.Nettles,1.

هیچ وقت در رو برای غریبه ای باز نمیکرد.
شاید برای همین هم بود که هیچ یک از اون احتمالات رو توی ذهن خودش راه نداده بود. البته هیچ کس در حالت عادی اینکار رو نمیکنه، نباید این کار رو بکنه.
از همون لحظه ای که در رو باز کرد، تونست ببینه چطور دیوار ها بهشون نزدیک تر میشن و یا کل دنیا نظاره گر جیکه. آیا منتظر اتفاقی بودن که براش بیوفته؟
چه بد که تنها منتظر و نظاره گر بودن و نقشی به عنوان هشدارگر برای امگا ایفا نکردن.

اون پسر آلفا از زمانی که پاش رو وارد خونه اون دونفر- که اون موقع تنها جیک توش بود- گذاشته بود. نگاه هیز و نفرت انگیزش رو سرتاسر بدن پسر میچرخوند. چرا همون لحظه متوجه نشد تا جلوش رو بگیره؟ اصلا اگر متوجه میشد میتونست جلوش رو بگیره؟
نه، البته جیک‌ بعدا به این نتیجه رسید. توانایی های اون قرار نبود اتفاق اون روز رو عقب بندازن یا اون رو از بین ببرن. شاید هم خودش همیشه در اعماق قلبش میدونست که کاری از دست اون بر نمیومد زمانی که اون آلفا جیک رو روی زمین کوبید، زمانی که جیک فهمید قدرت عقب کشیدنش رو نداره. بیشتر از همیشه احساس بی مصرفی و بی فایدگی کرد، اون آلفا هرطور که میخواست با جیک رفتار کرد و جواب خواهش و تمنا هاش تنها ضربه های محکم تری به بدنش بود.

اون آلفا حیاتی ترین حق جیک رو که مالک بدن خودش باشه نادیده گرفته بود ولی جیک توی هیاهوی اون اتفاق اونقدر تلاش کرده بود، اونقدر سعی کرد با دست های کبود و تکه پارشمرد رو به عقب هل بده که حتی به بعد از اون اتفاق فکر هم نکرده رود اون فقط میخواست از خود اون اتفاق جلوگیری کنه و نذاره کسی بدون اجازه اش به بدن ارزشمند و زیباش دست بزند. اما اون مرد قوی تر از اون بود، حرف های از قبیل اینکه چرا اینقدر خونریزی میکنی؟ داری جلوی لذت من رو میگیری! رو توی صورت امگا فریاد می‌زد.
اون مرد از واکنش طبیعی بدنش نفرت داشت؟ چرا داشت طوری رفتار می‌کرد انگار جیک تنها برای استفاده اون ساخته شده و هیچ حق دیگه ای نداره. و خونریزی کردنش کار اشتباهیه‌.
چند بار به جیک تشر زد، تا به خاطر خون ریزی عذرخواهی کنه، هنوز بعد از گدشت این همه مدت جیک میتونست ضربه دست سنگینش رو حس کنه. دست هاش دوتا بودن اما جوری روی بدن امگای ناتوان فرود می اومدن که فکر میکردی فردی با شش جفت دست داره این بلاها رو سرش میاره.
اونقدر احساسات زیاد بود که نمیدونست باید کدوم یکی رو ادراک و تفسیر کنه. درد بدنش یا خشم وجودش، عذاب وجدان اینکه چرا اجازه داده همچین اتفاقی برای بدن کسی که هیسونگ دوستش داره بیوفته.‌ جیک ترجیح میداد بمیره تا کسی به غیر از امگای هیسونگ باشه‌، یعنی الان باید میمیرد؟
نمیدونست تاری که جلوی چشم هاش رو پوشونده از اشک هاشه یا به خاطر بی حسی وجودش.
چند دقیقه گذشت تا از جنگیدن دست برداشت؟  تنها به نفرت بعدش فکر کرد. به اینکه وقتی هیسونگ وقتی پیداش میکنه چه فکری میکنه، با هر ضربه مرد آرزو می‌کرد این آخری باشه، چون آرزو کردن برای اینکه خواب باشه برآورده نشده بود. چقدر احمقانه و بچگانه که فکر میکرد با عذرخواهی کردن مرد اون رو راحت میذاره ولی چه الان اون رو ول می‌کرد و چه زمانی که خودش طلب می‌کرد زیاد تفاوتی به حال پسر ایجاد نمیکرد. جیک میتونست حس انگشت های روی روی تمام بدنش حس کنه حتی وقتی که اون مرد بی تفاوت به جیک از روش بلند شد رفت، امگا رو زخمی و از بین رفته روی زمین تنها گذاشت.
برای چند دقیقه تنها به سقف خیره شد و سعی کرد اتفاقی که افتاده بود رو  تببین کنه،آخرش به این نتیجه رسید که توانایی تکون خوردن و یا حتی نفس‌ کشیدن رو هم نداره. بهتر بود همینجا بخوابه.....
اونقدر که توی خونه خودش غرق بشه اما نه.
نمیتونست این کار رو بکنه، همینجوری هم فردی رو که هیسونگ دوست داشت از بین برده بود نمیتونست خودش رو هم بکشه. لیاقت پسر از این بیشتر بود.
تعداد پلک هاش از شمارش خارج شد، روز جای خودش رو به شب داد و نگاه جیک تنها روی همون سقف باقی مونده بود.
تنها چیزی که از اون روز به غیر از اون اتفاق به خاطر داره از در داخل اومدن هیسونگه ،زمانی که کلید رو داخل در انداخت و متوجه شد همه ای چراغ ها خاموشه حدس زد که شاید اتفاق بدی افتاده باشه اما دوست نداشت، حتی توی تاریک ترین کابوس هاش هم فکر نمیکرد که جیک روی اونطوری روی زمین پیدا کنه.
تمام بدنش پر از خون های خشک شده بود، پاهاش میلرزیدن و چشم هاش باز بود اما پلک نمیزد. سفیدی پوستش حالا با کبودی های سبز و آبی رنگ جا به جا شده بود. نفس کشیدنش صدا دار شده بود اما لحظه ای هم تکون نمی‌خورد آلفا برای لحظه ای ترسید نکنه اون مرده باشه؟ ‌کیفش از دستش افتاد اما می‌ترسید بره جلو، می‌ترسید حتی نفس بکشه.
هیسونگ احمق نبود، فهمید دقیقا چه اتفاقی برای پسر افتاده فقط نمیتونست درک کنه. چرا همچین اتفاقی باید بیوفته، چطوری کسی به خودش این اجازه رو داده تا به جای جیک تصمیم بگیره یا فکر کنه اونقدر آدم متعالیه که تکه ای از وجود فرد دیگری رو ازش بگیره‌.
حتی صداش هم نزد تنها روی زانوش هاش فرود اومد و لرزان لرزان خودش رو به پسر رسوند. رایحه ای وانیلی که بوی زندگی و مهربونی میداد حالا با بوی خون و کام قاطی شده بود، اون مرد حتی زحمت نکشیده بود کام خودش رو پاک کنه.
"جیک؟...."
پسر نگاهش رو به هیسونگ داد، حتی صورتش هم تغییر مکان نداد. تنها مردمک چشم هاش از روی زمین به صورت پسر تغییر جهت دادن. نمیدونست باید چی بگه، میتونست گریه کنه؟ اما وقتی که به طور اتفاقی بازوی هیسونگ به پسر برخورد و جیک شروع کرد ناخودآگاه به عذرخواهی و التماس هیسونگ با ترس از جاش بلند شد. پسر عذرخواهی می‌کرد و گریه میکرد، سعی می‌کرد دست هاش رو برای حفاظت از خودش بالا بگیره اما انگار ذهنش از قبل شکست جیک رو مشخص کرده بود.
"جیک؟ آروم باش! منم هیسونگ!" میدونست نباید به پسر دست بزنه برای همین سعی کرد با آروم ترین صدای ممکن جیک رو از اوضاع دور و بر مطلع کنه.
"هیسونگم، هیسونگِ تو.... نترس"
جیک فکش رو قفل کرد و بدون پلک زدن به پسر خیره شده بود، حالا دیگه امن بود مگه نه؟ با احساس امنیت ذاتی که از حضور جفتش ساتع میشد زیر گریه زد و اون خونه ساکت با گریه و فریاد های امگا پر شد درحالی که الفاش هیچ چیزی‌ بیشتر طلب نمیکرد تا پسر رو در آغوش بگیره و دردش رو کم کنه. اما مجبور شد از دور تماشا کنه و مخفیانه دکتر خبر کنه‌، زخم های بدن جیک شوخی نبود، بعضی هاشون هنوز در حال خون ریزی بودن.
بعد از تماسش تنها خودش رو روی زمین کنار پیدا کرد، نه اونقدر که بهش احساس ناراحتی بده و نه اونقدر که جیک متوجه حضورش نشه‌
"ببخشید..." صدای پسر بلند شد، برای حرفی به غیر از گریه و التماس. صداش کوچیک و آسیب پذیر بود، مثل گلی که رو پاش گذاشتن. حتی الان هم داشت عذرخواهی می‌کرد.
"ببخشید که این اتفاق افتاد، باید جلوش رو میگرفتم."
هیسونگ چشم هاش رو بهم فشرد معمولا تو زمان استرس به پسر پناه میبرد اما حالا جیک بی پناه ترین موجود دنیا بود، چه بلایی سرش اومده بود که همچین فکری میکرد؟ پسر حالا کوچیک و ناتوان به نظر می‌رسید. مثل جسمی بود که روح نداره.
"نمیخوای چیزی بهم بگی؟"
چی باید میگفت؟ جیک چی میخواست بشنوه؟
"چیزی هست که دوست داری بشنوی؟"
جیک نگاهش رو به صورت هیسونگ داد و حالا صورتش مشخص تر بود. اون مرد هیچ بلایی سر صورتش نیورده بود، یعنی تنها جیک رو پوسته خالی برای لذتش میدید.
"اینکه مردم و تو فرشته مرگ منی."
هیسونگ به خاطر می آورد که همیشه جیک رو فرشته زندگیش صدا میزد چون از نظرش جیک منظره هرچی خوبی هست بود، نکنه حالا فکر می‌کرد دیگه اینطوری نیست؟
"من هیچ وقت نمیخوام بدن مرده تو رو پیدا کنم" ولی الان پیدا کرده بود، جیک دیگه زنده نبود. مهم نیست که نفس می‌کشید، جیک اون روز صبح دیگه مرده بود.
با شنیدن اون حرف دوباره گریه هاش خودشون رو نشون دادن، البته حالا آروم و بی صدا. دیگه نمی‌ترسید، حالا ناراحت بود. شاید هم خشمگین و درمانده.
از اینکه چطور باید از اون در بیرون بره، یا وقتی که دکتر از راه رسید چطور باید بهش نگاه کنه. هنوز نمی فهمید چرا الفاش کنارش مونده، چرا نمیرفت؟
جیک حالا کثیف و پوسیده بود. اون مرد بهش افت زده بود، از درون نابودش کرده بود. هیسونگ میخواست به جیک بگه قراره درستش کنن، اما میدونست این حرف الان کارایی نداره. الان هیچ کاری فایده ای نداشت اون تنها باید صبر می‌کرد.