Paranoia

فهرست موضوعات این تلگراف ;   .🛰˓

  ‌                 ﹙توضیح خلاصه پارانویا﹚

             ﹙تفاوت بدبینی با اختلال پارانویا﹚

                        ﹙علائم این اختلال﹚

      ﹙آیا افراد پارانوئید همیشه اشتباه می‌کنند؟﹚

               ﹙پارانویا چطور شکل می‌گیره؟﹚

                   ﹙این اختلال قابل درمانِ؟﹚

         ﹙ما باید چطور با این افراد رفتار کنیم؟﹚

‌  ﹙یکی از عجیب‌ترین نمونه‌های یک فرد پارانوئید﹚

احتمالا خیلی از شماها عبارت پارانویا یا پارانوئید رو شنیده باشید.

⋮ قبل از هر چیزی شاید بخواید یک توصیف کلی و ساده از پارانوئید رو بدونید :

"مظنون و مشکوک بودن به دیگران، بدون دلیل کافی و منطقی، با این تفکر که اون‌ها قصد سواستفاده، آسیب زدن یا فریب دادن اون‌هارو دارند."

⌗ تفاوت "بدبینی و بی اعتمادی" با "اختلال پارانوئید"

یک سری افراد اختلال پارانوئید/پارانویا رو با بدبینی و شکاک بودنِ ساده اشتباه می‌گیرند، و متوجه نیستند که این دو کاملاً از هم جدان.

شاید با یک مقایسه بهتر متوجه‌ش بشید :

𝟭. بدبینی و شکاک بودنی که اختلال محسوب نشه، تنها به دلیل تجربیات گذشته‌ی فرد و شکست‌هایی که خورده و یا ترس از آینده به وجود میاد.

𝟮. بدبینی و بی‌اعتمادی معمولا با شواهد و منطق می‌تونه توجیه و حل بشه.

𝟯. ممکنه نسبت به شرایط خاص یا افراد خاصی که با به وجود اومدن اون شک ارتباط داشتند بروز کنه.

𝟰. می‌شه گفت شکاک و بی‌اعتماد بودن با مراجعه کردن به روان‌شناس، روان‌درمانگر و روانکاو قابلِ حل شدنِ.

𝟱. این مورد به شدت بستگی به خلق‌خوی افراد هم داره اما سعی می‌کنند که در ابتدای مواجه شدن با اون مسئله که باعث شکشون شده ری‌اکشن غیرقابل جبران و شدیدی نداشته باشند.

𝟲. بدبینی گاهی اوقات مفیده و باعث محتاط بودن فرد توی شرایط آسیب‌زا می‌شه.

اما در مقابل، افراد پارانوئید دقیقا به همین ترتیب این تفاوت هارو دارند:

𝟭. درسته که تجربیات فرد تاثیر زیادی دارند اما دلیل اصلی این اختلال، در ژنتیکِ(عوامل ژنتیکی یا بیولوژیکی) که معمولا هم مهم ترینش در وراثتِ(ژنی که به شما می‌رسه حامل این اختلال باشه).

𝟮. فرد مبتلا به پارانویا از رفتار دیگران توصیف‌هایی "بدون هیچ پایه‌و‌اساس منطقی و برخلاف واقعیت" توی ذهنش می‌سازه و با بلافاصله قبول کردنش دچار ترس و گارد شدید می‌شه.

𝟯. پارانویا تقریبا تمامِ جنبه های زندگی فرد رو تحت تاثیر قرار می‌ده.

𝟰. روان‌درمانی شاید بتونه تاثیر مثبت روی یک فرد پارانوئید بذاره، اما کافی نیست و حتما باید از دارو‌درمانی استفاده کرد.

𝟱. این افراد ممکنه دچار خشم انفجاری و شدید بشند و کنترل درستی روی خشمشون ندارند.

𝟲. نکته‌ی مثبتی توی پارانویا دیده نمی‌شه و باعث به وجود اومدن مشکلات اجتماعی، خانوادگی، شغلی، عاطفی و ... می‌شه.

⌗ علاوه بر مقایسه‌ی بالا، پارانوئید با این علائم‌ همراهه:

- پارانویا و علائمش توی کودکی دیده نمی‌شه و معمولا از جوانی و بزرگ‌سالی آغاز می‌شه.

- از لحاظ رفتار میان‌فردی و ارتباط برقرار کردن یه شخصیت بی اعتماد، صمیمیت‌گریز، منزوی و پنهان‌کار دارند(پنهان کردن افکارشون در ارتباط با بدبینیشون نسبت به بقیه/پنهان کردن اطلاعات فردیشون).

- این افراد معمولا احساس می‌کنند که اطرافیانشون قصد توطئه‌چینی و نقشه‌کشی برای اون‌هارو دارند.

- دچار توهّم های شنیداری، دیداری و برداشت‌های منفی و توهین‌آمیز از رفتار‌های ساده‌ی اطرافیانشون می‌شن.

- حساسیتِ شدیدی نسبت به نظر و انتقاد دیگران دارند و ممکنه خیلی گارد بگیرند.

- دلیل و شواهد منطقی برای یک شخص پارانوئید کافی نیست و به شدت روی عقایدی که دارن پافشاری می‌کنند.

- به سختی می‌شه باهاشون در ارتباط با مشکلِ به وجود اومده حرف زد و رفتار پرخاشگرانه‌ای از خودشون نشون می‌دن.

- به طور مداوم کینه‌ورزی می‌کنند، یعنی مقابل توهین، آسیب‌ و بی‌اعتنایی غیربخشنده و بی‌گذشت هستند.

- دارای شخصیت کنترل‌گر و همچنین اندیشه و کنش خودکشی‌ان.

⌗ این به این معنیِ که افراد پارانوئید همیشه اشتباه برداشت می‌کنند؟!

خب باید بگم خیر، گاهی هم ممکنه حق با اون ها باشه!

اما در کل اون‌ها معمولا توی هر موقعیتی تمرکزشون رو روی محیط می‌ذارند و به دنبال سرنخ و شواهدی که با افکارِ شخصیشون در ارتباط باشه می‌گردند؛ بخاطر همین ممکنه که ادراکشون(چیزهایی از محیط دستگیرشون می‌شه) درست باشه، اما قضاوتشون صحیح نیست چون که سعی می‌کنند چیز‌هایی که کشف کردند رو به عقایدشون ربط بدن و هر نوع ادراکی که مخالف نظر و افکارشون باشه رو نادیده می‌گیرند؛ پس این توضیحات به این معنی نیست که شما بخواید کاملا به همه اعتماد کنید یا کلا حرف‌های یک شخص پارانوئید رو رد کنید.

⌗ آیا قابل درمانِ؟!

راجع به درمان کاملش نظر قطعی داده نشده اما تا حد زیادی قابل کنترلِ و فرد می‌تونه به زندگی نرمالش ادامه بده.(البته که به شدت و وخامتش هم بستگی داره)

در مرحله‌ی اول فرد مبتلا باید اختلال خودش رو قبول کنه چون همکاری بیمار با روان‌شناس و روان‌پزشکش لازمه؛ و سپس دارودرمانی و روان‌درمانی.

⌗ ما باید چطور با این افراد رفتار کنیم؟!

قبل از هر عملی نیازه اینو بدونید که هر فردی که به این اختلال مبتلاس همونطور که باعث آسیب به اطرافیانش می‌شه، خودش هم به شدت تحت فشار و عذاب روانیه، و اون‌ها خودشون متوجه‌ی غیرعادی یا غیرموجه بودن رفتارشون نیستند و اون رو فقط یک دفاع دربرابر نیت و قصد بد اطرافیانشون می‌دونند؛ پس اگه تصمیمتون اینه توی زندگیشون بمونید باید سعی کنید درکشون کنید.

این افراد ممکنه خانواده، دوست یا پارتنرتون باشند، در مرحله‌ی اول شما باید تحلیل کنید که می‌تونید کنارشون بمونید یا نه، و تصمیم قطعی بگیرید.

اگه قراره کنارشون بمونید باید در مقابل اتهام‌های نادرستی که به شما زده می‌شه بایستید و اجازه‌ ندید که احساس خشم، گناه و ناامیدی بهتون دست بده؛ یادتون باشه این اتهامات به دلیل اختلال اون شخصِ و صحت نداره، باید با صبر و خونسردی و بدون دلخوری وفاداریتون رو به اون فرد توضیح بدید.

دانش و آگاهی خودتون راجع به این اختلال رو بالا ببرید و درباره‌ی زمینه‌های به وجود آورنده، محرک‌ها و راه های درمان پارانویا یاد بگیرید؛ این باعث می‌شه شما طرف مقابل رو بیشتر درک کنید و بدونید که چه رفتاری داشته باشید.

شما باید حواستون به سلامت روان خودتون هم باشه و گاهی یک فضای تنفس به خودتون اختصاص بدید.(با دوست و خانوادتون ارتباط برقرار کنید، بیرون برید و فعالیت های موردعلاقتون رو انجام بدید)

حتما در کنار تمام این کارها، از تراپیست کمک بگیرید.

⌗ یکی از جالب‌ترین مثال‌هایی که دیدم:

درباره‌ی یک خانم با اختلال پارانوئید به اسم جینی بود، این خانم به مدت 7 سال با پارتنرش زندگی می‌کردند و 3 سال اول تمام استرس و فکر و ذکرش این بود که هر روزی که پارتنرش از خونه بیرون می‌ره، قطعا داره بهش خیانت می‌کنه و دختر های زیادی دورش‌ان، در حالی که پارتنرش بارها وفاداریش رو اثبات کرده و دچار کار اشتباهی نشده. و بعد 3 سال تصمیم عجیبی گرفتند و اون این بود که هر روز این خانم آلت‌تناسلی پارتنرش رو امضا کنه، ازش عکس بگیره و هر بار که برمی‌گرده اون هارو با هم مقایسه کنه تا بهش اثبات شه پاک نشده و پارتنرش یه روز عادی رو گذرونده.

⌗ یادآوری می‌کنم که :

¹ › این‌ تلگراف فقط نتیجه‌ی مطالعات من از منابع گوناگونِ و در یک سری موارد از این موضوع ممکنه اشخاصی اختلاف نظر داشته باشند و نمی‌شه صحت 100% اون رو تایید کرد.

² › شما نمی‌تونید فقط با داشتن همچین اطلاعاتی یا مشابهش کسی رو قضاوت کنید و برچسب بزنید، تایید این اختلال فقط بر عهده‌ی روان‌شناس(بالینی) یا روان‌پزشک گذاشته می‌شه.

- L.Stax