومگیو هم اينو ميدونه و به خاطر همين جواب اصلي سوالي كه ازش پرسيده شد رو پيش خودش نگه داشت.

اگه یونجون بهش خيانت كنه، رابطه شون بهم ميخوره و بعد بومگیو ديگه دليلي براى زندگي كردن نداره.

♡♤◇♧

" چرا بهش گفتي دوستش دارى ؟ "

اين اولين جمله اى بود كه از وقتي سوار ماشين شدن از دهن یونجون خارج شد.

" هممم ؟ "

بومگیو با اخم به دوست پسرش كه پشت فرمون بود نگاه كرد.

منظورش رو نفهميد.

"وقتي داشتي با هیونینگ خداحافظي مي كردى بهش گفتي دوستش دارى. من خوشم نمياد به كسي غير از من بگي دوستت دارم"

بومگیو نتونست جلوى خودش رو بگيره و آروم خنديد. اين اولين باره كه یونجون انقدر واضح حسودى مي كنه‌.

"یونجون، دوستت دارمي كه من به اون ميگم خيلي با دوستت دارمي كه به تو ميگم فرق مي كنه"

یونجون ترمز كرد وقتي چراغ قرمز شد، سرش رو چرخوند تا به دوست پسرش نگاه كنه.

" چه فرقي مي كنه ؟ "

" عميق تره "

بومگیو زمزمه كرد و سرش رو كج كرد تا يكم خودش رو لوس كنه.

حس ميكنه موج اتفاقات باعث شده دچار كمبود محبت بشه.

" چقدر عميق ؟ "

انگار اون پسر نميخواد ول كنه.

" تا... اينجاها. فكر كنم؟ "

بومگیو سرش رو انداخت پايين و به شكم خودش نگاه كرد، انگشت هاش روى نافش قرار گرفتن تا ميزان عميق بودنش رو به یونجون نشون بده.

" فاك. بومگیو الان نه "

یونجون سريع سرش رو برگردوند و مجبور شد به آنابل فكر كنه تا برآمدگي‌اى جلوى شلوارش ايجاد نشه.

"تو خيلي استرس دارى. نميخواى يكم آروم بشي؟"

"اين استرسي نيست كه بخوام به اين روش مهارش كنم"

بومگیو سرش رو تكون داد، مي فهميد، احساس اون رو درك مي كرد.

خيلي زود چراغ سبز شد و یونجون به سمت خونه رانندگي كرد.

دست راستش رو سمت بومگیو برد تا دست چپ دوست پسرش رو توى دستش بگيره و انگشت هاشون رو از لاى هم رد كنه.

"بايد به خودت مسلط باشي یونجون"

"حس ميكنم دارم با پاى خودم به گذشته برمي گردم"

یونجون آه كشيد و باعث شد بومگیو بيشتر احساس گناه كنه.

"اين كار اونقدرا هم كه فكرشو مي كني سخت نيست. حالا منم پشتتم"

بومگیو زمزمه كرد و یونجون براى چند لحظه با لبخند كوچيكي نگاهش كرد قبل از اينكه دست اون رو سمت لب هاش ببره و پشت دستش رو ببوسه.

بومگیو لبش رو گاز گرفت تا لبخندش زيادى بزرگ نشه. كلمات توى سر یونجون رو مي شنيد و اونا رو از چشم هاش مي خوند اما با اين حال یونجون تصميم گرفت كلماتش رو به زبون بياره.

"دستات آرامش منن گیو. ازم نگيرشون"

چشم هاى بومگیو توى تاريكي شب برق زدن وقتي یونجون دستش رو محكم تر گرفت. در جواب دست دوست پسرش رو آروم فشار داد و سرش رو تكون داد.

" هيچوقت "

بومگیو حتي اگه بخواد هم نميتونه اينكارو بكنه.

مگه اينكه خود یونجون باعثش بشه.