My policeman
Choc ice cream_... نتونستیم آشنا بشیم؛ نیشیمورا ریکی.
نیکی با لهجهی خفیفی و صدای پر خشی حرف میزنه. جوری که اگر تیز نباشی زیاد متوجه لهجهش نمیشی.
سونگهون گیج ولی عصبی، بهش نگاه میکرد. نیکی نمیدونست ولی سونگهون اسم و فامیلش، سنش، جایی که زندگی میکنه رو میدونه. اون چیزهایی بیشتری نیاز داشت تا بشنوه. چیزی مثل اصالتش، خانوادش و روی واقعیش.
+پارک. پارک سونگهون!
لحنش درنهایت بیشتر از یک معرفی ساده، شبیه به اخطار بود. دلش میخواست سریعتر اون از اون گرمایی که دستش رو احاطه کرده خلاص بشه.
انگار اون دستی که با اون غشا دستش رو فشار میداد، دور گردنش بود چون محض رضای خدا.. اون حتی نمیتونست درست نفس بکشه.
اون بوی تلخ که از قهوه و اولین پُک سیگار هم تلختره، داشت خفهش میکرد. اگر نفس بکشه، قطعا گلوش زخمی میشه. از اون بو هم بگذره وجود اون افسر به تنهایی اذیتکننده بود.
نیکی حتی لبخند هم نمیزنه و سونگهون با خودش فکر میکنه این چجور معارفهایه؟ شبیه یک استاکر دنبال من تا دستشویی اومدن، به زور گرفتن دست من و حالا بدون هیچ لبخندی نگاهش میکرد(؟). اون قطعا اگه پلیس نبود یک قاتل زنجیرهای میشد.
نیکی دست سونگهون رو برمیگردونه. جوری که حالا گوشههای اون دستمال پارچهای دور دست سونگهون افتاده بودن. و خیلی آروم انگار که دستش از اول اونجا نبود ، دستش رو میکشه.
نگاه سونگهون دنبال دست خالی از گرماش میاد پایین. و فقط صدای برخورد بوتهای نیکی به کف زمین که از اون اتاقک خارج میشه رفتنش رو نشون میده.
نقش گل رز دقیقا وسط دستش افتاده بود. بیاهمیت توی دستش مشت میشه و همراه مشتش توی جیب شلوارش میره.
از اونجا میزنه بیرون و حالا راهروها شلوغ بود. درسته. به لطف اون افسر دیگه قرار نبود غذا بخوره. و ناراحتی و ضعف رفتن دلش از توی چشمهای براقش و لب پایینش که جلو اومده بود هم معلوم بود.
قبل اینکه وارد بخش خودش بشه، همشون رو مقابل بخش میبینه. هیسونگ یک قدم جلوتر از اونها مقابل رئیس کل ایستاده بود و با استفاده از دستهاش حرف میزد.
سریع پشت دیوار بلندی که نزدیکشه میره و پشتش سنگر میگیره. حوصلهی بحث با اون پیرمرد رو نداشت.
اول رئیس کل و دست راستش دقیقا از کنارش میگذرن و بعد صدای قدمهای محکم و شلوغ همکارهاش میاد. سونگهون که احساس زرنگی میکرد با یک پوزخند، لباسهاش رو مرتب میکنه تا با رد شدن اونها خیلی عادی بهشون بپیونده و غافلگیرشون کنه. با همون پوزخند که به صورت بامزهای که اجزای صورتش رو کج کرده بود، دست به کمر میشه.
هیسونگ که جلوتر از اونها راه میرفت با اولین قدمی که برای خروج از اون بخش برمیداره میگه.
_سونگهون . بیا بیرون!
چشمهاش درشت میشن و توی ذوقش میخوره. حتی دوستاش هم با تعجب سمتش برمیگردن و به حالت صورتش میخندن.
دنبالشون میکنه. از ساختمون اداره که میزنن بیرون سمت ماشینهای سیاه و بزرگی میرن.
+قراره کجا بریم؟
سونگهون یه دست به کمر و یه دست روی شکمش که قورقر میکرد گذاشته بود، رو به هیسونگی که با آیپد توی دستش تند تند کارهایی انجام میده میگه.
اما جونگوون جوابش رو میده.
_میریم سمت اسکله. باید گمرک رو چک کنیم.
هیسونگ آیپد رو خاموش میکنه. هنوز تو فکر بود.
_نیاز به یه ماشین دیگه داریم! اداره همین یکی رو هم به زور بهمون داد.
+ من که ندارم.
+من فقط موتور دارم.
+ماشین چی هست اصلا؟
جی، جیک و سونو به ترتیب میگن.
+میتونن بعضیا بمون-
_ماشین من هست.
هنوز حرف سونگهون تموم نشده بود که نیکی، رو به هیسونگ جدی و دست به جیب میگه.
دستش رو از جیب اورکتش در میاره و صدای دزدگیر ماشین سیاه "شورلت تاهو" ای که دقیقا کنارش ایستاده بودن، درمیاد.
سونگهون با صداش توی جاش میپره. ناخودآگاه نگاهش سمت هانا ميره. لبخند ریزی روی لبش نشسته بود." اون حق داشت که بهترینها رو بخواد. اون حق داشت آدم پولداری مثل اون افسر رو بخواد و حق داره که من رو انتخاب نکنه .." همهی اینها با دیدن همون لبخند ریز توی فکر سونگهون میشینه. هانا با حس کردن سنگینی اون نگاه سمتش برمیگرده و همون لبخند ریز از بین ميره و به یک نگاه پوکر ولی سوالی تبدیل میشه. سونگهون لبخند مسخرهای میزنه و نگاه میگیره. انگار اون واقعا هانا رو نمیشناخت.
_جی، جونگوون، هانا با افسر نیشیمورا میرن و جیک، سونگهون، سونو با من.
ابروی سونگهون بالا میپره.
+من میخوام با ریکی برم.
ریکی باورش نمیشد. اون پلیس لعنتی واقعا صداش زده بود؟ رایگان داشت اسمش رو با اون صدا میشنید؟.. همشون با تعجب به سونگهون نگاه میکردن. چیزی که خیلی شنیده بودن این بود که هیچکس توی اون اداره و حتی خارج از اونجا، اون مرد رو به اسمش صدا نمیزد. اون همیشه یا با فامیل ژاپنیش و یا نیکی صدا زده میشد. شاید تنها کسی که اون رو اینجوری صدا میزد خانوادش باشن و هیچکس حق نداشت اون رو اینجوری صدا بزنه.
اما خب خودش، اینجوری اسمش رو به سونگهون معرفی کرده بود.
سونگهون از همون روز اول با شکستن قانونهای زیادی پا به اون اداره گذاشته بود و حالا داشت خط قرمزهای اون دورگه رو هم زیر پا میزد. خط قرمزهایی که کسی رد نکرده بود.
نگاه اونها بین اون دو نفر میچرخه. سونگهون بیاهمیت بهشون وارد ماشین نیکی میشه و جلو میشینه. بوش توی ماشین هم بود. همون بوی تلخ و تنباکو.
سونگهون با نگاهش توی ماشین کنکاش میکنه.
+بد بو.
زیر لب اون حرف رو میزنه. بنظر میرسید اون افسر خیلی پولدار باشه. اینجوری نبود که بخاطر این چیز زیاد معذب بشه فقط وقتی هانا به این چیزا توجه میکنه، واقعا معذب میشه. در حالی که اونا حتی با هم نبودن.
در راننده باز میشه. نیکی سوار میشه. و وقتی میشینه کتش رو نشسته مرتب میکنه. یکهویی سمت نگاه کنجکاو سونگهون برمیگرده و اون رو غافلگیر میکنه. سونگهون سریع سرش رو برمیگردونه و تنها چیزی که میشنوه صدای پوزخند اون مرد و باز شدن درهای عقب ماشین ِ.
جی و جونگوون سوار میشن. سونگهون برمیگرده سمتشون و وقتی هانا رو نمیبینه لبخند میزنه. که از نگاه تیز جی مخفی نمیمونه.
_واقعا داری دیوونه میشی.
آروم میگه. ولی سونگهون بیاهمیت درست سر جاش میشینه. همین که به چیزی که میخواست رسیده براش کافی بود.
استارت ماشین زده میشه و سمت اسکله میرن. نیکی جوری روی اون صندلی نشسته بود که انگار مالک کل زمینِ نه ماشین. ماشین هیسونگ از عقب دنبالشون میکنه.
هوای ماشین سرد بود. دستهاش توی جیبش میرن که دستش دوباره به اون دستمال پارچهای میخوره. برعکس دست یخزدهش گرم گرم بود. با خودش میگه که کسی نمیبینه پس چه فرقی داره اگه اون پارچه دور دستش بپیچه و گرمش کنه؟