Obsession
Midnight skaterلب هامو روی هم فشار دادم تا بغض توی گلومو خفه کنم. چی میشد اگه همون‌جوری که دوسش داشتم ، اون هم بهم علاقه داشت؟! لی هیسونگ. یک روزی تورو بدست میارم.
___________________________________
Sunghoon:
بالاخره تموم شده بود. کیفمو برداشتم
از در کلاس بیرون رفتم، اوه. بازم هوا بارونی بود.
نگاهم به سمت راستم رفت، جایی که طبق معمول همه اونجا جمع شده بودن.
اوه..اون دخترای لوس آزار دهنده ای که صدای آدامس جویدنشون همیشه رو مخم بود.
همونایی که سطل آشغال دانشگاه پر از رژ لب هاشون بود. البته از این تجمع فقط ی هدف داشتن.
و قطعا هدفشون هیسونگه. نمیشه گفت که بهشون توجهی نمیکنه.
همین الانشم با لبخندی که باید برای من میبود داره باهاشون حرف میزنه.
گهگاهی هم شیرینی شکلاتای بدمزه‌‌اشون رو قبول میکرد و میخورد.
برای آخرین بار برای امروز نگاهی به چهره ی بی نقصش کردم و تحسینش کردم.
"امیدوارم یک روزی بفهمی عشق من نسبت بهت چقدره ، هیسونگ. "
_
بارون هنوز بند نیومده بود. هنوز راه زیادی تا خونه رو در پیش داشتم.
اما با این حال ، هنوزم عاشق بوی بارون بودم. انگار نه انگار خانوادم تو یک شب بارونی ترکم کرده بودن.
ولی خب.. از ی جایی به بعد باید تحمل کرد. مگه نه؟!
نشسته بودم اون گوشه ی خیابون. اوه.. تقریبا زمان رو از دست داده بودم. 10 شب؟؟
بارون بند اومده بود. جعبه روی زمین دیدم که از قطرات بارون تقریبا خیس شده بود.
چه اهمیتی داره؟ بیخیالش.. بذار راهمو ادامه بدم.
جعبه تکونی خورد. تقریبا توجهمو جلب کرده بود. بازش کنم؟ اره. چه چیزی میتونه توش باشه اخه.
چند تا چوب دراز احمقانه با علامت و نشونه های عجیب. ولی خب باحال بنظر میومدن!
ی برگه هم اون داخل بود. خوشبختانه با اینکه خیس شده بود اما هنوزم قابل خوندن بود.
” ی چوب رو بِشکَن و آرزو کن.“
چه احمقانه. خندیدم ، اما امتحانش ضرری نداشت. فقط ی بازی مسخره اس
” آرزو میکنم منو دوست داشته باشی ، لی هیسونگ.“
و شکوندمش. دو تیکه ی چوبی رو توی همون جعبه رها کردم.
و حالا من موندم و تنها آرزوم. داشتن هیسونگ.
_
رسیدم خونه، حال و حوصله نداشتم چیزی بخورم. پس فقط ی تخم مرغ و نودل برای امشب کافی بود.
کاسه و چنگال هارو انداختم تو ظرفشویی و مستقیم رفتم تو اتاقم.
روز خسته کننده ای بود. نوتفیکشن گوشیم توجهمو جلب کرد.
Sunghoon:
باورم نمیشد. به خودش زحمت نمی‌داد تو کلاس ی سلامی به من کنه. و الان پیام داده؟
خب.. بهتره که جوگیر نشم.
_
The next day
Heeseung
بالاخره وارد کافه شد. اون پوست سفیدش که تو نورِ کم هم میدرخشید.
فکر کنم بهتره اسمشو بذارم سفید برفی؟!
به فکرای خودم خندیدم. اون خیلی خواستنی شده بود
از کِی تا حالا درمورد سونگهون همچین فکرایی میکنم؟
شرم آوره.
نیم ساعتی تا الان گذشته بود. اون باید پیش من مینشست. من خودم اون رو دعوت کرده بودم.
ولی با این حال رفته کنار جونگوون نشسته؟
داری بد کاری با خودت میکنی پارک سونگهون. الان وقت این نبود.
نوشیدنی‌ش افتاد و شکست. اوه
اون چشم های معصوم و دوست داشتنی خجالت زده بنظر می‌رسیدن
قبل از اینکه به جونگوون اجازه بدم حرکت دیگه ای بزنه ، نوشیدنیمو گذاشتم جلو اون.
” از مال من میل کن ، سونگهون شی.“
و نِی رو به سمتش هدایت کردم.
هدفم ی بوسه ی غیر مستقیم بود؟ دقیقا!
گونه هاش به سرخیِ سیب شده بودن، مطمئنم از هر سیب سرخی خوشمزه تره
”یک روزی طعم تورو به خوبی میچِشَم سفید برفیِ من.“
تو ذهنم گفتم.
_
Night → sunghoon
اگر میگفتم خوشحال نبودم ، یک دروغِ واضح بود.
لحظاتی قبل از خارج شدنم از اونجا، لب هاش گونه هامو لمس کرده بودن.
داغی لب هاش هنوز پوستمو میسوزونه.
تو چی هستی هیسونگ؟ ی الهه؟
کاملا عقلمو از دست داده بودم. احتمالا بخاطر خستگی بود.
روز طولانی ای بود. البته سناریو ساختن درمورد هیسونگ ، ذهنمو از کار انداخته بود
یا حداقل برای امشب.
دینگ دینگ
ی نوتفیکشن دیگه اومده بود.
دیگه کافیه، باید بخوابم.
_
Heeseung:
جونگوون؟ همیشه جونگوون بوده.
هیچ وقت من نبودم.
شد یبار اسممو به زبون بیاری سونگهون؟
شد یبار روزتو با من بگذرونی نه اون؟
تحملش سخته
فکر نکنم بتونم اینجوری ادامه بدم
نگاهی به چاقوی توی دستم انداختم و سیب قرمز رو پوست کَندم.
یک روزی وقت منم میرسه پارک سونگهون.
اون موقع فقط اسم منو میاری نه جونگوون
نه هیچ فرد دیگه ای رو.
_
The next day - Sunghoon:
از انگلیسی متنفر بودم. ولی یاد گرفتنش با جونگوون آسون تر بود
بازم که دیر وقت شده بود و منم خسته
وسط راه وایستادم و کمی خم شدم تا نفسم بالا بیاد
که البته طولی نکشید تا از هوش برم و متوجه چیزی نشدم.
_
Sunghoon:
به هوش اومدم... حالت تهوع داشتم.
به اطرافم نگاه کردم.. یکمی تاریک بود
خواستم تکونی بخورم که متوجه پارچه ای شدم که دست هام با اون بسته شده بودن.
تچ.. آزار دهنده بود.
کمرمو یکم از تخت فاصله دادم
تقریبا اشکم گرفته بود.
چرا من؟
بالاخره دیدمش ، داشت میومد سمتم
_
Heeseung:
با تعجب اطرافشو نگاه میکرد.. کیوت.
سفید برفی خوشگلم بالاخره پیش من بود.
درست همون جایی که باید باشه
با دست راستم صورتشو تو دستم گرفتم و قاب کردم
روشو برگردوند.
حتما ترسیده نه؟
عروسک ناز من...باید عادت میکرد.
” روت رو از من برمیگردونی سونگهون؟“
_
Sunghoon:
کارمون چجوری به اینجا رسید؟ خودمم نمیدونم چطور..
سرشو لای گردنم فرو برده بود و نفسای عمیقی میکشید.
شت...حرکت بعدیشو حدس زدم
لب هاش قرار بود روی پوست گردنم بشینن
ی تکونی خوردم و از خودم روندمش و فاصله گرفتم.
”همین الان فاصله گرفتن از من رو تمومش کن پارک سونگهون! “
صداش تو سراسر اتاق پیچید.
احساس عجیبی داشتم
ترس؟ نا امنی؟ یا اشتیاق؟
نگاهم به دست هاش افتاد.. خونی بودن....اون...خون بود؟!
سعی کردم خودمو جمع و جور کنم و آرومش کنم
اروم پیش برم؟
اره..تنها راهش همینه!!
به سمتش یکم خم شدم
” من الان پیش تو هستم؟ چرا..منو اینجا آوردی..هیسونگ؟ “
اینو گفتم.. دوباره صدای خنده اش شنیده شد.
_
Heeseung:
بین پاهاش نشستم..ساق پاشو بوسه ای زدم و یکمی عقب کشیدم. سفید برفی من الان به خواستنی ترین شکل ممکن بود.
دستمو سمت لباسش بردم
یخ زد
توی چشم هاش میتونستم این رو ببینم
ولی عروسکم باید تحمل میکرد. مگه نه؟
صداهای نامفهومی درمیاورد و کمی اعتراض میکرد
مخصوصا وقتی نیپل هاشو میون انگشتام فشار دادم و لب هام روشون نشستن
مک های عمیقی میزدم
بالاخره ناله ی دلنشین اش رو شنیدم
گفته بودم که دلتو بدست میارم و نرمت میکنم سونگهون.
در عوضش
دستمو به سمت پایین بردم و دم لپ باسنشو تو دستم گرفتم
کاملا قرمز شده بود
سیب سرخ من
”وقتش بود برای من باشی سونگهون“
_
Sunghoon:
احساس ترسم الان..بیشتر شبیه به اشتیاق بود
انگشت های کشیده‌اش ماهرانه توم حرکت میکردن و مدام به اون نقطه برخورد میکردن.
گازی از پوست سفید پام گرفت
اخ.
حرومزاده ی کاربلد
عضوش واردم شده بود
میونش سوالاتی تو سرم میچرخیدن.
خون توی دست هاش.. برای چی بود؟
جواب قانع کننده ای برای خودم پیدا نمی‌کردم.
اونقدری غرق داشتن هیسونگ بودم که فراموش کرده بودم
ارزش داشت..به داشتنش می ارزید؟
چقدر همه چیز یهویی پیش رفت
_
Heeseung:
ضرباتم رو هی کم و زیاد میکردم
میدونستم چجوری بی قرارش کنم
کمر باریکش رو نشون دستام گرفته بودم
انگشتامو روی شکم سفیدش گذاشتم و فشار دادم
برجستگی عضوم مشخص بود
چقدر عمیق.
اوه.. کمرش خونی شد از خون توی دستم
فکر کردم خونش خشک شده باشه تا الان
به چهره ی بی نقصش نگاهی انداختم
عروسکم ترسیده بنظر می‌رسید
به سمتش خم شدم و لاله ی گوشش رو لیس زدم
کنار گوشش گفتم"
” خون رو میبینی؟ حسش میکنی “
همینطور که ادامه میدادم گفتم
” دیگه جونگوونی وجود نداره ، یادت باشه فقط برای من باید باشی..عه عه..داری گریه میکنی؟“
_
Sunghoon:
بی رمق شده بودم.. قبل از اینکه چشام بسته بشه فقط ی چیز تو ذهنم بود
اون چوبِ آرزو ی احمقانه.
ارزشش رو داشت؟ به این قیمت؟
نمیدونستم اسمش رو بذارم عشق یا هر چیز دیگه ای ...
و در آخر فقط
لب هاش رو روی پیشونیم حس کردم.
"Obsession!