Nieogolona ma fantazje
![](/file/1bde64c04a475f83cf1f9.jpg)
⚡ KLIKNIJ TUTAJ, ABY UZYSKAĆ WIĘCEJ INFORMACJI 👈🏻👈🏻👈🏻
Nieogolona ma fantazje
K. N. Haner - Sny Morfeusza 01
Home
K. N. Haner - Sny Morfeusza 01
K.N. Haner Sny Morfeusza Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek pos...
K.N. Haner Sny Morfeusza
Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Autor oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce. Projekt okładki: Jan Paluch Materiały graficzne na okładce zostały wykorzystane za zgodą Shutterstock.com Wydawnictwo HELION ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63 e-mail: editio@editio.pl WWW: http://editio.pl (księgarnia internetowa, katalog książek) ISBN: 978-83-283-3054-2 Copyright © Helion 2016 Poleć książkę Kup w wersji papierowej Oceń książkę Księgarnia internetowa Lubię to! » nasza społeczność
Dla mojego M., bo bez niego ta historia nigdy by nie powstała. Dziękuję za pamiętny seans Matrixa, podczas którego imię Morfeusz natchnęło mnie do stworzenia postaci Adama McKeya. Dziękuję za mobilizację, wsparcie i wyrozumiałość co do mojego pisania. Za słowa krytyki, otuchy i szczerość. Za przeszłość i przyszłość. Za wszystko. Dziękuję.
Niby dlaczego miałabym nie dostać tej pracy? Jestem młoda, pracowita i bardzo, bardzo zdeterminowana. Biorę głęboki oddech i zbieram się w sobie, aby wejść do budynku. Jak na złość dziś dostałam okres i czuję się fatalnie. Stoję przed siedzibą Art Desing&Beauty i właśnie czuję, że mój tampon przecieka. Bosko! Wchodzę do środka i szybko namierzam korytarz z ubikacją. Cholera jasna! To chyba przez ten klimat — jest czerwiec, upał niemiłosierny. Przeklinam teraz ten genialny pomysł Nicole, mojej kuzynki, abym założyła kremową sukienkę. W dodatku muszę się szarpać z klamką, żeby wejść do tej przeklętej łazienki. — Zajęte! — ktoś krzyczy w kabinie. Zdziwiona, stwierdzam, że to męski głos. Dla pewności spoglądam na drzwi. Nie no, ewidentnie to on się pomylił, nie ja. — Przepraszam, ale to damska toaleta! — odpowiadam kulturalnie, pukając lekko w drzwi kabiny. Człowieku, pośpiesz się. Mnie tu ucieka rozmowa kwalifikacyjna! — Tak, wiem! — odzywa się tym razem kobiecy głos. Robię wielkie oczy, po czym szybko opuszczam korytarz. Nie chcę być świadkiem jednej z biurowych schadzek. To w końcu duża firma i wszystkiego można się spodziewać. Sama przeżyłam taki romans podczas praktyk studenckich, więc doskonale wiem, jak to wygląda. Filip był moim kolegą z roku, oboje trafiliśmy na staż do tej samej firmy. Na pewnej imprezie integracyjnej po prostu nas poniosło i wylądowaliśmy w jego mieszkaniu. Potem, gdy tylko naszła nas ochota, pieprzyliśmy się gdzie popadnie, aby rozładować napięcie. Oboje nie chcieliśmy niczego więcej, chociaż ja chyba się oszukiwałam. W końcu Filip łaskawie powiedział mi, że ma narzeczoną w Montrealu. No cóż… W sumie nawet nie było mi przykro, a przynajmniej starałam się tego nie okazywać. Najbardziej jednak szkoda mi było tej dziewczyny. Trzy miesiące przed dyplomem wzięli ślub, na który, o dziwo, dostałam zaproszenie. Nie skorzystałam. — Czy jest już pani Cassandra Givens? — Słyszę, że ktoś na końcu korytarza pyta o mnie. Rozglądam się w pośpiechu — siedziba firmy jest bardzo nowoczesna i urządzona w surowym stylu. Cały budynek jest ogromny, a na dziedzińcu można by było zorganizować sylwestra pewnie na pół miliona osób. Spoglądam w stronę dużych, matowych drzwi. To już chyba moja kolej! Święci niebiańscy, błagam, aby mi ten tampon nie przeciekł za bardzo i nie zostawił wielkiej plamy na mojej drogiej sukience od Marca Jacobsa. Jedynej markowej, jaką mam. — Tak, jestem — mówię i podbiegam szybko. Nie chcę, aby ktoś się wepchał na moje miejsce. — Ma pani swoje papiery? — Kobieta o nienagannej fryzurze na pazia spogląda na teczkę, którą trzymam pod pachą. Wygląda na mało zadowoloną. Czy ona jest tu za karę? Jej surowa mina wywołuje u mnie ciarki na plecach. — Tak! — Podaję jej teczkę i uśmiecham się blado. Wcale nie wygląda sympatycznie. Jeśli to ona prowadzi rozmowę, mogę już stąd wyjść. — Proszę za mną… — Mierzy mnie wzrokiem od czółenek aż po głowę. O rany. Źle zrobiłam, rozpuszczając włosy? Może powinnam je związać w zgrabny kucyk?
Nerwowo przeczesuję palcami moje długie blond pukle. Nigdy nie byłam dobra w układaniu fryzur, a moja czupryna zawsze ze mną wygrywała, gdy tylko chciałam coś z nią zrobić. Nie odziedziczyłam talentu po moim pradziadku, który podobno był fryzjerem. Cóż za ironia losu. Wchodzimy do pomieszczenia, a ja wygładzam sukienkę na biodrach i biorę głęboki oddech. No dobra, to moja jedyna szansa na dostanie się tutaj — powtarzam w myślach. Nie mogę tego spieprzyć, bo ojciec nigdy mi nie wybaczy, że wyjechałam tak daleko — jak twierdzi, by się zmarnować. Dla niego Miami to najgorsze miejsce na ziemi, ale oczywiście gdybym wybrała Nowy Jork albo Los Angeles, też by tak mówił. Jest po prostu specyficznym człowiekiem. Upartym, dość zamkniętym w sobie i bardzo wymagającym. Niestety, rodziny się nie wybiera i pogodziłam się z tym już w dzieciństwie — gdy, jak miałam sześć lat, brutalnie uświadomił mi, że Święty Mikołaj nie istnieje. — Proszę zaczekać. — Kobieta siada za swoim nowoczesnym szklano-metalowym (zapewne z tego samego materiału co drzwi) biurkiem i zakłada nogę na nogę. Zajmuję wskazane przez nią miejsce i czekam koszmarnie długie pięć minut, zanim pozwala mi wejść do środka. W ostatniej chwili zerkam na napis na drzwiach — Adam McKey. Czytałam w sieci o firmie i… O jasna cholera! To prezes. Syn właściciela. Mimo przyjemnego chłodu panującego w biurze od razu robi mi się gorąco. Nie mam pojęcia, jak wygląda ten facet, ale z tego, czego się dowiedziałam, jest bardzo surowy i ostry dla swoich pracowników, genialny jednak w tym, co robi. To jeden z najlepszych architektów nowoczesnych budynków na świecie. Ściskam medalion, który wisi na mojej szyi, po czym całuję go. Mój mały talizman — dostałam go od babci na szesnaste urodziny, ma mi przynosić szczęście oraz chronić od zła. — Dzień dobry, nazywam się Cassandra Givens i byłam umówiona na rozmowę kwalifikacyjną… — odzywam się, przekraczając próg. Moja pewność siebie zdaje się nieźle grać i mam nadzieję, że tak będzie do samego końca. Muszę trzymać fason. Mężczyzna siedzi na swoim prezesowskim fotelu, tyłem do mnie. No co za kultura. Szlag by go! — Proszę usiąść, pani Givens… — odpowiada niskim, bardzo męskim głosem, nadal się jednak nie odwraca, tylko wskazuje na krzesło naprzeciwko swojego nowoczesnego, żeby nie powiedzieć: przedesignowanego, biurka. Z niewielkim wahaniem zajmuję miejsce i zaczynam nerwowo bawić się kawałkiem sukienki. Cholera! Moja pewność siebie maleje i zaraz osiągnie niebezpiecznie niski poziom. — Bardzo się cieszę, że znalazł pan czas, by w ogóle… — Tak, wiem. Szanuję też czas innych, więc przejdźmy do rzeczy… — przerywa mi, nie dając dokończyć. Poprawiam się na krześle, wyczuwając ten jego ton wyższości. — Będzie pan zadawał pytania? — wypalam głupio. Cass! Boże, weź się skup. Nie mam pewności, ale wydaje mi się, że wielki zadufany w sobie prezes zaśmiał się pod nosem na moje pytanie. — Chyba po to tu jestem, prawda?
Nadal się nie odwrócił na tym pieprzonym fotelu. Co to ma być? Jak można tak traktować osoby ubiegające się o pracę? Powinien mi okazać chociaż odrobinę szacunku — podać dłoń, spojrzeć prosto w twarz, gdy tu weszłam… No, cokolwiek! — Oczywiście. Przepraszam… — Jest pani bardzo młoda, pani Givens… — Stuka palcami o oparcie swojego fotela, wertując moje papiery. Przełykam ślinę, bo te słowa nie zwiastują niczego dobrego. — Panno Givens… — poprawiam go, bo do małżeństwa jeszcze mi daleko. — Panno Givens… Jest pani bardzo młoda i bardzo mało doświadczona. — Robię się coraz bardziej zdenerwowana. Patrzę na jego głowę wystającą zza oparcia fotela. Te słowa zabrzmiały dziwnie, bo powiedział to takim… mrocznym i cholernie niepokojącym tonem. Skąd mi się to wzięło? Żebym po półtorej minuty w towarzystwie faceta, który jest za mało kulturalny, by się odwrócić i normalnie przywitać, poczuła na plecach dreszcz? Jednak jest coś, coś w jego głosie… Coś takiego… seksownego i intrygującego. Niebezpiecznego. — Trudno być doświadczonym w moim wieku, panie prezesie… — Ponownie poprawiam się na krześle. Dlaczego tu jest tak gorąco? Przełykam ślinę i rozglądam się po pomieszczeniu, by zlokalizować klimatyzację. — Ma pani rację. W takim razie co pani tu w ogóle robi? — pyta ostro. Odwróci się w końcu czy nie? — Co tu robię?! — piszczę z niedowierzaniem. Jasna cholera, czy on stroi sobie ze mnie żarty? — Tak. Co pani tu robi? Nie szukamy stażystów, tylko pracowników, a konkretnie architekta wnętrz — wyjaśnia stanowczo. Zabrzmiało to jednak bardzo, bardzo surowo, żeby nie powiedzieć: chamsko. — Wiem, o jaką posadę się ubiegam, panie prezesie! — oburzam się. Dlaczego nie potrafię opanować emocji? Cholera, no… Uspokój się, Cass, uspokój. — Niech będzie… — bąka pod nosem i rzuca nagle moje papiery na podłogę. Energicznym ruchem przesuwa się na fotelu aż pod okno, nadal się jednak nie odwraca. — Co by pani zmieniła w tym pomieszczeniu? — zaskakuje mnie pytaniem. Więc to jest test? Raz jeszcze rozglądam się po surowym wnętrzu i wyobrażam sobie miejsce, w którym ja chciałabym pracować. — Nigdy nie neguję pomysłów innych, ale nie podoba mi się ta ściana… — Wskazuję na czarną obłożoną kamieniem ściankę oddzielającą prezesowski gabinet od miejsca rozmów z klientami. — Dlaczego? — pyta, choć przecież nawet nie wie, o której ścianie mówię, bo ani razu na mnie nie spojrzał. — Jest bardzo przytłaczająca. Zamieniłabym ją na ściankę z jasnych luksferów lub pomalowałabym kamienie na biało, by rozświetlić to pomieszczenie. Zmieniłabym także oświetlenie.
— Dlaczego? — Słyszę zainteresowanie w jego głosie, a to dodaje mi odwagi. Tak jest! Moja pewność siebie teraz rośnie i przekracza czerwoną kreskę, a ja mówię dalej. — Jest za zimne. Osobiście chciałabym pracować w ciepłym i przyjaznym pomieszczeniu. — Co pani rozumie pod pojęciem „przyjazny”? — Mężczyzna znów stuka palcami o oparcie fotela, a ten nieregularny rytm rozwiewa na chwilę moją wizję. Potrząsam głową, by do niej wrócić. — Może to nieprofesjonalne, ale ja miejsce pracy traktuję jak drugi dom. Dlatego chciałabym się w nim czuć swobodnie i komfortowo… — W tym momencie komórka leżąca na biurku pana prezesa, zadufanego w sobie dupka, zaczyna wibrować i wybija mnie z moich myśli. — Proszę kontynuować… — Gestem dłoni prezes daje mi do zrozumienia, że mam mówić dalej. — Nie lubię takich surowych i nowoczesnych wnętrz, ale to nie znaczy, że nie potrafię dopasować się do wymagań klienta. W Toronto na stażu… — Tak, wiem. Czytałem, że pani projekt wygrał stanowy konkurs na minimalistyczną sypialnię… — przerywa mi, a ja się uśmiecham. Ta wygrana to jak do tej pory moje największe osiągnięcie. Miesiące przygotowań się opłaciły, bo właśnie dzięki tej wygranej w ogóle tutaj jestem. — Tak. Jestem bardzo dumna z tego projektu — przyznaję szczerze. — Jak pani urządziłaby moją sypialnię, panno Givens? — Patrzę na niego. Że co? — Słucham? — pytam niepewnie. Jestem zaskoczona i skrępowana, bo to nie jest raczej standardowe pytanie podczas rozmów z potencjalnymi pracownikami. — Jak urządziłabyś moją sypialnię, Cassandro? — mężczyzna powtarza zdecydowanie, a ja odruchowo zaciskam uda. To niedorzeczne, ale podoba mi się to, w jaki sposób wymawia moje imię. Akcentuje je w taki „inny” sposób. Opanuj się, Cass! — Najpierw musiałabym poznać pana wytyczne i oczekiwania. Zawsze w pierwszej kolejności należy poznać klienta. — Powiedzmy, że jestem bardzo wymagający i nie mam sprecyzowanych oczekiwań. Proszę mnie zaskoczyć… — Nagle siada tak, że widzę tylko jego profil. W dodatku to oświetlenie jest ustawione w taki sposób, że trudno dostrzec, jak właściwie wygląda pan Adam McKey. Mrużę oczy, by się przyjrzeć. Jest dość młody… chyba. Ma ładny profil: mocno zarysowana szczęka, prosty nos i maksymalnie dwudniowy zarost. Potrząsam głową, by wrócić myślami na ziemię. — Mam to panu opowiedzieć? — Nie. Dam pani dwa dni na zrobienie projektu. Pomieszczenie o powierzchni czterdziestu metrów kwadratowych w kształcie półkola… — Unoszę brew, nie
będąc pewną, czy on robi ze mnie idiotkę, czy też mówi poważnie. — Oczywiście. Mam go tutaj dostarczyć osobiście? — Nie. Proszę go wysłać na mój adres e-mailowy… — burczy w odpowiedzi. — Nie mam pana adresu e-mailowego, panie McKey. — Krzywię się. Cholera! Już po mnie. Chce mnie zbyć… wiem to! — W takim razie nie ma pani czego tutaj szukać… — odpowiada zimno, a moje marzenia właśnie pryskają jak bańka mydlana. Zaciskam pięści, a do oczu napływają mi łzy. Muszę się nieźle wysilić, żeby się teraz nie rozpłakać. — Rozumiem. Przepraszam, że zajęłam panu czas… — Wstaję i z resztką godności chcę wyjść stąd jak najszybciej, iść do najbliższego baru i schlać się do nieprzytomności, aby zapomnieć o tej porażce. Czego się niby spodziewałam? To logiczne, że nie chcą tutaj takiego laika jak ja. Nie mam wielkiego doświadczenia, wiem o tym, ale naprawdę… Kurwa, naprawdę jestem dobra w tym, co robię. — Możesz powiedzieć sekretarce, że już nikogo dziś nie przyjmę. Szkoda mojego czasu na takich nieudaczników — rzuca nagle od niechcenia. Patrzę na niego, kipiąc ze złości. — Wie pan co? Szkoda, że jest pan na tyle zadufany w sobie, by nawet nie spojrzeć w oczy osobie, z którą pan rozmawia, i szkoda, że ja jestem zbyt kulturalna, aby za to, jak mnie pan potraktował, przywalić panu w mordę… — warczę i wychodzę, ostentacyjnie trzaskając drzwiami. Recepcjonistka podrywa się jak oparzona i patrzy na mnie oniemiała. Prawie rozlała na biurko swoje dwuwarstwowe latte. — Pan prezes prosi kolejną osobę… — kłamię z premedytacją i wychodzę na korytarz, po czym niemal wybiegam z budynku. Mam ochotę krzyczeć. Mój Boże! Co za palant! Wielki pan prezes! Gówno, a nie prezes. Ma pozycję, bo to firma jego tatusia. Zapewne wszystko miał podane na tacy, a teraz zadziera nosa i myśli, że jest najlepszy. No dobrze… Może i jest dobry w tym, co robi, ale to nie znaczy, że może tak traktować ludzi. Nikomu nie wolno poniżać innych. Nikomu! Wściekła i kompletnie załamana idę na przystanek autobusowy. Pora wrócić do domu — jeszcze nie mam odwagi poruszać się samochodem ani metrem w tym mieście, a przez to cała podróż powrotna zajmuje mi ponad dwie godziny. Gdy tylko wchodzę do mieszkania i orientuję się, że Nicole nie ma w domu, biorę prysznic i padam jak długa twarzą w poduszki. *** Jego cudowne usta muskają moją skórę tuż nad pępkiem. Silne dłonie zsuwają koronkowe figi, a ja jęczę, jęczę głośno. Pragnę, aby tym razem ostro mnie zerżnął. Nigdy nic nie mówi, po prostu przychodzi każdej nocy. Zakrada się do mojego łóżka i bez pytania bierze to, na co ma ochotę. Lubię te noce, bo nie muszę się z nich nikomu tłumaczyć. Mój tajemniczy kochanek to tylko… Tylko sen. Wytwór mojej wyobraźni i odzwierciedlenie pragnień. Nigdy nie widziałam jego twarzy, znam
tylko te oczy, jego oczy. Cudowne, hipnotyzujące i powalająco niebieskie. To zimna barwa kryjąca w sobie tyle tajemnic, a każdą z nich chciałabym poznać. Och, tak! I ten jego cudowny język. Muszę przyznać, że nie przepadam za pieszczotami oralnymi, bo żaden z moich byłych kochanków nie potrafił robić tego dobrze. Tak naprawdę nie przepadam także za seksem, jest dość… przereklamowany? Tak, to chyba dobre określenie. Czy ze mną jest coś nie tak? Może mam za duże oczekiwania? Sama już nie wiem. Mojemu kochankowi ze snów nic jednak nie przeszkadza. Doskonale odczytuje moje pragnienia i je realizuje. Och… Właśnie teraz jego niezawodny język doprowadza mnie do cudownego orgazmu, a ja krzyczę jak opętana. Czy mogłabym się nigdy nie budzić? Jak to możliwe, że zakochałam się w kimś, kto nie istnieje? Znam doskonale jego usta i ciało, ale jak wygląda jego twarz? Każdego ranka żałuję, że muszę otworzyć oczy, a on odchodzi, by ponownie wrócić do mnie w kolejnym śnie. — Cass! Cass! — Z pięknego snu wyrywa mnie nagle głos Nicole. Och, jasna cholera. Czego ona znowu chce? — Jezu, spadaj. Śpię! — Nawet nie otwieram oczu z nadzieją, że mój kochanek jeszcze nie odszedł. Niestety, już zdążył się ulotnić. Ech, witaj, jawo. — Jak ci poszło? Opowiadaj, bo cały dzień zastanawiałam się, czy ci się udało. — Zrzuca ze mnie koc i zaczyna delikatnie potrząsać moim ramieniem. Jej nadpobudliwość i dociekliwość są naprawdę irytujące. — Nie udało się — burczę. — Co? Jak to? — piszczy i spogląda na mnie, marszcząc swój słodki nosek. Nicole to moja kuzynka, a jednocześnie współlokatorka. Jej matka i mój ojciec to rodzeństwo i gdyby nie to, że ona studiuje tutaj od roku, rodzice pewnie nigdy by mi nie pozwolili wyjechać z Toronto, a tym bardziej z Kanady. — Nie poszło mi dobrze na tej rozmowie. Facet, z którym się spotkałam, nawet nie podał mi ręki. Ba, nawet na mnie nie spojrzał! — Emocje znowu wzburzyły się we mnie na to wspomnienie. Tę rozmowę kwalifikacyjną tak naprawdę powinnam określić inaczej. — Co? — Nicole znowu piszczy. — Oj, Nicole, błagam cię. Nie dobijaj mnie. Po prostu mam za mało doświadczenia, nie wiem, co sobie wyobrażałam, jadąc na to spotkanie. To logiczne, że mają milion osób lepszych niż ja… — Siadam i wzdychając, podkulam kolana do klatki piersiowej. — Przykro mi, Cass. Oni są idiotami, że nie odkryli takiego talentu. — Nicole przytula mnie mocno i pocieszająco gładzi moje plecy. — Spoko, lepiej powiedz, że w lodówce jest jakiś obiad albo kolacja, bo umieram z głodu. — Umówiłam się z Carlosem — odpowiada i krzywi się słodko. Carlos to jej chłopak, są razem od szkoły średniej i nadal kochają się na zabój. To naprawdę urocze. Ja
nigdy nie byłam w tak długim i stabilnym związku i chyba jej tego po prostu zazdroszczę. — Czyli zostaje mi pizza i samotny wieczór? — Udaję smutną. — Możesz iść z nami. Najpierw coś zjemy, a potem ruszamy do klubu. — Wiesz, że nie przepadam za takimi miejscami. — Zwlekam się z łóżka i odsłaniam rolety. Cholera! Brzuch mnie boli przez ten głupi okres. Dlaczego my, kobiety, musimy przeżywać te katusze miesiąc w miesiąc? Co to za sprawiedliwość? — Może byś się w końcu rozerwała. Jesteś w Miami od dwóch tygodni, a jeszcze ani razu nie byłaś w klubie. — Nie mam czego świętować, a jeśli tak dalej pójdzie, to za kolejne dwa tygodnie wrócę do Toronto z podkulonym ogonem i będę błagać ojca, żeby zatrudnił mnie w swoim sklepie wędkarskim — wzdycham i przewracam oczami. Boże, nie chcę tam wracać. Jutro pójdę zatrudnić się chociażby w McDonald’s. Naprawdę zrobię wszystko, by tu zostać. — Mogę popytać wśród znajomych, czy nie mają jakiejś pracy. — Nicole, ale ja potrzebuję pracy na pełen etat, a nie studenckiej — uśmiecham się. Wiem, że chce dobrze, ale nie mogę sobie pozwolić na nic dorywczego. Nie chcę, aby rodzice pomagali mi finansowo, mimo że wiem, iż stać ich na to. Obiecałam samej sobie, że sobie poradzę i wrócę tylko wtedy, gdy wyczerpię wszystkie możliwości. W Miami przecież jest ich wiele. — Carlos mówił, że u jego rodziców w pizzerii potrzebują kelnerki. — Spoglądam z uśmiechem na Nicole. Zawsze jej zazdrościłam tych pięknych ciemnych włosów i czekoladowych oczu. Jesteśmy spokrewnione, a w ogóle do siebie niepodobne. Ja — niska blondynka, ona — wysoka zgrabna brunetka. Dlaczego ja z całej tej rodziny jestem taka inna? Jedyna blondynka o szaroniebieskich oczach, oprócz mojej matki, ale ona od lat farbuje włosy na ciemno, jakby chciała się upodobnić do rodziny ojca.
Hydraulik rucha staruszke
Perwersyjna dziewczyna sika na twarz
Niegrzeczna kuzynka