Part 1
𝖠𝗋𝗆𝗂𝗇𝖺بارسلونا همیشه آفتابی بود، اما حتی در روشنترین روزها هم سایههایی وجود داشتند که کمتر کسی متوجهشان میشد.
برای پابلو، این سایهها معمولاً درون خودش پنهان میشدند، جایی که حتی نزدیکترین دوستانش هم به سختی به آن دست پیدا میکردند.
پابلو درونگرا بود، کسی که کلمات را با دقت انتخاب میکرد و احساساتش را مانند توپ در گوشهای از زمین نگه میداشت.
در مقابل او، پدری مانند نور صبحگاهی بود که از پنجرههای تمرین عبور میکرد و هر جایی که میرفت، انرژی و گرما میاورد.
پدری کسی بود که حتی سکوت پابلو را با لبخند و شوخیهایش پر میکرد.
آن روز، مثل هر روز تمرین بازیکنان جوان بارسلونا در گوشهها دویدن میکردند و توپ بین پاهایشان میچرخید.
پابلو آرام اما متمرکز روی دریبلهای خودش متمرکز بود، در حالی که پدری با همان انرژی همیشگیاش تلاش میکرد او را به بازی گروهی بکشد.
«پابلو بیا، سریع یه پاس بده.» پدری فریاد زد و توپ را به سمت او پرتاب کرد.
پابلو بدون آن که نگاهش را بالا بیاورد، توپ را با یک لمس دقیق رد کرد.
پدری با خنده توپ را گرفت و دوباره به او پاس داد.
این تعادل بین آنها همیشه وجود داشت؛ پابلو که مراقب خودش بود و پدری که سعی میکرد مرزهایش را بشکند، اما نه به زور؛ تنها با لبخند، با حضورش و با انرژیای که هیچ کس نمیتوانست نادیده بگیرد.
پس از تمرین، بازیکنان به رختکن رفتند.
پدری همچنان پرانرژی بود و با هر کسی که میدید سلام و احوالپرسی میکرد.
پابلو آرام به سمت دوش رفت، اما قبل از آن که لباسهایش را عوض کند، پدری به سراغش آمد.
«پابلو، امشب میخوای بریم فوتبال خیابونی؟» پدری پرسید.
پابلو کمی مکث کرد.
او به ندرت از تمرین به بیرون از زمین میرفت، اما وقتی پدری بود، حس میکرد چیز متفاوتی در انتظارش است. او قبول کرد تنها یک “باشه”گفت و آن جواب کوتاه اما معنیدارش کافی بود تا پدری لبخند بزند.
آن شب، خیابانهای بارسلونا پر از صدای توپ بودند.
بازی کوچک بین آنها، بدون نگاه دیگران، تبدیل به لحظههایی شد که پابلو همیشه از آنها فرار میکرد و خندههایی که ناخواسته قلبش را گرم میکرد.
پدری، با همان دستهای گرم و نگاه مستقیمش، نمیدانست که با همین بازیهای ساده، چقدر به پابلو نزدیک شده است.
در طول هفتههای بعد، آنها بیشتر از همیشه با هم بودند.
نه به عنوان همتیمی بلکه به عنوان دو نفر که بدون هیچ حرف اضافهای یکدیگر را درک میکردند.
پابلو از شوخطبعیهای پدری لذت میبرد، حتی اگر گاهی آنها را نادیده میگرفت.
پدری از سکوت و دقت پابلو خوشش میآمد، چیزی که در او بینهایت آرامشبخش بود.
یک روز، بعد از تمرین، پدری تصمیم گرفت جسارت بیشتری به خرج دهد.
پدری به سمت پابلو حرکت کرد؛ پابلو سرش را بالا آورد و با دقت به او نگاه کرد.
«تو همیشه اینقدر برای من خاص بودی؟ یا جدیدا اتفاقی افتاده؟» پدری با خنده ادامه داد، و لبخندی که روی لبش بود که نمیتوانست معنای آن جملات را پنهان کند.
پابلو کمی قرمز شد و پایین نگاه کرد:
«میخوای چی بگی؟»
پدری فقط لبخند زد و شانهای بالا انداخت، اما در چشمانش چیزی بود که پابلو نمیتوانست نادیده بگیرد. آنها برای چند لحظه فقط به هم نگاه کردند، و این سکوت کوتاه پر از معانی بود.
چیزی در حال شکل گرفتن بود، چیزی فراتر از دوستی.
اما هر دوی آنها میدانستند که هنوز خیلی زود است.