New season
Chapter 11
آفتاب ایسکیا الان از موقع های دیگه مایل تر شده بود و ملایم تر میتابید.
فصل پاییز کم کم نزدیک بود و تا اتمام سپتامبر فقط چند روز مونده بود.
با تغییر فصل و آب و هوا، رنگ و روی این جزیره حال و هوای تازه ای پیدا کرده بود.
گردشگر ها کمتر شده بودن و جزیره خلوت تر از همیشه.
مردم جزیره طبق رسم هرساله، آخرین روز تابستون رو در ساحل شرقی جشن میگرفتن.
امروز الئا دیر تر از همیشه کافه رو باز کرد، مشتری ها کمتر شده بودن و همه چیز انگار رنگ و روش عوض شده بود.
اعلامیه های جشن آخر تابستان تقریبا توی کل جزیره روی دیوار ها چسبونده شده بود. یکی از اونا هم روی شیشه مغازه کافه الی چسبونده شده بود.
"آخرین روز تابستان
مثل هر سال، ساحل شرقی ایسکیا میزبان جشن پایان تابستان خواهد بود.
۳۰ سپتامبر
از غروب تا نیمهشب
موسیقی، آتشبازی و جشن در کنار دریا."
سونو قبل از اینکه وارد کافه بشه به اعلامیه روی شیشه زل زده بود.
سونو آخرین روزای تابستون رو دوست نداشت و از شروع پاییز خوشش نمیومد چون بنظرش دلگیر و خسته کننده بود. اما با دیدن این اعلامیه، خوشحال و ذوق زده شد.
حداقل از نظرش، این بهترین بخش پایان تابستون بود.
با انرژی وارد کافه شد."سلامم."
با الئا بلند سلام کرد و صداش از همیشه ذوق زده تر بود.
الئا درحال تمیز کردن میز ها بود، با صدای سونو توجهش بهش جلب شد و متوجه متفاوت بودن حس و حالش شد. لبخند زد."سلامم."
سونو وسایلش رو روی میز گذاشت و پیشبندش رو پوشید. قبل از اینکه شروع به کار بکنه به سمت الئا رفت، چشماش بیشتر از هر وقت دیگه ای میدرخشید." میدونستی چند روز دیگه جشن داریممم؟؟"
الئا چشم هاش گرد شد و خنده ریزی کرد." آره سونو میدونم. چیز جدیدی که نیست. اینقدر براش ذوق داری؟"
-" آره. خیلی حس خوبی دارم به جشن امسال."
سونو درگیر تمیز کردن آشپزخونه و برق انداختن بشقاب و لیوان ها بود. لحظه ای چشمش، دوباره به پوستر روی در افتاد." الئا."
الئا سرش رو به سمت سونو چرخوند." هوم؟"
-" بنظرت سونگهون میاد؟"
الئا مکث کرد و لحظه ای فکر کرد."خب، اون که تو این جزیره زندگی نکرده پس منطقیه که راجب جشن چیزی ندونه مگه نه؟"
سونو سرش رو تکون داد.
گوشیش رو برداشت و از کافه بیرون رفت.
از پوستر جشن که روی شیشه چسبونده شده بود عکس گرفت و برای سونگهون فرستاد." هرسال توی جزیره جشن آخر تابستون برگزار میشه. خیلی خوش میگذره، تو هم بیا."
سونگهون بعد از چند ساعت جواب داد." مطمئن نیستم."
سونو قیافه ی گرفته ای به خودش گرفت."چرا؟ خیلی خوش میگذره.."
-"فقط رو حس و حال این چیزا نیستم."
+" چیزی شده؟"
سونگهون پیام سونو رو سین زد ولی بی جواب گذاشتش.
روی تخت نشسته بود.چونه اش رو روی زانو هاش گذاشت و به صفحه چت خودش و خواهرش خیره شده بود.
-" امیدوارم منو یادت باشه چه وون."
چه وون اول پیام سونگهون رو نادیده گرفت.
-"منم، سونگهون."
چه وون پیام بعدی سونگهون هم دید اما جواب نداد.
-" هنوزم مامان بهت میگه از من و پدر دوری کنی؟"
چه وون عصبی شد و با سرعت تایپ کرد." کاش دیگه بهم پیام ندی!"
سونگهون کلی حرف برای گفتن داشت. ولی فقط پیام چه وون رو بی جواب گذاشت...
سونو کل روز رو توی کافه با الئا مشغول کار کردن بود،اما چیزی که بیشتر ذهنش رو مشغول کرده بود سونگهون بود. همچنین ذوق و شوقی که سونو برای جشن داشت کمتر شد و مثل چند ساعت قبل نبود.
سونگهون پیامش رو دیده بود و جوابی بهش نداده بود، سونو مطمئن شده بود که یک چیزی سونگهون رو درگیر کرده.
-"اگر چیزی شده میتونی بهم بگی."
+" بیا بیخیالش شیم."
سونو گوشیش رو روی پیشخوان گذاشت و غرولند کنان به الئا گفت:" یعنی ازم دوری میکنه؟"
+"شاید فقط به زمان احتیاج داره.. یادته توهم بعد از اتفاق بینتون به زمان احتیاج داشتی؟"
سونو چیزی نگفت. میدونست این دو دوتا قضیه کاملا متفاوت از همن ولی تصمیم گرفت فعلا سونگهون رو اجبار نکنه، متوجه شد که اون هم مثل خودش راجب درگیری هاش به زمان احتیاج داره...
***
بلاخره ۳۰ سپتامبر از راه رسید.
بیشتر مردم جزیره از بعد از ظهر، برای آماده سازی جشن در ساحل شرقی جمع شده بودن.
سونو و الئا کلی شیرینی و کیک درست کرده بودن.
سونو در حین آماده کردن ساحل برای جشن، چند بار گوشیش رو چک میکرد.
هنوز ته دلش امید داشت و منتظر بود سونگهون خبر بده که میاد..
صدای دریا و همهمه مردم به گوش میرسید. نور کافه ها و بار های کوچیک ساحلی کل فضا رو در بر گرفته بود و نور های کوچیک ریسه ها یکی یکی بیشتر میشدن. گوشه ای از ساحل پرده ای آویزون شده بود برای فیلمی که بین جشن قراره پخش بشه. گوشه ای دیگه، گروهی از افراد ساز های خودشون رو برای اجرای رو استیج آماده میکردن.
هوا کم کم درحال تاریک شدن بود و نسیم خنکی میوزید. هوای این چند روز بیشتر از هرچیزی اومدن پاییز رو نشون میداد.
سونو لحظه ای روی صندلی نشسته بود تا کمی استراحت کنه.
از دور پسری رو شبیه سونگهون دید که کمکم به محوطهی جشن نزدیک میشد.
سونو با دیدن سونگهون از روی صندلیش بلند شد و به سمتش رفت."فکر کردم نمیای."
-" احساس کردم نباید این جشن رو از دست بدم."
سونو سرش رو تکون داد." بیا باهم ریسه هارو آویزون کنیم."
سونو یک سمت ریسه رو گرفت و سونگهون سمت دیگه ای.
هردو از پله ها بالا رفتن و ریسه رو از سقف چادر آویزون کردن.
حین وصل کردن ریسه ها، جیک دوان دوان به سمت سونو اومد."سونو."
سونو لحظه ای دست از کارش کشید.
-" تو میدونی امشب هیسونگ میاد یانه؟"
سونو چشماش رو چرخوند."جیک. من هیچ ارتباطی با هیسونگ ندارم."
جیک ناامیدانه اطراف رو نگاه میکرد، سعی میکرد از بین جمعیت هیسونگ رو پیدا کنه.
هر گروهی از افراد که از کنارش عبور میکردن، با دقت نگاهشون میکرد.
بین غرفه ها میگشت و خودش رو سرگرم میکرد. بین غرفه خوراکی ها، درحال خوردن دسر های مختلف بود که احساس کرد یکی آروم به شونه اش چند بار ضربه میزنه.
سرش رو بر گردوند. هیسونگ بود.
جیک ناخودآگاه لبخند آرومی روی لب هاش نشست."هیسونگ."
مکث کرد و بعد از چند ثانیه ادامه داد." داشتم دنبالت میگش.."
هیسونگ خندید. با دستش گوشهی لب جیک رو تمیز کرد و باعث شد جملهی جیک نصفه بمونه."منم."
بعد از لحظه ای کوتاه ادامه داد."دنبالت میگشتم."
هیسونگ دستش رو به سمت دست جیک برد. انگشت هاش رو آروم بین انگشت هاش قفل کرد و از بین جمعیت به بیرون کشیدش."بیا کنسرت یکم دیگه شروع میشه."
صدای درامز و گیتار آروم آروم بلند میشد و کنسرت شروع شد.
هردو وسط جمعیت نشسته بودن.
هیسونگ تمام توجهش به استیج رو به روش بود و با آهنگی که پخش شده بود همخونی میکرد. در مقابل، جیک نمیتونست ذهنش رو از حرکت چند لحظه قبل هیسونگ دور نگه داره و تماما توجهش رو به پسر مقابلش داده بود...