آنچه دربارهٔ «اعتیاد به خودارضایی» باید بدانید
کانال نقدآگین
علل احتمالی چیست؟
خودارضایی بیش از حد ممکن است گاهی اوقات در افراد مبتلا به بیماری های خاص مانند بیماری پارکینسون، بیماری آلزایمر، اختلال دوقطبی و اختلال وسواس فکری-جبری (OCD) رخ دهد.
برخی از داروها مانند مت آمفتامین، کوکائین و برخی داروهای تجویزی برای بیماری پارکینسون نیز می توانند منجر به افزایش خود تحریکی شوند.
به غیر از شرایط سلامتی، داروها و داروهای تجویزی، عوامل دیگری که ممکن است منجر به خودارضایی اجباری شوند عبارتند از:
۱) سابقهٔ سوء استفاده جنسی یا فیزیکی؛
۲) سابقهٔ خانوادگی اعتیادهای رفتاری؛
۳) زندگی با انتظارات فرهنگی یا مذهبی؛
۴) سهولت دسترسی به پورنوگرافی.
یک مطالعه نشان داد که هورمون اکسیتوسین و مسیرهای DNA تغییر یافته در مغز ممکن است در اختلال جنسی بیشازحد نقش داشته باشد، وضعیتی که با رفتار جنسی اجباری نیز مشخص می شود. تحقیقات بیشتری مورد نیاز است، اما دانشمندان پیشنهاد میکنند که این کشف میتواند به گزینههای درمانی جدیدی منجر شود.
آیا خودارضایی مکرر مضر است؟
شواهد فراوان نشان می دهد که خودارضایی هیچ عارضه جانبی منفی واقعی برای اکثر افراد ندارد. با این حال، اگر بیش از حد شود، می تواند باعث شود:
۱) پریشانی عاطفی و روانی؛
۲) پوست تحریک شده در ناحیهٔ تناسلی یا اطراف آن؛
۳) مشکلات عملکرد در رابطه جنسی با شریک زندگی؛
۴) مشکلات روابط شریک صمیمی.
برای برخی از افرادی که از نظر اخلاقی یا مذهبی مخالف خودارضایی هستند، انجام خودارضایی میتواند باعث شرمساری و کاهش عزت نفس شود. این احساسات همچنین میتوانند به نظر برسد که هر مقدار خودارضایی بیش از حد است و حتی اگر خودارضایی فقط گاهی اوقات اتفاق بیفتد منجر به احساس گناه شدید میشود.
اگر میخواهید خودارضایی را کاهش دهید چه باید کرد؟
اگر احساس میکنید ممکن است اجبار یا اعتیاد به خودارضایی را تجربه کنید، اولین قدم این است که در مورد آن با یک درمانگر یا سایر متخصصان سلامت روان صحبت کنید.
به خاطر داشته باشید که همهٔ متخصصان بهداشت کاملا محرمانه عمل میکنند و هیچ چیزی که در مورد آن صحبت میکنید فراتر از شما و درمانگرتان نخواهد بود.
گزینههای درمانی برای اجبار یا اعتیاد به خودارضایی شامل روان درمانی است تا علت اصلی این رفتار را شناسایی کند. سپس شما و درمانگرتان میتوانید برای ایجاد استراتژیهای مقابلهای و راههایی برای کاهش یا حذف خودارضایی اجباری با یکدیگر همکاری کنید.
کارهایی که میتوانید خودتان برای کاهش زمان خودارضایی انجام دهید عبارتند از:
۱) اجتناب از محرکهایی مانند پورنوگرافی؛
۲) در فعالیتهای دیگری مانند ورزش یا سرگرمی های جدید شرکت کنید؛
۳) در موقعیتهای اجتماعی زمان بیشتری را با دیگران بگذرانید؛
۴) بررسی کنید که چگونه با استرس و ناراحتی عاطفی مقابله میکنید و راهبردهای مقابلهای جدید را اتخاذ کنید؛
۵) با مدیریت یک نیاز در یک زمان، آن را به یک هدف قابل کنترل تقسیم کنید؛
همچنین میتوانید به دنبال یک گروه پشتیبانی حضوری یا آنلاین باشید تا مکانی امن برای بحث در مورد نگرانی های خود داشته باشید و راه های جدیدی برای مدیریت رفتارهای جنسی بیاموزید.
مراحل بعدی
فقط به این دلیل که اعتیاد به خودارضایی یک بیماری قابل تشخیص بالینی نیست، به این معنی نیست که برای کسانی که آن را تجربه میکنند واقعی نیست. اگر نگران هستید که دفعات یا تمایلات خودارضایی شما مشکلساز شود، بدانید که تنها نیستید و گزینههایی در دسترس هستند که میتوانند به شما در غلبه بر آن کمک کنند.
شما میتوانید از طریق فهرست راهنمای انجمن مربیان و درمانگران جنسی آمریکا (AASECT) یک مشاور یا درمانگر متخصص در زمینه جنسی درمانی پیدا کنید. شما همچنین میتوانید لیستی از متخصصان سلامت جنسی را از طریق کالج بین المللی سکسولوژیست های آمریکا بیابید.
اگر از مراجعه به متخصص سلامت روان احساس ناراحتی میکنید، گزینه های درمانی آنلاین وجود دارد که ممکن است برای شما مفید باشد.
برای مردانی که مایل به کاهش یا توقف خودارضایی هستند، NoFap یک پلتفرم سلامت جنسی مبتنی بر جامعه است که از رفتارهای جنسی اجباری پشتیبانی میکند. با این حال، بحثهایی در مورد مزایای آن وجود دارد.
خودارضایی حس خوبی دارد و میتواند برای شما خوب باشد. در نهایت، اینکه چقدر این کار را انجام میدهید یک تصمیم شخصی بر اساس نیازهای شماست. اگر به زندگی شخصی یا شغلی شما آسیبی نمیرساند یا باعث ناراحتی شما نمیشود، یک فعالیت کاملاً طبیعیست که بنا به صلاحدید شما از آن لذت ببرید.
اما اگر احساس میکنید که باعث ایجاد مشکلاتی در زندگی شما میشود، کمکی برای ارائه پشتیبانی لازم برای مدیریت بهتر آن وجود دارد.
Reference:
https://psychcentral.com/health/masturbation-addiction#Next-steps
Channel of Science is for all