PART 2
Kim Bora and Dannyفضای خونه تاریک بود و سکوت سنگینی همه جا رو پر کرده بود. تنها روشناییِ سالن از نور لوستر کریستالی وسط سقف میومد. انعکاس نور زرد و سفید ملایمش روی دیوارهای کرم رنگ و کف براق سالن میرقصید و سایههای کشیدهای میساخت که حس گرمی عجیب و در عین حال خفقان آوری به فضا میداد.
نیکی، روی مبل چرمی مشکی نشسته بود و سونو، با موهای نامرتب و پوست سفیدش، روی رونهای ورزیده و سخت پسر بزرگتر نشسته بود. با انگشتای ظریفش، لبهٔ تیشرت اورسایزی که سونگهون تنش کرده بود رو گرفت و کم کم بالا کشید. پارچهٔ نرم و گشاد زیر فشار انگشتاش جمع شد و بالا رفت تا آروم شکم تخت و سفیدش زیر نور لوستر خودنمایی کنه. خط باریک کمرش و پوست صاف و گرم بدنش توی نور زرد براق شد و نگاه نیکی رو روی خودش قفل کرد.
شکم سخت و سفید پسر که حتی نافش هم از نظر نیکی عجیب زیبا بنظر میرسید، جلوی چشمای تشنهاش نمایان شدـ با یاد آوری اینکه افرادی جز خودش و سونگهون، قصد دیدن الهه رو به روش رو داشتن، فکش منقبض شد. کمر پسر رو محکم تر بین دستاش گرفت، طوری که انگشتای کشیدهاش به پوست پنبه ایش فشار بیارن. پسر کوچک تر لب به دندون گرفت و آروم نالید، صدای خنثی شدهاش از گوشای تیز نیکی دور نموند و موجب شد فشار انگشتاش دور کمرش رو کم کنه و با شیفنگی به پسر خیره شه. سونو لبخندی زد و به کارش ادامه داد، اون راه های اغوا کردن دو مرد رو خوب بلد بود. دستش رو از شکمش تا نیپلش بالا کشید و سپس، لبهٔ تیشرتش که بین انگشتاش بالا اومده بود رو میون دندوناش اسیر کرد، کمی تکون خورد تا مرد دید بهتری به بدنش داشته باشه.
نیکی با چشمانی خمار و دستایی که کمر باریک سونو رو نگه داشته بودن، به حرکات ساده اما تحریک آمیزش خیره بود، نیشخندی روی لباش نشست. حرکاتی که تاثیر مستقیم روی پایین تنهاش داشت. دقیقا همون قسمتی که سونو نامحسوس باسنش رو روش تکون میداد و سعی در بیدار کردن چیزی داشت.
- سونویا..
سونو با لبخندی نرمی، پارچهٔ اسیر شده بین لباش رو رها کرد و دستش رو روی گردن و خط فک مرد کشید.
+ هممم؟
نیکی لبخند جذابی زد و دستاش رو از کمر پسر بالا تر برد و به نرمی نیپل حساسش رو لمس کرد.
- چطور میتونی انقدر خواستنی باشی؟!
سونو نرم خندید و لبهٔ جلیقهٔ باز شدهٔ مرد رو کنار زد. نگاهش رو از چشمای خمارش دزدید، با لبخندی شیطنت آمیز، یه دکمههای پیراهن مرد که دو تای اولیش باز بود، خیره شد، دستاشو از گردن تا سینههای ورزیدهاش کشید و شروع به باز کردن سه دکمهٔ باقیمونده کرد.
+ اینا همش برای توعه، نیکی هیونگ.
با شنیدن لفظ "هیونگ" از زبون سونو، لبخند بزرگتری روی لبای مرد نشست، بی شک اون دیوونهٔ پسر رو به روش بود...
پسر بزرگتر از نگاه شیفتهٔ سونو به خودش، از این نزدیکی بینشون بینهایت لذت میبرد. با دستی که حالا از زیر تشرت سونو به گردنش رسیده بود، سرشو محکم جلو کشید و لبای تشنهاشون رو به هم رسوند. صدای بوسهٔ پر سر و صداشون درون سالن ساکت اکو میشد و و دو پسر غرق طعم لبای یکدیگر بودن. لب هایی که طعم بوسهٔ سونگهون رو میدادن، بوسهای که پسر بزرگتر قبل از خواب به هر دوی اون ها هدیه داده بود. با تصور حضور بیصدای سونگهون حتی وقتی نیست، دست قدرتمند نیکی گردن سونو محکم تر گرفت و با دست دیگه نیپل های حساسش رو به بازی گرفت.
از طرف دیگه سونو موفق شده بود سه دکمهٔ باقیموندهٔ پیراهن مشکی مرد رو باز کنه و لبهاش رو از هم فاصله بده. از حس لمس شدن نیپل های حساسش، تکون های ریزی میخورد و صدای ناله اش بین لباشون خفه میشد، با این حال دستای پسر بی کار نموندن و با نوک انگشتاش، سینه و عضلات شکم بیرون مونده از لباس مرد رو لمس کرد. بی قرار از بوسهای خیس نیکی که تاثیر مستقیم روی پایین تنهاش داشت، کروات شل شدهٔ مرد رو بین انگشتاش گرفت. پایین تنهاش رو روی عضوش کشید، عضوی که سخت شدنش رو زیر باسنش حس میکرد حفرهش بیتاب پرشدنش بود.
نیکی لبای حجیم پسر رو بین لباش کشید و مک پر سر و صدایی بهش زد، سپس با کج کردن سرش زبون سرکشش رو وارد دهان سونو کرد، سونو متقابل مکی به زبون نیکی زد و اجازه داد مرد بزرگتر دهانش رو مزه کنه. سپس با گاز محکمی که از لب پایینش گرفته شد نالید و سر هاشون رو از هم فاصله دادن. نیکی به چشمای روباهی پسر خیره شد، با بلند کردن بدنش، کمکش کرد شرتک کوتاهش رو همراه باکسرش از پاهاش خارج کنه، این بار با پایین تنهٔ برهنه روی پاهاش بشینه. سونو کمی خجالت زده لبهٔ تیشرتش رو روی عضوش کشید تا بپوشونتش و گونههاش به سرعت رنگ گرفتن. نیکی نیشخندی زد و دستش رو از کمر پسر برداشت و سمت شلوار خودش برد.
همون طور که سگک کمربند رو باز میکرد و بند چرمیش رو از شلوارش بیرون میکشید، دستش رو سمت دکمهاش برد و با انگشتاش مشغول باز کردنش شد، در همون حین خیره به پسر لب زد.
-وقتی تحریکم میکنی خیلی با اعتماد بنفس بنظر میای!! پس چرا حالا خجالت میکشی؟! هوم بیبی؟؟
سونو نگاهشو دزدید و زیر نگاه خیرهٔ مرد لیسی به لباش زد و چیزی نگفت. نیکی با دیدن لبای پسر که حالا با بزاقش براق تر شده بودن، چونهاش رو بین انگشتاش گرفت و با بالا آوردن سرش بوسهٔ محکمی بهش زد و با گزیدنش، لب زیرینش رو مکید و زبونش رو روش کشید.
در همین حین دستش رو درون باکسر خودش برد و عضوش رو بیرون کشید، درنهایت با بوسهای محکم، لبای ورم کردهٔ پسر که حالا مهر مالکیت روشون گذاشته بود رو رها کرد. سونو لبهٔ شلوار و باسن مرد رو گرفت و نیکی با کمی تکون خوردن، کمکش کرد کمی اونو پایین بکشه... فقط در حدی که عضوش بیرون بمونه. دستای پسر بزرگتر به آرومی، سمت تیشرت سونو که با سماجت اونو پایین گرفته بود تا عضوشو بپوشونه، رفت و با ملایمت اونو کنار زد.
خیره به چشمای روباهی پسر، دستای کشیدهاش راهشون رو به زیر باسنش پیدا کردن و با بلند کردنش، کمکش کرد روی دو زانوش بایسته. سونو خودش رو جلو کشید و دستاش رو روی شونه های مرد گذاشت و از بالا بهش نگاه کرد. نگاه نیکی به سونو همیشه طوری بود که انگار به معبودش خیره شده. طوری که همیشه سونو رو بینقصی ترین موجود زمین معرفی میکرد و اونو میپرستید. با حس انگشتای کشیدهش روی حفرهاش از افکارش خارج شد و لبش رو گزید. نیکی کمی انگشتش رو همونجا مالید که موجب شد پریکام از عضو پسر کوچک تر به بیرون چکه کنه.
نیکی با دستش عضو و بیضههای پسر رو لمس کرد و پریکامش رو روی حفرش پخش کرد و بدنش رو بالا کشید و با دست گرفتن عضو خودش، اونو روی ورودی پسر تنظیم کرد و بهش فشرد. سونو با حس فشار عضو مرد به حفرهاش، نفسش درون سینهاش حبس شد و به شونههای پهن نیکی چنگ زد.
اولین بارش نبود که با مرد بزرگتر عشق بازی میکرد، اینطور نبود که انجامش نداده باشه... تعداد عشق بازی های سونو با سونگهون خیلی بیشتر بود، چون نیکی کمی از سونگون بزرگتر بود و معتقد بود تو رابطه به سونو آسیب میزنه.
پس نه به خودش، نه به سونو اجازهٔ انجام دادنش، اون هم زیاد رو نمیداد. در عوض همیشه با پسر بزرگتر انجامش میداد، گویا سونگهون کسی بود که میتونست هر دوی اون ها رو کامل و بی نیاز کنه.
نیکی با کمک دستاش باسن پسر رو محکم گرفت و عضوش رو بیشتر روی ورودیش فشرد. با ورود نیمی از حجم عضو مرد، سونو از فکر مردی که درون اتاق خواب بود، خارج شد و نفس عمیقی کشید، از درد کشیده شدن دیوارههای ورودیش کمی بدنش رو عقب کشید و بلند نالید اما دستای نیکی مانع بلند شدنش از روی عضوش شد و محکم گرفتش. صدای بم مرد زیر گوشش پیچید.
-یکم تحمل کن بیبی.
چشمای سونو پر اشک شد و سری تکون داد و نفس نفس زنان سعی کرد به جای بلند شدن، روی عضو مرد بشینه پس نگاهش رو از نگاه عمیق نیکی دزدید و به نقطهای نامعلوم داد که به ناگهان چهره آشنایی رو دید و شوکه شده، هینی کشید. با دیدن جثهٔ سونگهون تکیه زده کنار در اتاق خواب، ترسیده از اون خلسهٔ شهوانی خارج شد و وحشت زده هین بلندی کشید، حرکت ناگهانیش موجب شد تعادلش رو از دست بده و محکم روی عضو مرد بشینه و درد عظیمی کمر و پایین تنهاش رو در بر بگیره.
با ورود کل حجم مرد درونش تقریبا جیغی کشید و اشکاش سرازیر شدن و هقی زد. نیکی ترسیده از حرکت ناگهانی پسر، همینطور درد و فشار زیادی که به عضوش متحمل شده بود بود، نیم خیز شد و بدنش رو گرفت تا به پشت زمین نیوفته. اما قبل از این که بتونه دلیل اون حرکت رو بپرسه سایهای نزدیکشون شد و صدای نگران سونگهونی که کمر سونو رو نوازش میکرد به گوششون رسید.
× هی سان چیکار میکنی... داری به خودت آسیب میزنی، چرا یه دفعه نشستی روش.
سونو اما بیشتر اشک ریخت و به بازوان نیکی چنگ زد.
+در..درد..د.دا..داره..ن..نیکیا...درش... بیار...
نیکی نگاه خیرهاش رو از سونگهونی که مثل روح ظاهر شده بود گرفت. دستش رو دور کمر باریک پسر حلقه کرد. با نگرانی به چهرهای جمع شدهاش نگاه کرد، قلبش توی دهنش کوبید، حس بچهای رو داشت که موجب خراب شدن عروسک مورد علاقه اش شده. با درد و عذاب، بدن سبک پسر رو بالا کشید تا عضوش رو از حفرهاش خارج کنه، سپس با کمک سونگهون به پشت روی کاناپه خوابوندش. سونو با بدنی لرزون همونطور که اشک میریخت، مشتی به بازوی سونگهون که درحال نوازش سرش بود، کوبید و غرید.
+لعنتی چرا مثل اجنه ظاهر شدی، همش تقصیر توعه... اه خیلی درد میکنه.
سونگهون سریع از جاش بلند شد و سمت آشپزخونه رفت. نیکی تیشرت پسر رو بالا داد و شروع به نوازش کردن شکمش کرد، خیره به سونگهونی که کیسهای آب گرم به دست سمتشون میومد لب زد.
-حق داره، چرا نگفتی اومدی و بهمون ملحق نشدی...
سونگهون خواست کیسه رو روی شکم پسر بزاره، اما با دیدن نگاه خیسش که بهش تیر پرتاب میکرد متوجه قهر بودنش شد و با کشیدن آهی عمیق، کیسه رو دست نیکی داد و پشت گردنش رو خاروند.
×میخواستم یک بار فقط نگاه کنم.
سونو و نیکی ساکت شده به پسر خیره شدن، البته سونو هنوز هم قهر بود.
× خب دلم میخواست یه بار به جای همراهی عشقبازی شما رو تماشا کنم، تو همیشه انجامش میدی... وقتی منو سونو عشقبازی میکنیم بهمون نگاه میکنی، خواستم یک بار هم من تماشا کنم.
سکوتی بین سه پسر جریان پیدا کرد. این بین فقط دست نیکی بود که کیسه رو زیر کمر پسر گذاشته و شکمش رو نوازش میکرد، اما نگاه خمارش خیره به سونگهون بود، درست مثل سونو که حالا درد کمرش کمی آروم گرفته بود. با طولانی شدن سکوت سونگهون تصمیم گرفت مراحل آشتی کردنش با سونو رو شروع کنه که صدای نیکی متوقفش کردم.
-پس خوب نگاه کن هونی.
سونگهون شوکه ابرویی بالا انداخت و با چشمکی که نیکی بهش زد، منظور پسر رو متوجه شد. به سرعت نیشخندی گوشهٔ لبش نشست. از جاش بلند شد و آروم کمی عقب رفت، روی میز نزدیک کاناپه نشسته و با بغل کردن دستاش به دو پسر خیره شد.
سونو هنوز از نگاه کردن به پسر اجتناب میکرد و دلخور منتظر ادامهٔ کار نیکی بود، قطعا نمیخواست یکی شدنشون رو بهم بزنه، اما قرار هم نبود از سونگهون بگذره. نیکی دستش رو از شکم تخت سونو برداشت و از جاش بلند شد، زیر نگاه خیرهٔ دو پسر، پیراهن و حلقیهای که دکمههاش باز بود رو از تنش خارج کرد. شلوارش رو کامل همراه باکسرش از پاهاش بیرون کشید. سونگهون با دقت به حرکات خونسرد بادیگاردش خیره شد و با حرکت کردنش سمت سونو، نگاهش اونو دنبال کرد.
با نزدیک شدن پسر، سونو به آرومی پاهاشو از هم فاصله داد، نیکی با ملایمت بین پاهای باز شدهش نشست. دستای کشیدهاش کشالهٔ رون پسر رو نوازش کرد و به آرومی پاهاش رو بالا برد، روی شونهاش گذاشت و با فشار آوردن به پای دیگهاش، موجب شد پاهای پسر بیشتر از هم باز شه و به سونگهون ویو بهتری بده. نیکی نگاهی به سونگهون انداخت، با مطمئن شدن از توجه مرد، عضوش رو بین انگشتاش گرفت و دوباره روی حفرهٔ پسر که حالا دیوارههاش کمی شل تر شده بودن، فشرد و به آرومی داخل شد.
سونو از حس ورود دوبارهای عضو مرد به حفرهش، به بازوش چنگ انداخت و چشماشو از درد بست. سونگهون با دقت به چهرهای تو هم رفتهٔ سونو خیره شد و درون ذهنش زمزمه کرد"پس برای همین با سونو کمتر انجامش میده، اون به اندازهٔ من تحمل بزرگی عضوش رو نداره" با شنیدن صدای نالهٔ پر از درد سونو و نالههای لذت دار نیکی، از افکارش خارج شد، دوباره به اون دو خیره شد. نیکی با فشار یک دفعهای، باقی موندهٔ عضوش رو وارد سونو کرد و با گذاشتن دستاش دو طرف بدن پسر، کامل روش خیمه زد و موجب شد پاهاش بیشتر از هم باز شه.
با نشوندن بوسه ای روی لبای باز موندهٔ سونو، کمرش رو عقب کشید و بعد از بوسیدن چشمای خیس پسر، ضربهای محکم و عمیقی درونش کوبید. با ضربهای عمیق کرد سونو بلند نالید و بی اختیار نگاهش سمت سونگهون کشیده شد، بودن توی این موقعیت و زیر نگاه سونگهون براش عجیب بود. صدای نالهٔ بلند و دردناک سونو درون گوش دو پسر پیچید و موجب شد نیکی باز هم کارش رو تکرار کنه تا هر چه زود تر نقطهٔ حساسش رو پیدا و از اون درد خلاصش کنه.
سرعت حرکت کمر نیکی بیشتر میشد، نالههای بی پروای سونو میون صدای برخورد بدن هاشون گم میشد. پسر کوچک تر با برخورد محکم عضو نیکی به پروستاتش، تموم بدنش لرزید و بلند تر نالید. نمیتونست نالههاشو کنترل کنه، تموم بدنش از لذت لمس شدن پروستاتش میلرزید، و بودن زیر نگاه معشوقش حس خوبی رو بهش میداد. پوزیشنش باعث میشد مرد رو تو عمیق ترین قسمت بدنش حس کنه، با هر ضربه حتی عمیق تر واردش بشه..
سونو لبش رو بین دندوناش گرفت و همون طور که سفیدی چشماش از لذت نمایان میشد، با یک دست به کاناپهٔ زیرش و با دست دیگه به بازوی نیکی چنگ زد و نالید.
+هممم.... س..سریع تر..حاححح..نی..نیکااا..م..من.. نزدیکممم...آههه
نیکی پوزخوندی زد، با شدت گرفتن لرزش های بدن سونو، دستش رو پایین برد و با انگشت شستش جلوی سوراخ عضو پسر رو گرفت و موجب شد سونو از درد ارضا نشدن فریادی بزنه و بدنش رو به کاناپه بکوبه..
-هاحح، بیبی سونو... هونی هنوز اجازشو نداده...هوف...باید ازش بپرسی از نمایش خوشش اومده یا نه...
سپس با همون نیشخند همون طور که ضربههای محکمش رو درون حفرهٔ پسر میکوبید، میون صدای نالههای سونو به سونگهون چشم دوخت. سونو اما هنوز هم دلخور فقط به مردی که روی میز نشسته بود خیره شد و نفس نفس زد. سونگهون در سکوت و همون طور که با دقتی عجیب به دو پسر خیره بود چیزی نگفت... نگاهش رو روی اجزای چهرهٔ نیکی چرخوند، اخم بین دو ابرو و رگ برجستهٔ گردنش و ذرات ریز عرق، نشون از فشاری بود که مرد برای ارضا نشدن تحمل میکرد، لبخند کوچکی گوشهٔ لبش نشست.
اون چیزی نگفته بود، اما نیکی باز هم توی اون عشق بازی شریکش میدونست. نگاهش به جثهٔ ظریف سونو، که با التماس و همینطور لجبازی بهش خیره بود و نفس نفس زنان به دم دستی ترین جا ها چنگ میزد انداخت، پسر کوچولوش به اندازهٔ نیکی طاقت نداشت و حالا که ازش دلخور بود، بهتر بود سونگهون کار اشتباهی مثل منتظر گذاشتنش رو انجام نده. لبخندش بزرگتر شد و با تکون دادن سرش، موجب شد نیکی دستش رو از عضو پسر کوچک تر برداره و با کوبیدن ضربهٔ محکمی همون طور که کام سونو شکمشون رو کثیف میکرد، درونش ارضا شه، و حفرهٔ پسر رو با با کام خودش پر کنه. هر دو پسر با ارضا شدنشون بلند نالیدن و نفس نفس زدن، سونگهون نگاهشو از چهرههای خیس دو پسر گرفت و به پایین تنهٔ خیسش داد که از نگاه تیزبین نیکی دور نموند.
با شنیدن صدای خندههای بمش نگاه سونو و سونگهون سمتش کشیده شد، و نیکی با خنده لب زد.
- با دیدنمون هارد شدی و بدون لمس کردن خودت، باز هم به دیدنمون اومدی جناب رئیس؟
سونگهون نیشخندی زد و از جاش بلند شد و سمتشون حرکت کرد.
× یک بار اومدن برای صحنه ای که دیدم کم بود جناب بادیگارد.
سپس خم شد تا بدن سونویی که بدنش از شدت ضعف و درد مرزی تا بیهوشی نداشت، برد اما ضربهای نرم پسر روی دستش بهش فهموند هنوز هم بابت ترسوندنش حق لمس کردنش رو نداره و پسر کوچک تر هنوز هم دلخوره. نیکی نگاهی به چهرهای شکست خوردهٔ سونگهون و اخم های تو هم رفتهٔ سونوی بیخیال انداخت و با لبخند از جاش بلند شد. دستش رو زیر بدن سبک سونو برد، از روی کاناپه بلندش کرد و سمت اتاق راه افتاد. سونو با حس بوی بدن مرد زیر بینیش دست از تقلا برداشت و قبل از رسیدن به اتاق، خوابش برد. سونگهون کیسهٔ آب گرم رو برداشت و به دنبال نیکی راه افتاد، به محض گذاشتن سونو روی تخت، سمت پسر خوابیده رفت و تا زمانی که نیکی یه دوش کوتاه گرفت، با دقت بدنش رو تمیز کرد و کیسهٔ آب گرم رو زیر کمرش گذاشت و موهاشو نوازش کرد.
نیکی با حوله تن پوش نزدیک تخت اومد و به دو پسر خیره شد. بی شک یکی از کار های مورد علاقهٔ سونگهون، مراقبت از سونو بود. مرد بزرگتر اگر میتونست خودش به سونو غذا میداد، یا همیشه خودش لباسشو عوض میکرد و با کمال میل تمام کارهای پسر کوچک تر رو انجام میداد...
همیشه حواسش به تایم قرص های ویتامین سونو بود و هر روز طی تایم خاصی، از اونجایی که بیشتر وقتش رو توی شرکت میگذروند بهش پیام میداد تا خوردن غذا و آب کافی رو فراموش نکنه. البته این فقط برای سونو نبود، سونگهون به همون اندازه هم مراقب نیکی بود.
نیکی بیخیال افکارش شد و سمت تخت حرکت کرد و به آرومی روش نشست، با اومدن پسر سونگهون با مطمئن شدن از بیدار نبودن سونو، سمت دستشویی رفت و کمی بعد، با شلواری جدید برگشت، و به دو پسر دیگهٔ روی تخت ملحق شد.
.
.
.
چند ساعته بعد، توی خونه فضا آروم به نظر میرسید. سونو بعد از کلی خستگی، بالاخره خوابش برده بود، چهرهش هنوز خیس از اشک بود. سونو تو بغل نیکی، طوری که سرش توی سینهٔ پسر فرو رفته بود، عمیق خوابیده بود. دستش رو گرفته بود که خواب راحت تری داشته باشه. سونگهون هم کمی اون طرف تر، دراز کشیده بود و پشتش به بقیه بود. صدای نفس های آرومشون به گوشش میرسید.
ولی سونگهون، خوابش نمیبرد و فکرش درگیر بود. هر بار که چشمشو میبست، نگاه سونو وقتی دلخور یود، جلوش ظاهر میشد. حس گناه توی قلبش سنگینی میکرد. چند دقیقه درحالی که ذهنش از درگیر بودن زیاد، بلاخره خسته شده بود، چشماشو روی هم گذاشت و به خواب عمیقی فرو رفت.
.
.
.
صبح، بیصدا از جا بلند شد، پتو رو کنار زد و از اتاق بیرون رفت. لحظهای سمت نیکی و سونو برگشت و به اون دو نگاه کرد، سونو تو خواب هنوز گاهی صورتش جمع میشد و نیکی با اخم خسته همینطور که دستش روی کمر خوش تراش سونو نگه داشته بود، درحال استراحت بودن. قدم هاشو طوری برمیداشت که صدای تخت بلند نشه و کسی رو بیدار نکنه. به سمت آشپزخونه رفت، چراغ کوچیکی رو روشن کرد. سکوت خونه با صدای ملایم باز شدن یخچال شکست.
آروم چندتا تخم مرغ برداشت، نون رو گذاشت روی میز و یه سینی آماده کرد. حتی یه لیوان شیر هم برای سونو ریخت، چون میدونست زیر شکمش درد میکنه. هر حرکتی که انجام میداد، پر از حواس جمعی بود، حتی موقع هم زدن تخم مرغ، قاشق رو طوری نگه میداشت که صدایی نده. وقتی همه چیزو آماده کرد، سینی رو روی میز آشپزخونه گذاشت. نگاه کوتاهی به سمت اتاق انداخت. لبخند نصفهای روی لبش نشست، زیر لب زمزمه کرد
× امیدوارم از صبحونه لذت ببرید خورشیدهای زندگیم...
بعد بدون اینکه چیزی بگه یا بخواد کسی متوجه بشه، کت مشکیـش رو پوشید و از خونه بیرون رفت. خیابون خلوت بود، باد سرد صبحگاهی به صورتش میخورد و موهاشو بهم میزد. ولی توی ذهنش هیچ فضایی مثل بیرونش نبود. قدم های تندش رو به محل کارش پیش گرفت. انقدری ذهنش درگیر بود که حتی یادش رفت میتونه با ماشین بره، پس ترجیح داد توی سرمای صبح گاهی قدم تا اینکه بخواد خودش رو با فضای بسته و دلگیر ماشین خفه کنه.
.
.
.
وقتی به شرکت رسید، همه طبق معمول سلام کردن. اما سونگهون، فقط با یه تکون سر جواب داد و مستقیم به سمت دفتر خودش راه افتاد. کیفشو روی میز گذاشت و نشست، گوشی رو از جیبش درآورد و سریع برای نیکی پیام فرستاد. چند لحظه به صفحهٔ گوشی خیره موند، انگشتاش روی صفحه مکث کرد. انگار میخواست چیزی اضافه کنه، اما بعد گوشی رو نرم کنار گذاشت.
نفس عمیقی کشید، پرونده ها رو باز کرد و سعی کرد روی کاراش تمرکز کنه. ولی هر بار که چشمش به کاغذا میفتاد، تصویر چهرهٔ عصبانی سونو جلوی چشمش میومد. هر بار که میخواست چیزی بنویسه، دستاش مکث میکردن. ذهنش مدام بین کار و سونو جابجا میشد. یک دستشو روی شقیقه هاش گذاشت و آروم حرکتشون داد.
× باید خودمو جمع کنم… نمیتونم همین جوری ادامه بدم.
صدای تایپِ بقیه از راهرو میومد، ولی توی دفتر اون تنها صدای دستگای خوشبو کننده هوا به گوش میرسید. سونگهون به زور خودش رو مجبور میکرد سطرهای گزارش رو بخونه و یادداشت برداره، اما تمرکزش مثل شیشه شکسته بود.
.
.
.
نیکی چشم هاشو با کف دست مالید، بعد موهاشو به هم ریختهشو سعی کرد با انگشتاش مرتب کنه. هنوز صورتش حالت خواب داشت. وقتی نگاهش به سونو افتاد که کنار تخت خوابیده بود، اخم ظریفش باز شد. دستی که از دیشب گرفته بود، هنوز توی دست نیکی بود. آروم خم شد و صورت سونو رو دید که زیر نور کم اتاق، خیس از اشکای دیشب برق میزد. نیکی دست آزادشو جلو برد، موهای روی پیشونیشو کنار زد و با صدای گرفته گفت.
- حتی وقتی خوابیدی هم… زیبا به نظر میای.
سونو تکون آرومی خورد، انگار گرمای دست نیکی رو حس کرده بود. پلک هاش لرزیدن و بعد نیمه باز شد. نگاه گیجـش اول به سقف بود، بعد روی چهرهٔ نیکی ثابت شد. یه ثانیه گذشت تا لبخند خیلی کمرنگی بزنه، اونقدر کمرنگ که بیشتر شبیه زمزمهٔ لبهاش بود.
+ صبح بخیر…
نیکی با صدای خیلی نرم لب زد.
- صبح بخیر. بهتری؟
سونو به جای جواب، فقط آهی کشید و نشست. وقتی چشم هاشو مالید، نیکی کمکش کرد بالش عقبشو صاف کنه. سرشو به طرفی خم کرد، چشم هاشو مالید و اطراف رو از نظر گذروند، نگاهش دنبال سونگهون میگشت. نیکی که متوجه شد، قبل از اینکه چیزی بپرسه، لب زد.
- هونی رفته شرکت. کار داشت.
سونو به نشونه اینکه متوجه شده باشه، سرشو تکون داد، خمیازه ای کشید و سرش رو خاروند.
وقتی بوی نون تست و قهوهی داغ که توی فضا پیچید شده بود دماغشون رو قلقلک داد، بلند شدن رفتن آشپزخونه. سونو وقتی سینی صبحونه رو دید، خشکش زد. همه چیز مرتب چیده شده بود. نگاهشو به نیکی دوخت سپس با گیجی گفت.
+ این…؟
نیکی شونه بالا انداخت، لبخندی خط لبشو نقاشی کرد.
- هونی بود… قبل از رفتن صبخونه درست کرد. مثل همیشه.
رفتنشون به سمت میزه وسط آشپزخونه، مثل قدم زدن توی یه رؤیای ناتموم بود. میز کوچیک سفیدی که همیشه ساده بود، حالا پر شده بود از یه سینی نون تست، تخم مرغای آب پز که هنوز بخار ملایم داشتن، بشقاب میوهٔ رنگی، و یه قوری قهوه که بخارش بالا میرفت. همه چیز مرتب چیده شده بود، انگار سونگهون خواسته بود وجودشو برای دو پسر ثابت کنه. سونو نشست، انگشتای لاغرش دور لیوان قهوه قفل شد. بوی تلخش توی بینیش پیچید و چشم هاشو آروم روی هم فشار داد. نیکی با حالتی بیخیال نون تستو برداشت، و از طرفی هم نگاهش یه سره روی سونو بود.
سونو وقتی سر میز نشست و نگاهش روی سینی صبحونه افتاد، لبخندی گوشه لبش رو نوازش کرد. نون تست هنوز گرم بود، تخم مرغ ها بخار ملایمی داشتن و حتی شیر مخصوص براش گذاشته شده بود. انگشتای باریکش دور لیوان قهوه قفل شد. ذهنش ناخودآگاه به سمت سونگهون کشیده شد. " یعنی واقعا قبل از رفتن اینارو آماده کرده؟ اونم بدون اینکه ما بفهمیم…" چهرهاش نرم شد. توی فکرش میچرخید که سونگهون، با اون ظاهر جدی و لب های بی حرف، چقدر میتونه مهربون باشه. حتی وقتی خودش نبود، باز هم یادش بود که سونو چیزی بخوره، که دل درد نگیره، که تنها نباشه. لبخندی کمرنگ گوشه لبش نشست. " برخلاف چیزی که نشون میده، حواسش به همه چیز هست… مخصوصا به من. کاش میتونستم دلخوریمو همین جا تموم کنم…"
ولی همون لحظه، یاد حرکت دیشبش افتاد و بلافاصله اخم محوی روی پیشونیش نشست. قلبش بین دو حسِ دلخوری و قدردانی گیر کرده بود. و هر بار که به مهربونی پنهونی سونگهون فکر میکرد، بیشتر قند تو دلش برای اون پسر آب میشد. با صدای نیکی رشته افکارش پاره شد.
- بخور، ضعف نکنی.
حالا این سکوت بود که فضارو پر کرده بود. فقط صدای قاشق که به بشقاب میخورد و بخار قهوه ای که بالا میرفت. سونو گاهی لبخند خیلی کوتاهی میزد، اونقدر کوتاه که زود محو میشد. نیکی هم سعی میکرد فضا رو معمولی کنه، ولی معلوم بود داره به چیزی فکر میکنه. بعد از تموم شدن صبحونه، نیکی موبایلشو برای چک کردن برداشت. صفحه رو باز کرد و پیامای سونگهون بالا اومد. چشم هاشو ریز کرد و یکی یکی خوند.
× مطمئن شو که چیزی نخوره که اذیتش کنه.
× به آجوما بگو بیاد کنار سونو باشه.
× خودت هم بیا شرکت. وقتی اومدی، مستقیم بیا اتاق من.
نیکی لبخند محوی زد، لبشو گزید و زیر لب زمزمه کرد
- هونی هنوزم فکر میکنه بچهای.
و بعد سرشو سمت سونو بلند کرد.
– میدونی، انگار بهت وصله شده. حتی وقتی پیشت نیست انگار بازم همه چیزو کنترل میکنه!
سونو خجالت کشید، نگاهشو سمت لیوان خالی انداخت. انگشتاش ناخودآگاه روی میز ضرب گرفت. کلمات داخل گلوش گیر کرده بودن. چند لحظه بعد که نیکی میخواست ظروف هارو جمع کنه، بلند شد و سمت اتاق رفت، لباس ساده و روشنی پوشید و موهاشو مرتب کرد. وقتی برگشت، ظاهرش خیلی جمع و جور و مرتب بود. وقتی صبحونه تموم شد و سونو با بی حوصلگی لیوان قهوهشو روی میز گذاشت، نیکی نگاه کوتاهی بهش انداخت و بعد گوشیشو برداشت و سریع یه شماره ذخیره شده رو گرفت. چند لحظه بعد، صدای گرم زن رو از اون طرف تلفن شنید و لب زد.
- آجوما؟ میشه امروز بیاید پیش سونو باشین؟… امروز منو هونی کمی کار داریم، سونو تنها میمونه...
صدای خندهٔ نرم پیرزن از اون طرف خط، شنیده شد و نیکی لبخند زد.
- ممنونم. پس منتظرتونیم.
وقتی تماس تموم شد، نگاهشو به سونو دوخت.
- آجوما امروز میاد پیشت.
سونو با شنیدن اینکه قراره اون زن رو ببینه، با ذوق دستاشو بهم زد و لبخند بزرگی روی لبش نشست. اون همیشه اون پیرزن رو مثل مادر خودش دوست داشت، چون مطمئنا وقتی کنارش بود، میتونست با جرات بگه خوشحال ترین انسان روی کره خاکی بود.
اون زن "اجوما میساک" بود. از سالها پیش توی عمارت پدری سونگهون کار میکرد و تقریبا مثل عضوی از خانوادهشون شده بود. همهشون بهش اعتماد کامل داشتن. اون بود که از بچگی سونگهون رو بزرگ کرده بود، براش غذا درست میکرد، موقع مریضی بالای سرش می نشست، و حتی موقع گریه هاش براش لالایی میخوند. وقتی نیکی آماده شد که بره شرکت، قبل از خروج زنگ در به صدا دراومد. در باز شد و یه زن سن بالا با موهای کمی جوگندمی، و سبد چونی داخل دستاش، و لبخند گرم وارد شد. به محض ورودش، فضای خونه عوض شد، انگار گرمای مادرانهای پخش شد. در ابتدا سلامی به نیکی کرد و بعد، وقتی چشمهای مهربونش به سونو افتاد، بیدرنگ لبخند زد. جلو اومد، دست سونو رو توی دستای نرم و گرمش گرفت.
= آخی، پسر گلم… حالت بهتره؟ خیلی لاغر شدی، باید حسابی غذا بخوری.
سونو اول کمی خجالت کشید، ولی بعد لبخند کمرنگی زد و سر تکون داد. نیکی هم خیالش راحت شد و کتشو پوشید. رو به اجوما گفت.
- مراقبش باش. من دیگه میرم، فعلا.
و بعد از خونه خارج شد. صدای بسته شدن در، سونو رو توی سکوت انداخت. نیکی بعد از بستن در، چند لحظه روی پاگرد وایساد. نفس عمیقی کشید، انگار میخواست تمام احساسات منفی داخل ذهنشو پشت سر بذاره. بعد با قدم های محکم از ساختمون بیرون رفت. هوای ظهر دیگه سرد نبود، نور خورشید چشماشو اذیت میکردن و باعث شد اخم غلیظی صورتشو نقاشی کنه.
ماشین مشکی که همیشه برای رفت و آمدش آماده بود، جلو در پارک شده بود. درو باز کرد و روی صندلی راننده نشست نشست. بعدش گوشیشو درآورد. دوباره پیام سونگهون بالای صفحه بود. انگار تک تک کلماتشو از حفظ شده باشه، اما بازم نگاهش روش ثابت موند. لبخند خیلی کوتاهی زد، بعد گوشی رو توی جیبش گذاشت.
چند دقیقه بعد، به جلوی ساختمون شرکت رسیدن. ساختمونی بلند، شیشهای، با لوگوی بزرگ که توی نور خورشید برق میزد. نیکی از ماشین پیاده شد و کتشو صاف کرد. نگاه جدی و سردش باعث شد کارمندایی که دم در بودن، فقط با خم کردن سر سلام کنن و چیزی نگن.
راهروها روشن و پر از صدای قدم ها بودن. بوی قهوهٔ تازه و کاغذ از هر طرف میومد. ولی نیکی مثل کسی که توی جای نا آشناست، مستقیم سمت آسانسور رفت. دکمهٔ طبقهٔ سوم رو زد، همونجا دست به سینه ایستاد. نگاهش روی انعکاس خودش توی در استیل آسانسور قفل شد. وقتی به طبقهٔ سوم رسید، چند کارمند با عجله از کنارش رد شدن. اون بیتفاوت بود و فقط مسیرشو ادامه داد تا جلوی در دفتر سونگهون ایستاد. نفسشو کوتاه حبس کرد، بعد دستشو برد بالا و با سه ضربهٔ آهسته کوبید به در.
از داخل صدای کوتاهی اومد
× بیا تو.
نیکی آروم درو باز کرد. اتاق پر از نور روز بود که از پنجره های بزرگ میتابید. روی میز، یه عالمه پوشه و کاغذ پخش بود، سونگهون پشتشون قوز کرده بود و قلم توی دستش، با ابروهای درهم تمرکز کرده بود. نگاهش وقتی بلند شد و نیکی رو دید، فقط برای چند لحظه نرم شد، بعد دوباره به همون حالت جدی برگشت.
نیکی درو بست و طوری که جلو میومد، خطاب به سونگهون گفت.
× داری خودتو با این همه کار خفه میکنی...
سونگهون قلمو روی میز گذاشت، صندلیشو کمی عقب داد. دستاشو روی دستهٔ صندلی گذاشت و نگاهشو روی نیکی ثابت نگه داشت.
× باید خودمو مشغول نگه دارم.
نیکی اخمی کرد، اما با حالت نیمه شوخ روی مبل رو به روش نشست. پاهاشو باز کرد و آرنجاشو روی زانوهاش انداخت.
- یا داری از چیزی فرار میکنی.
سونگهون اما، چیزی نگفت. نفسشو بیرون داد و به شیشهٔ بزرگ کنار اتاق خیره شد. بیرونِ شهر، پر از جنب و جوش بود. نیکی بلافاصله بلند شد و قدم هاشو به کنار صندلیِ سونگهون پیش گرفت، درست اونجایی که سونگهون حس میکرد فاصلهشون برای نفس کشیدن هم زیادی کمه. صدای نیکی با آرامشی خاص توی اتاق پیچید.
- میخوای من بگم؟ داری از افکارت راجب سونو فرار میکنی.
سونگهون چند ثانیه بهش خیره شد، ولی نتونست مستقیم نگاهش کنه. حس عجیبی داشت، مثل اینکه یه چیزی توی قفسه سینهاش گیر کرده باشه. آهی کشید که حتی خودش هم حس کرد سنگینی اون آه توی اتاق پخش شد. ذهنش پر از تصویر سونو بود، همه و همه روی هم تلنبار شده بودن و سونگهون رو به لبهٔ کنترل خودش رسونده بودن. دستاشو روی دسته صندلی فشار داد، انگشتاشو محکم جمع کرد، و لباش خشک شدن. با صدایی گرفته و کم رمق گفت.
- باعث شدم ازم دلخور شه… حالا چطور از دلش در بیارم؟
چشم هاش به سمت پنجره دوخته شد، اما حتی اون منظرهٔ بیرون هم نتونست ذهنش رو آروم کنه. قلبش مثل یه کوه یخ شکسته بود، هر حرفی که میزد یا به چیزی فکر میکرد، حس میکرد تیکهای ازش آب میشه. سونگهون نفسش رو گرفت و به خودش گفت که باید کاری بکنه. اما حتی فکرش هم عجیب بود. انگار هر حرکتی که میخواست انجام بده، هزار وزن اضافی روی شونههاش بود. نگاهشو از نیکی دزدید، دید که پسر با لبخند دیوثانهاش درست روبروش وایساده بود، و همین باعث شد قلبش باز هم سریع تر بزنه.
در ذهن سونگهون، افکارش مدام بین پشیمونی و نگرانی برای سونو در نوسان بود. "چطور میتونم اون دلخوریشو جبران کنم؟ و… نیکی… اون کنارمه، ولی حس میکنم این فاصله و اون لبخندش میتونه همهٔ فکرامو بهم بریزه، بسه دیگههه"
صدای نفس نیکی، نزدیک بودنش، و حتی اون لمس آرومی که انگشتاشو روی میز کشید، مثل جرقهای بود که آتیش حس شهوت سونگهون رو دوباره روشن میکرد. با چشمان کمی پر از احساس و لبانی که به سختی حرکت میکرد، گفت.
× چهرهٔ ناراحتش و وقتی نگاهاشو ازم میدزده… دنیامو خراب میکنه، نیکیا. خودتم خوب میدونی.
همزمان، قلبش به نیکی متکی شده بود، به اعتماد و آرامشی که نیکی با حضورش ایجاد میکرد. و همین باعث شد حتی ناراحتی و ترسش، با کمی حس امنیت آمیخته بشه.
- من میدونم اون از اینکه یهویی ظاهر شدی و بعدش همکاری نکردی ناراحت شد. هونی، تو فکر میکنی فقط اون دلخوره؟
سونگهون ابروهاشو بالا برد و با صدای خش داری پرسید.
× یعنی چی؟
نیکی به جلوتر تکیه داد، صدای نفساش نزدیک تر شد.
– یعنی منم به اندازهٔ سونو دلخورم که چرا بهمون ملحق نشدی؟!
چشم هاش برق خاصی داشتن. لبخند شیطنت آمیزی زد، انگشتاشو بالا برد و از گونه تا خط فک سونگهون حرکت داد که باعث لرزش بدن پسر شد.
نیکی با صدای بمی لب زد و مستقیم به چشمای سونگهون خیره شد.
- حالا نظرت چیه اول از دل من در بیاری؟! بعدش با هم میریم تا دل بیبی سونو رو نرم کنیم. هوم؟!
.
.
.
@ItsMy_Fate - @Enixli