Pablo x Ferran
Dayanدر حالی که ابرو هاش اخم عظیمی رو شکل داده بودن، لباسش رو داخل کمد پرت کرد و تیشرت دیگهای رو به تن کرد. پدرو که این وضعیت رو دید، خندید و موهاش رو بهم ریخت.
«اگه قراره با هر دفعه لخت دیدنش اینطوری سرخ بشی که به همین زودیها میفهمه.»
پابلو آه لرزونی کشید و طرف دیگهای رو نگاه کرد. خدا رو شکر که رختکن بعد از تمرینات روزانه، همیشه زود خلوت میشد.
«میخوای بلندتر داد بزن تا بشنوه!»
پدرو شانههاش رو بالا انداخت و تیشرت خودش رو هم پوشید. هر چقدر پابلو رو اذیت میکرد، کافی نبود. واقعاً بامزه و خندهدار شده بود.
«مگه تقصیر منه که عاشق فران شدی؟ اصلاً میخوای یه کاری کنیم، امشب بیا خونهی من، دعوتش میکنم شام.»
«یجور حرف میزنی انگار برای خودم سخته که دعوتش کنم...»
حالا ابرو های پابلو به طرز غم انگیزی پایین اومدن.
«مشکل اینه که اون... منو جور دیگهای میبینه.»
«از کجا میدونی؟»
«خب میدونم! مشخصه!»
«امشب خودم ته و توش رو در میارم! غصه نخور. ساعت هشت، خوبه؟»
انگار که رنگ صورت پابلو برای لحظهای پرید.
«چی؟ نه! نکن! یعنی... اگه بفهمه پشت سرش نقشه کشیدیم چی؟»
«محض رضای خدا فقط یه کراش ساده زدی، آدم که قاچاق نکردی!»
پابلو جز غر زدن زیر لب، کار دیگهای نکرد. میدونست که اگر قرار باشه خودش پا پیش بذاره، تا آخر عمرش هم حرکتی نمیکرد. حق با پدرو بود، تا وقتی بترسه... هیچ چیزی جلو نمیره.
همونطور که پابلو خم شد تا بند کفشش رو ببنده، صدای بمی که از پشت سرش شنید باعث سیخ شدن موهای تنش شد.
«چیزی گم کردید پسرا؟»
پابلو خشک شد، امّا پدرو کاملاً بیخیال بود.
«نه رفیق، فقط داشتیم راجع به شام حرف میزدیم.»
پابلو به محض دیدن فران که تازه از زیر دوش در اومده بود و حولهی روی شانهاش هیچ تأثیری روی قطرههای آبی که از سینهی لختش سرازیر میشدن، نداشت، نفسش بند اومد.
«شام؟ بدون من؟!»
«در واقع قرار بود دعوتت کنم که بیای. امشب، خونهی من.»
پابلو خواست چیزی بگه و اعلام حضور کنه، هر چیزی، امّا زبانش قفل شده بود.
فران که متوجّه این تلاش شد، برای چند ثانیه نگاه خیرهای بهش انداخت، نگاهی آرام، گرم و به طرز عجیبی... طولانی. گوشهی لبش بالا رفت.
«باشه، میام. ولی فقط به یه شرط، پابلو هم باشه. نمیخوام دوباره با تو تنها بمونم پدرو، اون دفعه همش داشتی چرت و پرت میگفتی.»
پدرو با خندهی بلندی روی شانهی پابلو کوبید.
«شنیدی؟ مجبوری بیای.»
فران... میخواست که اون هم باشه. فران میخواست که اون هم امشب کنارشون حضور داشته باشه.
بلافاصله بعد از اینکه فران رختکن رو ترک کرد، پدرو نفس عمیقی کشید.
«داداش، نگاهش رو دیدی؟ هنوزم میگی اون نگاه کسیه که بیتفاوته؟»
پابلو سرش رو پایین انداخت، احساس میکرد که گونهها و گوشهاش دارن میسوزن.
«اون فقط... مودب بود، همین.»
«آره جون عمهات! واسه همین داشت قورتت میداد!»
ضربهی آرومی به بازوی پدرو زد.
«خفه شو!»
پدرو کولهاش رو برداشت و نگاه تهدید آمیزی بهش انداخت.
«امشب، ساعت هشت. یادت نره بیای و یجور رفتار کن که کمتر دست و پا چلفتی بنظر بیای!»
«اگه خراب شد چی؟»
«دیوونه... فقط کافیه مثل خود همیشگیت باشی، این چیزیه که اون دنبالشه.»
امّا وقتی شب رسید و ساعت تقریباً هشت و ربع بود، پابلو خیلی با خودش کلنجار رفت که زنگ در خونهی پدرو رو بزنه یا نه. نمیدونست چرا داره اینقدر احمقانه رفتار میکنه، امّا احساس میکرد امشب گاف بزرگی میده. برای برگشتن دیر بود، پدرو در رو باز کرده بود.
«بالأخره اومدی، فکر کردم از ترس قراره فرار کنی خونهی مامانت.»
«خفه شو...»
پابلو که وارد شد، درست بعد از اینکه بو های مختلفی به مشامش خورد، دوباره اون صدا رو شنید؛ صدایی که هر دفعه استخوانهاش رو به لرزه میانداخت:
«پابلو؟ تویی؟»
با دیدن فران که بعد از پوشیدن لباسهای معروفش خوشتیپتر از ظهر شده بود، بزاقش در گلوش خشک شد. لبخند کوچکی روی لبهاش نشست.
«خوبه که اومدی.»
فقط تونست اندکی سرش رو تکان بده.
«آره... خب... چیزه... یعنی... معلومه که میاومدم.»
پدرو، در حالی که با پخت شام مشغول بود، یک تای ابروش رو بالا انداخت.
«عه؟ بخاطر همین جلوی در یخ زده بودی؟»
«پدرو!»
با خندهی زیر لبی فران، پابلو احساس میکرد که گوشهاش دوباره آتیش گرفتن. نمیدونست چرا داره اینقدر احمقانه رفتار میکنه، حتّی همسایهها هم فهمیده بودن که رو فران کراش داره.
بعد از اینکه پدرو میز رو چید و صندلی اون دو رو کنار هم گذاشت، کاملاً پیروزمندانه جلوشون نشست؛ گویا که منتظر باشه این فیلم رو کارگردانی کنه. با هر لقمه، چند جمله هم میپروند. پابلو احساس میکرد حضور پدرو صرفاً باعث میشه روی میدان مین راه بره.
«راستی فران، امروز که نصف وقت نبودی، فکر کنم تمرین خیلی خسته کننده بود. البته برای بعضیا...»
پابلو از زیر میز لگدی حوالهاش کرد.
«ای بابا! چرا میزنی؟ خب راست میگم!»
فران لبخند نرمی زد و بدون اینکه قصد خاصی داشته باشه، گفت:
«پابلو، امروز توی تمرین خیلی خوب بودی. دیگه آثار مصدومیتت معلوم نیستن.»
پابلو سرش رو ناگهانی بالا آورد.
«چی...؟»
«گفتم خوب بودی. پاسهات. مخصوصاً اون آخریه.»
شاید مغز پابلو برای درک و تجزیهی این مکالمه خیلی دیر کار میکرد. پدرو خندید.
«دیدی؟»
فران آهی کشید.
«راستی، گفتی پابلو با اینکه دعوتش کنی مشکل داشت؟»
غذا توی گلوی پابلو گیر کرد، پدرو قاشقش رو درست مثل این که یک سلاح سرد باشه بالا آورد.
«خب حالا که بحثش شد-»
«پدرو نه!»
ولی دیگه خیلی دیر شده بود.
«این رفیق ما میگه که تو اونو جدّی نمیگیری. یا اصلاً متوجّهاش نمیشی.»
سکوت چند ثانیهای باعث شد که پابلو بخواد زیر میز قایم شه.
«پدرو... لطفاً-»
فران چنگالش رو زمین گذاشت و نگاهش نرم شد، کمی سرش رو کج کرد، درست مثل هر دفعهای که میخواست کسی رو گول بزنه یا اغوا کنه.
«پابلو... واقعاً چنین فکری میکنی؟»
پابلو دستپاچه شد.
«نه! یعنی آره... یعنی... نمیدونم! تو همیشه... خیلی خوب و مهربون برخورد میکنی ولی... نمیدونم منو دقیقاً... به چه دیدی میبینی.»
پدرو گلوش رو صاف کرد، دوباره لحظهای سکوت شد.
«پابلو... اگه واقعاً بهت توجّه نمیکنم... پس فکر کردی چرا به پدرو گفتم که فقط وقتی تو بیای، منم میام؟»
پدرو با ذوقی که باعث شد جدا شدن از صندلیش صدای بلندی ایجاد کنه، به سمت آشپزخونه روانه شد.
«خب، من برم ظرفای دیشبو بشورم، شما ادامه بدین. من که چیزی نمیشنوم!»
پابلو گیر افتاده بود، بین این سکوت آزار دهنده، خودش، و فران.
«فکر میکردی نمیفهمم؟»
«نمیخواستم اذیتت کنم...»
«تو اصلاً اذیتم نمیکنی، پابلو.»
به آرومی دستش رو جلو برد و انگشتهای سرد پابلو رو میان انگشتهای خودش قفل کرد.
در اون لحظه، پابلو حس کرد که جریان خون دستش دقیقاً جایی که فران لمسش کرده، دویده. پابلو، آرزو میکرد که کاش تا ابد، در اون لحظه زندگی کنه.