Only you

زنگ آخر که خورد، سونو هنوز مشغول جمع کردن وسایلش بود که سونگهون صندلی کناری را عقب کشید و نشست.

— امروز کتابخونه میای؟

سونو بدون اینکه سرش را بالا بیاورد گفت:

— برای چی؟

— درس بخونیم.

سونو بالاخره نگاهش کرد.

— تو؟

— آره بهم نمیاد درس بخونم؟

— نه؟

سونگهون با خونسردی سر تکان داد.

— ولی خب الان دلم میخواد درس بخونم پس زود بریم

سونو پوزخندی زد.

— باور نکردم.

باهم به سمت کتابخونه حرکت کردن.

ده دقیقه بعد، سونو متوجه شد چیزی روی کتابش افتاده.

یک کاغذ کوچک

بازش کرد

روی آن نوشته شده بود:

«امروز خیلی خوشگل شدی.»

سونو فوراً سرش را بالا آورد.

سونگهون داشت بی‌گناه به کتاب خودش نگاه می‌کرد

سونو کاغذ را مچاله کرد و آرام پرت کرد سمتش

سونگهون گرفتش

لبخند زد

چند دقیقه بعد دوباره صدای آرام سونگهون آمد.

— سونو

— هوم؟

— یه سوال

— چی؟

سونگهون خندید

— چیزی نمیخوای بگی؟

— تو واقعاً اومدی اینجا درس بخونی یا فقط منو اذیت کنی؟

سونگهون کمی جلو آمد و آرنجش را روی میز گذاشت

با یک لبخند نگاهش کرد

واقعاً از این حالت سونو لذت می‌برد. از وقتی حرص می‌خورد، گونه‌هایش کمی قرمز می‌شد و لب پایینش را گاز می‌گرفت سونگهون هر بار با خودش فکر می‌کرد که نمی‌شود کسی این‌قدر کیوت باشد

برای همین دوباره شروع کرد

— سونو

— چیه دیگه؟

— می‌تونم یه چیزی بهت بگم؟

— اگه من جای کتابت بودم، بیشتر بهم نگاه می‌کردی؟

و سونگهون باز ادامه داد و شاهد قرمز شدن بیش از حد سونو بود

— چون من اگه جای کتابت بودم حداقل می‌تونستم تمام روز بهت نگاه کنم

سونو سریع کتابش را بست

— من دیگه نمی‌تونم درس بخونم بهتره بقیشو بزارم رفتم خونه

سونگهون با رضایت تکیه داد به صندلی

سونو برای اولین بار جواب نداشت

نگاهش را پایین انداخت و با گوشه کتابش بازی کرد

سونگهون هم این بار بیشتر اذیتش نکرد

فقط آرام گفت:

— خب... حالا که دیگه درس نمی‌خونی، بریم؟

سونو آه کشید

— آره

— تو هیچ‌وقت عادی نیستی و خیلی مسخره ای سونگهون

— شاید چون تو کنارمی اینطوری میشم؟

سونو نگاهش کرد

— باز شروع کردی؟

سونگهون خندید

— خب چیکار کنم؟ وقتی تو اینجایی دلم می‌خواد بهت بچسبم ولت نکنم

— چرا فقط با من اینهمه ادم هست تو کلاس برای اذیت کردنشون

سونگهون ایستاد

این بار لبخندش کمی محوتر شد

— چون فقط تویی که دلم می‌خواد حرصت بدم

سونو با تعجب نگاهش کرد

— این دلیل خوبی نیست بقیه بد برداشت میکنن

سونگهون یک قدم نزدیک‌تر شد

— چون وقتی حرص می‌خوری، گونه‌هات قرمز می‌شه دوسشون دارم و دوست دارم بقیه بد برداشت کنن

سونو فوراً صورتش را برگرداند

— باز شروع کردی...اوف از دست تو

— و خیلی کیوت می‌شی

— سونگهون! تمومش میکنی یا!

خنده‌ سونگهون دوباره بلند شد

— دیدی؟ همین

سونو با اخم ساختگی راه افتاد

— دیگه باهات حرف نمی‌زنم

سونگهون سریع کنارش رفت

— باشه

چند ثانیه سکوت

— سونو؟

جوابی نیامد.

— سونو؟

باز هم سکوت

سونگهون لبخند زد و آرام دستش را جلو برد و انگشت کوچکش را به انگشت سونو قلاب کرد

سونو پایین را نگاه کرد

— این دیگه چیه؟ ولم کن

سونگهون باز خنده ای کرد و طعنه ای به شونه سونو زد

سونو نتوانست جلوی لبخندش را بگیرد و روشو کرد سمت مخالف سونگهون

---

روزها همین‌طور می‌گذشتند

سونگهون هر فرصتی پیدا می‌کرد، سونو را اذیت می‌کرد

گاهی وسط کلاس یک کاغذ روی میزش می‌گذاشت:

«امروز هم خوشگل شدیا با اون براش صورتی که زدی به صورتت》

گاهی وقتی سونو خواب‌آلود وارد کلاس می‌شد، آرام می‌گفت:

— صبح بخیر بامزه

و سونو هر بار با همان صورت سرخ‌شده جواب می‌داد:

— ما با هم چیزی نیستیم بس کن حرفاتو

سونگهون هم همیشه یک جواب داشت:

— شاید بشیم کی میدونه

تا اینکه یک روز، سونو بالاخره بعد از تمام شدن کلاس جلوی در مدرسه جلویش را گرفت

— سونگهون سوال دارم ازت

— بپرس

سونو چند لحظه مکث کرد.

— تو... واقعاً با من شوخی می‌کنی؟ یا چیز دیگه ایه

لبخند سونگهون آرام‌آرام محو شد

— چرا اینو می‌پرسی؟

— چون تو همیشه همین چیزا رو می‌گی. نمی‌دونم کی جدی‌ای و کی داری منو اذیت می‌کنی

سونگهون چند ثانیه فقط نگاهش کرد.

بعد آرام گفت:

— من با بقیه شوخی می‌کنم

سونو چیزی نگفت.

— ولی با تو نه

— پس چرا اینقدر اذیتم می‌کنی؟

سونگهون لبخند کوچکی زد.

— بار ها گفتم چون وقتی حرص می‌خوری خیلی کیوت می‌شی

سونو سرش را پایین انداخت

سونگهون ادامه داد:

— و چون دلم می‌خواد هر روز یه دلیلی داشته باشم که باهات حرف بزنم

سونو آرام سرش را بلند کرد

سونگهون این بار کاملاً جدی بود

— راستش... دلم برای تو ضعف میره سونو

چشم‌های سونو گرد شد

— چی میگی؟

سونگهون خندید.

— میشه این دفعه جدی بگیری منو؟

سونو لبخند خجالتی‌ای زد

— نمی‌دونم خیلی مظلوم گفتی

سونگهون دستش را جلو آورد

— فعلاً دستمو بگیر بعدش میتونی بفهمی چه احساسی داری

سونو در خجالتی نرین حالت ممکن دست های کوچولوش رو قفل دست های سونگهون کرد

سونگهون خندید

وقتی از مدرسه بیرون رفتند، سونگهون دست سونو را محکم‌تر گرفت؛ انگار بالاخره چیزی را که مدت‌ها می‌خواست به دست آورده بود.

و سونو اما این بار دستش را پس نکشید