Part 2

Part 2

𝖠𝗋𝗆𝗂𝗇𝖺

هوا هنوز گرم بود، اما نسیم سبکی روی زمین تمرین می‌رقصید.

پابلو، با همان نگاه آرام و کمی محتاط، روی نیمکت نشسته بود و بند کفش‌هایش را می‌بست.

تمرین سختی بود و بازیکنان کم‌کم زمین را ترک می‌کردند، اما پدری هنوز در گوشه‌ای می‌دوید، مثل همیشه پرانرژی و شاد.

پدری متوجه شد که پابلو روی نیمکت نشسته و کمی غمگین به زمین نگاه می‌کند. بی‌آنکه پرسشی بپرسد، بی‌سر و صدا کنار او نشست:

«می‌خوای با هم فوتبال تمرین کنیم؟»

پابلو شانه‌ای بالا انداخت و لبخند کوچکی زد:

«باشه اما کوتاه.»

هنوز چند دقیقه‌ای نگذشته بود که پدری دوباره به پابلو نزدیک شد، بدون آنکه فاصله‌اش را رعایت کند.

دستش را روی سر پابلو گذاشت و موهایش را بهم ریخت، درست همانطور که گاهی بچه‌ها با هم شوخی می‌کنند.

پابلو در ابتدا خشکش زد.

از لمس شدن متنفر بود و حتی فکرش باعث ناراحتی‌اش می‌شد، اما با حرکات پدری چیزی متفاوت احساس کرد. قلبش سریع‌تر می‌زد و درونش گرمای عجیبی پخش شد.

«پدری…» صدای پابلو کمی لرزان بود، اما پدری فقط خندید و سرش را نزدیک کرد.

پدری خندید:

«چیزی شده؟ من که عقب نمیکشم تا وقتی حالت خوب نشه.» پدری گفت و بی‌خبر، به آرامی سر پابلو را بوسید، درست روی پیشانی‌اش.

پابلو برای لحظه‌ای مات و مبهوت شد.

کسی که هیچ وقت از لمس شدن خوشش نمی‌آمد، حالا نمی‌توانست این حس را نادیده بگیرد.

گرما و آرامشی که پدری داشت، چیزی بود که نمی‌خواست از آن فاصله بگیرد.

بعد از تمرین، وقتی در رختکن تنها شدند، پدری بار دیگر به پابلو نزدیک شد:

«می‌خوای بهت یه چیز جالب نشون بدم؟»

دوباره دستش را روی سر پابلو گذاشت، بعد بدون هشدار موهایش را بهم ریخت.

پابلو نمی‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد.

این حس که همیشه برایش ناراحت‌کننده بود، حالا تبدیل به چیزی شیرین شده بود.

پابلو نتوانست چیزی بگوید، فقط خندید و سرش را پایین انداخت.

پدری بی‌درنگ به عقب خم شد و دوباره سرش را روی شانه‌ی پابلو گذاشت، انگار می‌خواست همه چیز را در یک لحظه نشان دهد.

از آن روز به بعد، هر زمان که با هم بودند، پدری کوچک‌ترین لمس‌ها و نوازش‌ها را تبدیل به بخشی از دوستی‌شان کرده بود؛ باعث می‌شد پابلو کم‌کم حس کند که این لمس‌ها نه تنها آزاردهنده نیستند، بلکه آرامش‌بخش هستند.

یک عصر، وقتی روی نیمکت کنار زمین فوتبال نشسته بودند و خورشید در حال غروب بود، پدری بازوهایش را دور پابلو حلقه کرد.

پابلو قلبش تند زد و ناخواسته لبخندی زد. نه به دلیل رفتار‌های پدری، بلکه به دلیل حس امنیت و راحتی‌ای که هرگز با کسی تجربه نکرده بود.

Report Page