Never a Burden Part 2

Never a Burden Part 2

banghoo

خورشید هنوز کاملاً از افق بالا نیامده بود که مینهو از خواب بیدار شد. اتاق خواب در نور ضعیف و خاکستری سپیده‌دم غرق شده بود و فضای سرد و خالی کنار او روی تشک، مثل یک درد واقعی احساس می‌شد. کمرش به خاطر ساعت‌هایی که شب قبل روی کف چوبی جمع شده خوابیده بود، خشک و دردناک بود و وقتی جابه‌جا شد، برآمدگی پنج‌ماهه‌اش با ناراحتی سفت شد.

مدتی طولانی همان‌جا دراز کشید و به بالش خالی خیره ماند. مه هورمونی‌ای که شب قبل کاملاً چشم‌هایش را بسته بود، حالا به‌طور کامل کنار رفته بود و تنها چیزی که باقی مانده بود، وضوحی تیز و دردناک بود. مینهو نمی‌خواست بارداری‌اش را سپری برای دفاع از خودش قرار دهد، اما وقتی نشست و دست سنگینش را روی شکمش گذاشت، نمی‌توانست انکار کند که چقدر تغییرات بدنش ذهنش را تحت تأثیر قرار داده بود. هفته‌ها بود که احساس می‌کرد دیگر خودش را نمی‌شناسد؛ ورم کرده بود، دائماً درد داشت، سوار ترن هوایی احساساتی شده بود که نمی‌توانست از آن پیاده شود و از این‌که داشت برای همسرش تبدیل به یک بار سنگین می‌شد، عمیقاً و وحشتناک احساس ناامنی می‌کرد.

مینهو بی‌صدا از تخت بیرون آمد و به سمت اتاق نشیمن رفت.

جیسونگ از قبل بیدار بود و روی مبل نشسته بود و فنجان چای را میان دست‌هایش گرفته بود. وقتی مینهو را دید، نگاهش نرم شد؛ صورت رنگ‌پریده و چشم‌های خسته‌ی مینهو را که دید.

«زود بیدار شدی، هیونگ.» جیسونگ آرام گفت و فنجانش را روی میز گذاشت. «کمرت چطوره؟»

«خوبه.» مینهو آرام دروغ گفت و روی لبه‌ی صندلی راحتیِ روبه‌رو نشست. به جیسونگ نگاه کرد و با صدایی گرفته گفت: «جیسونگآ… می‌دونم دیشب از یه حدی گذشتم. می‌دونم چان برای ما خیلی زحمت می‌کشه. اما وقتی تمام روز توی این آپارتمان گیر افتادی، وقتی بدنت هر هفته تغییر می‌کنه و احساس می‌کنی کنترل همه‌چیز داره از دستت خارج می‌شه… ذهنت شروع می‌کنه به بازی درآوردن. بهش نگاه کردم؛ اون‌قدر خوش‌قیافه و موفقه، بعد به خودم نگاه کردم و فقط… گذاشتم ترس‌هام کنترلم رو به دست بگیرن. این حرف‌هایی که زدم رو توجیه نمی‌کنه. اما واقعاً خیلی ترسیده بودم.»

جیسونگ در سکوت گوش داد و خشم شب قبلش کاملاً جایش را به همدلی عمیقی داد. جلو آمد و روی دسته‌ی صندلی مینهو نشست و امگای بزرگ‌تر را با یک بغل از کنار، آرام در آغوش گرفت.

«می‌دونم، هیونگ. من باردار نبودم، اما می‌دونم از نظر جسمی چقدر سختی کشیدی. تحمل کردن این همه چیز واقعاً سخته. چان هیونگ اونم اینو می‌دونه. فقط لازمه بشنوه که هنوز بهش اعتماد داری.»

مینهو نفس عمیقی کشید و سر تکان داد. «بریم. دیگه نمی‌تونم اینجا بشینم.»

وقتی به استودیو برگشتند، فضای آنجا از خستگی سنگین بود.

چان روی مبل استودیو لم داده بود و یک کت رهاشده را روی سینه‌اش کشیده بود. بیشتر از دو ساعت نخوابیده بود. هر بار که چشم‌هایش را می‌بست، تصویر صورت اشک‌آلود مینهو و پژواک صدای خشن و پرطنین آلفایی خودش در ذهنش زنده می‌شد و با موجی از احساس گناه از خواب می‌پراندش. به‌شدت عصبانی شده بود و آن اتهام عمیقاً به او برخورده بود، اما حالا فهمیدن این‌که از صدای فرمان آلفایی‌اش روی جفت باردارش استفاده کرده، داشت از درون نابودش می‌کرد.

درِ استودیو آرام باز شد و چانگبین درحالی‌که دو سینی مقوایی حاوی قهوه‌ی داغ و ساندویچ صبحانه در دست داشت، وارد شد. آن‌ها را روی میز میکس گذاشت و نگاهی به چان انداخت.

«هیونگ، افتضاح به نظر میای.» چانگبین با صدایی آرام و محکم گفت. بطری آبی را به سمت چان پرتاب کرد و چان با بی‌حالی آن را گرفت.

«مرسی.» چان زیر لب گفت و کف دست‌هایش را روی صورتش کشید. «جیسونگ بهت زنگ زد؟»

«آره. حدود یه ساعت پیش.» چانگبین گفت و صندلی‌ای را جلو کشید. «گفت مینهو هیونگ دیشب روی زمین خوابیده و منتظرت مونده. با گریه خوابش برده، چان.»

سینه‌ی چان از درد فشرده شد. به جلو خم شد و صورتش را میان دست‌هایش پنهان کرد.

«می‌دونم. من یه هیولام، بین. کنترلم رو از دست دادم. من هیچ‌وقت با اون تن صدا باهاش برخورد نکرده بودم، چه برسه به الان که بچه‌مون رو بارداره. فقط… احساس کردم اصلاً قدر زحماتم رو نمی‌دونه. انگار تمام این شب‌های بی‌خوابی برای اون هیچ معنایی نداشت.»

«احساساتت کاملاً قابل درکه.» چانگبین محکم جواب داد؛ نمی‌خواست چان آن‌قدر خودش را سرزنش کند که کاملاً در احساس گناه غرق شود.

«داری با آخرین ذره‌ی انرژیت سر می‌کنی و متهم شدن به همچین چیزی طبیعتاً درد داره. اینکه از کوره در رفتی، چیز عجیبی نیست. الان هردوتون تحت فشار وحشتناکی هستید. تو داری سعی می‌کنی آینده‌تون رو بسازی و اون داره یه انسان رو توی وجودش رشد می‌ده. فقط باید با هم حرف بزنید، مرد. واقعاً با هم ارتباط برقرار کنید.»

قبل از اینکه چان بتواند جوابی بدهد، درِ سنگین استودیو دوباره باز شد.

جیسونگ اول وارد شد و در را برای نفر پشت سرش باز نگه داشت. پشت سر او، مینهو ایستاده بود.

اتاق همان لحظه ساکت شد. چانگبین آرام از جایش بلند شد و نگاهی به جیسونگ انداخت. بعد، با یک تکان سرِ بی‌صدا، هردو از اتاق بیرون رفتند و در را پشت سرشان بستند تا زوج کاملاً تنها بمانند.

چان از روی مبل بلند شد و چشم‌هایش روی مینهو قفل شد. مینهو به‌شدت شکننده به نظر می‌رسید. درحالی‌که کنار در ایستاده بود، به سختی آب دهانش را قورت داد و دست‌هایش را محکم روی برآمدگی پنج‌ماهه‌اش به هم قفل کرده بود؛ انگار می‌خواست از آن محافظت کند. رایحه‌ی تلخ و سوخته‌ی شب قبل دیگر وجود نداشت و جایش را سکوتی عمیق و غمگین گرفته بود.

«مینهو…» چان با صدای نفس‌داری گفت و نیم‌قدم به جلو برداشت، اما مکث کرد؛ مطمئن نبود اجازه دارد به او نزدیک شود یا نه.

«چانآ…» صدای مینهو همان اولین هجا شکست. منتظر نماند. از اتاق عبور کرد، قدم‌هایش به خاطر کمردردش کمی نامتعادل بود و درست مقابل همسرش ایستاد.

«متأسفم.» مینهو گفت و اشک‌ها همان لحظه از گوشه‌ی پلک‌هایش سرازیر شدند. «واقعاً، واقعاً متأسفم. نباید اون حرف‌ها رو بهت می‌زدم. نباید وقتی تو جز دوست داشتن من و حمایت از این خانواده هیچ کاری نمی‌کنی، متهمت می‌کردم که همچین کار وحشتناکی انجام دادی. کارم اشتباه بود و کاملاً عقلم رو از دست داده بودم.»

قلب چان با دیدن گریه‌ی جفتش از هم شکست. دستش را جلو برد و دست‌های بزرگش بلافاصله دور کمر مینهو قرار گرفتند و او را به سینه‌اش کشیدند.

«مین، نگام کن. خواهش می‌کنم.»

مینهو صورتش را بالا آورد. پلک‌های رگ‌دار و قرمزش از شدت گریه سنگین شده بودند.

«منم متأسفم.» چان با شدت زمزمه کرد. چشم‌های خودش هم از اشک پر شده بود و پیشانی‌اش را به پیشانی مینهو تکیه داد. «نباید داد می‌زدم. نباید هیچ‌وقت از صدای آلفاییم روی تو استفاده می‌کردم. وقتی جیسونگ گفت روی زمین خوابیدی… خدای من، مین، احساس کردم بدترین شوهر روی زمینم. باید برمی‌گشتم. نباید تنها می‌ذاشتمت.»

مینهو سرش را تکان داد و صورتش را در گودی گردن چان فرو برد و رایحه‌ی عمیق و آشنای چوب سدر را نفس کشید؛ رایحه‌ای که بالاخره دیگر اثری از خشم نداشت.

«نه، حق داشتی بری. من خودم هلت دادم عقب. اما چانآ… فقط سعی کن یه کم منو درک کنی.»

مینهو کمی عقب کشید و دستش را پایین آورد و روی برآمدگی برجسته‌ی شکمش گذاشت. حالت چهره‌اش کاملاً بی‌پرده و آسیب‌پذیر بود.

«این اواخر اصلاً احساس نمی‌کنم خودم باشم. توی آینه به خودم نگاه می‌کنم و بدن خودم رو نمی‌شناسم. هر روز کمرم درد می‌کنه، خسته‌ام و وقتی تو این همه ساعت نیستی، خونه خیلی بزرگ و خالی به نظر می‌رسه. ذهنم شروع می‌کنه به ساختن بدترین فکرهای ممکن. احساس می‌کنم دارم برات خسته‌کننده می‌شم، انگار فقط یه بار اضافی روی دوشت هستم. وقتی اون رایحه‌ی شیرین رو روی تنت حس کردم… گذاشتم ناامنی‌هام دیوونم کنن. نمی‌خواستم باورش کنم، اما واقعاً از دست دادنت می‌ترسیدم، چون الان احساس می‌کنم هیچ کنترلی روی زندگی خودم ندارم.»

شنیدن این‌که مینهو عمیق‌ترین و آسیب‌پذیرترین ترس‌هایش را این‌طور بی‌پرده بیان می‌کرد، مستقیماً به روح چان نفوذ کرد. تازه فهمید درحالی‌که تمام تمرکزش را روی تأمین مالی و ساختن آینده‌ای برای خانواده‌شان گذاشته بود، از نظر عاطفی جفت باردارش را تنها گذاشته بود.

چان بازوهایش را محکم دور شانه‌های مینهو حلقه کرد، دوباره او را به خودش نزدیک کرد و دستش را میان موهای نرم مینهو فرو برد.

«تو هیچ‌وقت نمی‌تونی برای من یه بار سنگین باشی، مینهویا.» چان میان موهایش زمزمه کرد؛ صدایش از شدت احساسات گرفته بود. «هیچ‌وقت. فقط ببین برای ما داری چه کاری می‌کنی. داری بچه‌مون رو توی وجودت حمل می‌کنی. بدنت داره تغییر می‌کنه چون داری یه زندگی رو به وجود میاری و از نظر من، تو هیچ‌وقت به اندازه‌ی الان زیبا و باارزش نبودی. متأسفم که به اندازه‌ی کافی کنارت نبودم تا بهت اطمینان خاطر بدم. اون‌قدر درگیر تموم کردن این آلبوم شدم که یادم رفت از خودت مراقبت کنم.»

مینهو پشت کت چان را چنگ زد و نفس لرزان و عمیقی بیرون داد؛ آخرین ذرات اضطرابش بالاخره داشتند از بین می‌رفتند.

«بهت اعتماد دارم، چانی. واقعاً دارم. حالا می‌دونم اون رایحه مال جیسونگ بود. قول می‌دم دیگه بهت شک نکنم. دفعه‌ی بعد که ذهنم شروع کرد به ساختن فکرهای عجیب و غریب، باهات حرف می‌زنم.»

«منم قول می‌دم زودتر بیام خونه، حتی اگه مجبور بشم تجهیزات میکس رو با خودم بیارم.» چان با وجود اشک‌هایش لبخند زد و کمی عقب رفت تا با انگشت‌های شستش گونه‌های خیس مینهو را پاک کند. «دیگه خبری از خوابیدن روی زمین نیست. قبوله؟»

«قبوله.» مینهو با خنده‌ای خیس و لرزان جواب داد و دستش را روی دست چان که روی شکمش بود گذاشت.

در با صدای آرامی به اندازه‌ی یک بند انگشت باز شد و صورت جیسونگ از لای آن پدیدار شد. چانگبین هم بلافاصله از روی شانه‌ی او سرک کشید.

«اوضاع آرومه؟ می‌تونیم برگردیم تو یا هنوز دارید فرومون‌های احساسی پخش می‌کنید؟»

مینهو به آن‌ها نگاه کرد. کمی سرخ شد، اما برای اولین بار طی چند روز گذشته، لبخند واقعی‌ای روی صورتش نشست.

«بیاید تو، احمق‌ها.»

جیسونگ بلافاصله خودش را تقریباً داخل بغل هر دویشان انداخت و هر دو را در آغوش گرفت. چانگبین هم جلو آمد و با نفس راحتی که از سر آسودگی کشید، دستی به پشت چان زد.

«خوشحالم که حلش کردید.» چانگبین گفت و یک فنجان چای گیاهی گرم را که از سالن گرفته بود، به مینهو داد. «ما به یه تهیه‌کننده‌ی سرحال و متمرکز نیاز داریم، و وقتی دلش پیش یکی دیگه‌ست، عملاً هیچ فایده‌ای نداره.»

«خفه شو، بین.» چان خندید، اما دستش همچنان محکم دور کمر مینهو حلقه شده بود و انگشت شستش با حرکاتی آرامش‌بخش روی کناره‌ی برآمدگی پنج‌ماهه‌اش دایره می‌کشید؛ کاملاً آرام، کاملاً در جای خودش، کاملاً در خانه.

——-

خیلی شیرین‌ بود دارم ضعف میرم 😭💗

ری‌اکت و کامنت یادتون نره نانازیا✨

Report Page