Part 3
𝖠𝗋𝗆𝗂𝗇𝖺پابلو روی نیمکت نشسته بود و توپ را بین پاهایش میچرخاند، اما فکرش در جایی دیگر بود.
ماههاست که با رابطهاش با پدری فراتر از دوستی بود، اما هنوز جرئت اعتراف کاملِ احساساتش را نداشت.
پدری نزدیک شد، همان لبخند همیشگی روی لب، اما چشمهایش کمی جدیتر از معمول بودند.
او بدون آنکه چیزی بگوید، کنار پابلو نشست و با دستش آرام شانهاش را لمس کرد.
«چی شده، پابلو؟» پدری با صدایی ملایم پرسید، انگار میدانست چیزی در ذهن پابلو جریان دارد.
پابلو نفس عمیقی کشید و توپ را روی زمین انداخت. قلبش تند میزد، اما این بار نمیخواست فرار کند.
صدایش کمی لرزان بود، اما در آن لرزش صداقت موج میزد:
«پدری من باید یه چیزی بهت بگم.»
پدری سرش را کمی خم کرد و لبخندی زد، اما نگه داشت تا پابلو حرفش را بزند. «میخوای چی بهم بگی؟ میدونی که هر چی باشه، من گوش میکنم.»
پابلو دستانش را به هم فشرد، نگاهش به کفشهایش دوخته شد، و قلبش از شدت اضطراب و انتظار میتپید. «من همیشه از لمس شدن متنفر بودم. حتی فکرش میتونست اذیتم کنه. اما تو وقتی کنارمی یا وقتی موهامو بهم میریزی، وقتی دستم رو میگیری و وقتی پیشونیم رو بوس میکنی، من یه حسی دارم مثل احساس امنیت، حس چیزی که هیچ وقت قبل از تو تجربه نکردم.»
پدری لبخندی آرام روی لبش نشست و دستش را روی گونه پابلو گذاشت. «میبینی؟ همیشه میگفتم یه چیزی بین ما خاصه، فقط باید اجازه میدادم تا تو هم بتونی حسش کنی.»
پابلو سرش را بالا آورد، و برای اولین بار مستقیم چشمان پدری را دید.
چشمانی که پر از عشق و گرما بودند:
«من دوست دارم پدری. نمیدونم کی یا چطور، اما تو باعث شدی که قلبم حس کنه، حتی وقتی فکر میکردم هیچوقت نمیخواد همچین حسی داشته باشه.»
پدری نفس عمیقی کشید، چشمهایش برق زد، و لبخندش گستردهتر شد، انگار تمام شادیهای دنیا در همان لحظه جمع شده بودند. او به آرامی دست پابلو را گرفت و گفت:
«منم دوست دارم بچه،مدتهاست منتظر این لحظه بودم.»
برای چند ثانیه، زمان متوقف شد.
دو قلب پر از احساس، در سکوت بارسلونا به هم گره خوردند.
پدری دستهایش را دور کمر پابلو حلقه کرد و او را نزدیکتر کشید:
«تو نمیدونی چقدر منتظر بودم این حس رو باهات تجربه کنم.»
پابلو به آرامی سرش را روی شانه پدری گذاشت و لبخند زد. گرما و نزدیکیای که همیشه از آن میترسید، حالا دلنشین و آرامشبخش بود.
آن شب، وقتی بارسلونا آرام شد و فقط صدای نسیم به گوش میرسید بر روی نیمکتی چوبی نشستند.
هر حرکت پدری، حتی کوچکترین لمس او، قلب پابلو را پر از شادی میکرد.
او فهمید که عشق، گاهی با لمسهای کوچک، با لبخندها و نگاههای گرم، شکل میگیرد و دل را به آرامی پر از احساس میکند.
پس از مدتی، پدری دوباره موهای پابلو را نوازش کرد و سرش را به آرامی بوسید:
«میخوای بدونی به چی فکر میکنم؟»
پابلو سرش را بالا آورد و چشمهایش در چشمان پدری گره خورد:
«چی؟»
پدری به چشم های پابلو خیره شد:
«اینکه ما با هم کامل میشیم. هیچ چیز نمیتونه این حس رو خراب کنه. نه موقعیت ما و نه حتی ترسهایی که داریم.»
پابلو نفس عمیقی کشید و لبخند زد، حس کرد که برای اولین بار در زندگی، کسی او را بدون قید و شرط میفهمد و میپذیرد.
و اینگونه بود که دو دوست ساده، که زمانی فاصلههایشان را با سکوت پر کرده بودند، اکنون در آغوش یکدیگر، قلبهایشان را به هم گره زده بودند.
عشق واقعی گاهی دیر میرسد، اما وقتی زمانش فرا میرسد، زندگی انسانها را روشنتر میکند.