My Dream

My Dream


Part 5

سوبین تمام مدتی که یونجون روی پاهاش خوابیده بود به چهره‌ ‌ پسر خیره شده بود،هر از گاهی موهاش رو نوازش می‌کرد لبخند محوی روی لباش بود.

یونجون هر از گاهی اخمی بین ابروهاش می‌نشست؛انگار که خوابش نا آروم باشه سوبین دست یونجون رو بین دستش گرفت میخواست به یونجون بگه تنها نیست اون اونجاست تا نذاره کابوس هاش اذیتش کنن.

اخم بین ابروهای یونجون باز شد،بنطر میرسید کابوس پسر تموم شده بود سوبین لبخندی زد و به نوازش کردن موهاش ادامه داد.

روی یونجون خم شد و از نزدیک به چشمای بسته اش نگاه کرد تمام اجزای چهره پسر رو رسد کرد وقتی به لبای نیمه بازش رسید نزدیک تر شد

چشیدن طعم اون لبای سرخ چیزی بود که سوبین میخواست اما میترسید.

ممکن بود یونجون هرلحظه بلند بشه وقتی هم متوجه کاری که کرده بود می‌شد مطمئن بود که یه مشت از هیونگش می‌خوره و ترکش می‌کنه،این چیز هایی بودن که سوبین فکر می‌کرد ولی این بار جنگ بین قلب و عقلش،قلبش برنده شد

خم شد و لباشو روی لبای یونجون گذاشت ولی سریع کشید عقب با شک به جلو خیره شد.

فوری به یونجون نگاه کرد با دیدن اینکه هنوز بیدار نشده نفس آسوده ای کشید و به پشتی مبل تکیه داد

نگاه خیره اش به لبای یونجون داد که لحظه پیش لبای خودش روش بود میخواست بیشتر اون طعم رو حس کنه اما دیگه شجاعتی برای انجام دوباره اش نداشت.

سرش رو بلند کرد و به سقف خیره شد از حسی که به یونجون داشت خبر داشت اما جرعت این رو نداشت که بهش اعتراف کنه،اون تصمیم گرفته بود فقط به عنوان همون برادر کوچیکتری که یونجون میخواد باشه این قلبش و به درد می‌آورد ولی به این فکر می‌کرد اگر اعتراف کنه یونجون ترکش می‌کنه و حتی به چشم دوست هم دیگه بهش نگاه نمی‌کنه

"سوبینااا!"

با بیدار شدن ناگهانی یونجون و داد زدن اسم پسر کوچیکتر سوبین با شک به یونجون نگاه کرد یونجون تند تند نفس می‌کشید،نفس هاش جوری بودن انگار چیزی گلوش رو گرفته سوبین نزدیک شد و دستشو روی کمر یونجون گذاشت نوازشش کرد.

"یونجونی هیونگ من اینجام تموم شد خب..؟!"

یونجون رو در آغوش گرفت و سرش رو روی شونه خودش گذاشت و آروم زمزمه می‌کرد تا آرومش کنه،یونجون با حس آغوش پسر اشکاش سرازیر شدن سوبین محکم شونه های لرزونش رو به آغوش کشید.

"آروم باش یونی من اینجام..کنارتم تموم شد همه چی خوبه"

یونجون با صدای ملتمسانه و لرزونی گفت

"سوبیناا...نرو..لطفا ترکم نکن .."

"جایی نمیرم یونجونی هیچ وقت "

سوبین آروم توی گوش یونجون زمزمه کرد و قلبش بخاطر دروغی که گفت به درد اومد یونجون سرش رو توی گردن سوبین فرو برد و کم کم آروم شد.

وقتی کاملا آروم شد با بی‌میلی از بغل سوبین در اومد و با چشمای اشکی به پسر خیره شد سوبین با دیدنش لبخندی زد دستاشو روی صورت یونجون گذاشت و اشکاش رو پاک کرد

احساس خجالت می‌کرد مثله بچه هایی که بعد دین خواب بد با گریه میپرن بغل مامانشون شده بود.

سوبین با دیدن لپ های سرخ شده اش لبخند محوی زد و بعد نوازش سر پسر از جاش بلند شد نمیخواست بهش احساس معذب بودن بده

"یونجونی هیونگ میخوام شام آماده کنم ظهر هم که زیاد نخوردیم..چی دوست داری درست کنم؟"

"هرچی که دوست داری درست کن "

با لبخند به سوبین گفت و از جاش بلند شد

سوبین کمی توی فکر رفت و بعد لبخندی زد

"باشه فهمیدم چی درست کنم"

سوبین با ذوق زیادی به طرف آشپزخونه رفت،یونجون با رفتن سوبین به آشپزخونه لبخندش از بین رفت کابوسی که دیده بود همش جلوی چشماش بود ترس وجودش رو گرفته بود

نفس عمیقی کشید و رفت تا صورتش رو بشوره تا کمی آروم بشه.




"هی راستی اون شایعه رو شنیدین؟"

"کدوم شایعه؟!"

سوبین نمیخواست به اون حرفا گوش کنه اما نمیدونست به چه دلیل توجهش رو جلب کردن. بدون اینکه توجه اون جمع رو به خودش جلب کنه کنار نشست،اون روز یونجون کلاسی نداشت برای همین تنها بود.

"همون شایعه دیگه..شایعه قرار گذاشتن چوی یونجون و چوی بومگیو "

لبخندی که روی لبای سوبین بود با شنیدن حرف اون دختر پر کشید دیگه نمیخواست بیشتر از اون اونجا بمونه

"عه آره منم شنیدمش..ولی واقعا حقیقت داره اگه واقعی باشه که بنظرم اون دوتا زوج بامزه ای میشن"

حرفهای اون ها فقط باعث میشد قلب سوبین بیشتر از قبل بشکنه،نمیخواست قبل از شنیدنش از خوده یونجون باورش کنه ولی اون نزدیکی یونجون و بومگیو رو دیده بود.

دیگه بیشتر از اون اونجا نموند و بلند شد و از اونجا رفت ولی قبل رفتنش حرف یکی دیگه اشون هم شنید که باعث شد بخواد از اونجا فقط محو بشه

"ولی بنظرتون چوی سوبین و یونجون بهم نزدیک نیستن؟!"

"من شنیدم اونا دوستای بچگی ان امکان نداره باهم باشن بعدشم بومگیو و یونجون بیشتر بهم میان"

سوبین دیگه بیشتر از اون اونجا نموند و با قدم های سریعی از کافه تریا خارج شد.

سرش رو انداخت پایین و سعی کرد بغضی که توی گلوش گیر کرده بود رو فرو ببره نمیخواست وسط دانشگاه با چشمای اشکی ببینش،دیگه بیشتر از اون تحمل بیرون بودن رو نداشت میخواست سریعی به خونه اش برسه فقط یه کلاس مونده بود پس تصمیم گرفت به خونه بره

کنار خیابون موند تا چراغ قرمز بشه وقتی به طرف دیگه خیابون نگاه کرد یونجون رو دید همراه بومگیو بود

هردو لبخند روی لباشون بود وقتی دید یونجون برگشت سریعی از اونجا رفت نمیخواست باهاشون روبه رو بشه پس فقط فرار کرد.


یونجون با دیدن سوبین طرف دیگه خیابون لبخند بزرگی روی لباش ظاهر شد دستشو بلند کرد تا برای پسر تکون بده اما سوبین با دیدنش فرار کرد شکه به رفتنش نگاه کرد

بومگیو با دیدن صورت شکه یونجون به طرف دیگه خیابون نگاه کرد

"هیونگ چی شده..‌؟"

"سوبین بود با دیدنم فرار کرد"

"امکان نداره شاید کار مهمی براش پیش اومده باشه"

یونجون با ترديد به بومگیو نگاه کرد با دیدن مطمئن بودنش سرش رو تکون داد

باید از خود سوبین بعد میپرسید

این چیزی بود که یونجون بهش فکر کرد اما بعد اون روز سوبین رو ندید وقتی هم میدید پسر با بمونه های مختلف فرار می‌کرد

اون حتی دیگه کلاس مشترکی با یونجون برنمی‌داشت یونجون نمیدونست که چه اشتباهی ازش سر زده که سوبین داره ازش فاصله میگیره

و این بین از حسی که به سوبین داشت آگاه شد و دوری پسر کوچیکتر باعث می‌شد به این فکر کنه که دوباره قرار ترکش کنه.

این بین شایعه عجیبی هم درمورد خودش و بومگیو بخش شده بود،قرار گذاشتن اون دو امکان پذیر نبود چون بومگیو همین حالا اشم با کسی قرار میذاشت و خودش هم سوبین رو داشت.

توی فکر فرو رفته بود که چطور سوبین رو یک گوشه گیر بندازه که دید داره با یه دختر حرف میزنه حتی یه لبخند گنده هم روی لباش بود یک لحظه حس کرد قلبش ترک برداشت ممکن بود سوبین بخاطر اون از خودش فاصله می‌گرفت..؟!

میخواست به خودش بقولونه که امکان نداره ولی با خنده سوبین حس کرد باید از اونجا بره و متوجه نگاه سوبین نشد.

"ممنونم یوری نونا توی پروژه جدید کلی کمکم کردی"

"خواهش میکنم سوبینی منم خوشحالم که با تو کار کردم واقعا بهم خوش گذشت..بعدا میبینمت الان باید برم به کلاس"

"بله نونا موفق بشی"

"ممنونم "

یوری رفت و سوبین به طرف جایی که یونجون رفته بود رفت دلش برای یونجون تنگ شده بود ولی نمیدونست باید چیکار کنه.

رسید به یه کلاس خالی فکر کرد یونجون اونجاست خواست وارد کلاس بشه که صدای بومگیو رو شنید و منصرف شد همونجا جلوی در موند میدونست کارش اشتباه ولی میخواست بمونه

"چی شده هیونگ؟!"

"چیزی نشده بومی فقط یکم حال ندارم"

"چیکار کنم که هیونگ سرحال بیارم؟"

صدای خنده آروم یونجون رو شنید با چشمای لرزونش بهشون خیره شده بود میخواست از اونجا فرار کنه اما پاهاش یاری نمی‌کردن

"اگه میخوای سرحال بیام ببوسم"

با دیدن نزدیک شدن بومگیو به یونجون سریعی برگشت و با قدم های بلند از اونجا دور شد دیگه نیاز نبود بیشتر از اون ببینه نمیتونست جلوی گریه اش رو بگیره

خودش میدونست حق ناراحت شدن رو نداره اون با یونجون قرار نمیذاشت که بخواد ازش ناراحت بشه اما قلب عاشقش این حرفا حالیش نبود.

از اون مکان و اون دو نفر دور شد و اتفاق بعدش رو ندید شاید اگر یکم بیشتر میموند میدید چه اتفاقی افتاد بومگیو که خندید و مشتی به یونجون زد و یونجونی که با بی حالی لبخند زد

وقتی از دانشگاه خارج شد به اشکاش اجازه ریزش داد

ابر های آسمون گرفته بود جوری که انگار همراه پسر غمگین شده باشه و به آرومی شروع به باریدن کرد.

سوبین کل راه تا خونه اش رو پیاده رفت و سر تا پا خیس شد وقتی در آسانسور باز شد با یونجون شکه روبه رو شد یادش رفته بود یونجون همسایه روبه روی اش

یونجون فوری پیش پسر رفت و از شونه اش گرفت

"سوبینا چی شده چرا زیر بارون موندی"

لبخند بی حالی زد و با صدایی که خش دار شده بود گفت

"چیزی نیست هیونگ فقط یادم رفته بود چتر بردارم"

داشت دروغ میگفت یونجون با دیدن چشمای سرخ شده اش فهمید گریه کرده

"باشه هروقت خودت خواستی باهام حرف میزنیم الانم سریع برو خونه دوش بگیر و خودتو گرم نگهدار سرما میخوری کمک خواستی بیا پیشم خب؟"

سوبین لبخندی بهش زد و سرش رو به نشونه باشه تکون داد و به طرف خونه خودش رفت در رو باز کرد و وارد خونه شد بعد نگاه کوتاهی به یونجون در رو بست.

همونجا جلوی در سرُ خورد اشکاش دوباره شروع به ریختن کردن دسته خودش نبود نمیخواست یونجون رو ناراحت کنه اما انگار ناخودآگاه این کار رو کرده بود.

"تمومش کن چوی سوبین فرار کردن تمومش کن"

آروم زمزمه کرد و از جاش بلند شد به اتاقش رفت تا همونطور که یونجون بهش گفت به حموم بره کسی رو نداشت که بعد سرما خوردن مواظبش باشه

فاصله بین یونجون و سوبین داشت بیشتر از قبل می‌شد هردو پسر دل شکسته شده بودن از دوری هم و سوتفاهم هایی که داشتن بیشتر می‌شدن همراه دوریشون

سوبین نمیدونست باید چیکار کنه همین باعث شد فکر احمقانه ای به سرش بزنه میخواست بره

نگاهی به نامه ای که توی دستش بود کرد لبخندی زد و نامه رو جلوی در خونه یونجون گذاشت باید قبل از برگشتنش میرفت.

وقتی یونجون به خونه اش رسید با یه پاکت نامه روبه رو شد برداشتش و بهش نگاه کرد برش گردند و به پشتش نگاه کرد با دیدن دست خط سوبین سریعی بازش کرد.

*برای یونجونی هیونگ

هیونگ وقتی این رو میخونی من از اونجا رفتم

میدونی یونجونی بارها بارها به این فکر کردم که چی باید برات بنویسم

متاسفم که باز هم بدون گفتن چیزی غیب ام زد..؟!

متاسفم که این مدت ازت دور شدم..!

متاسفم که دوست داشتم

نمیدونم بارها بارها پاک کردم و دوباره نوشتم ولی از اونجایی که وقت نداشتم این رو نوشتم

گفتم دوست دارم درسته؟! آره یونجونا من چوی سوبین دوست دارم نه به عنوان برادر کوچولوت به عنوان یه عاشق دوست دارم ولی میدونم که نمیتونم عشقت رو داشته باشم تو همین حالا اشم بومگیو رو داری من جایی کنارت ندارم

یونا متاسفم که دوست دارم

همين‌همينجا تمومش میکنم امیدوارم همیشه خوشحال باشی در کنار کسی که دوست داری

خدافظ یونجون هیونگ"

یونجون با خوندن همون کلمات اول نامه به سرعت از پله ها پایین رفت حتی منتظر آسانسور نموند باید عجله می‌کرد.

وارد پیاده رو شد و فقط دوید به طرف ایستگاه اتوبوس حس می‌کرد باید به اونجا میرفت عجیب بود که الان یاد کابوسی که دیده بود بيفته درسته فراموشش نکرده بود اما سعی می‌کرد زیاد بهش فکر نکنه،توی خوابش سوبین توی ایستگاه تصادف کرده بود برای همین یه حس میگفت باید به اون طرف بره.

به نفس نفس افتاد بود ولی دست از دویدن برنداشت رسیده بود کم مونده بود از طرف دیگه خیابون به ایستگاه نگاه کرد و دنبال سوبین گشت با دیدنش با صدای بلندی صداش کرد

"چوی سوبین "

سوبین با شنیدن صدای یونجون شکه سرش رو بلند کرد با دیدنش که طرف دیگه خیابون با حال وضع بدی وایساد از جاش بلند شد

از کجا فهمیده بود که اونجاست شاید اومده بود بخاطر اعترافش دعواش کنه یونجون دوباره صداش زد

"چوی سوبین من عاشقتم"

کسایی که اونجا بودن شروع به پچ‌پچ کردن سوبین چیزی نمیتونست بشنوه باورش نمیشد با نا باوری به یونجون خیره شد بود

"سوبینا لطفا ترکم نکن..بدون تو نمیتونم"

سوبین بدون اینکه متوجه بشه اشکاش سرازیر شدن نمیدونست باید چی بگه همونطور ایستاده بود و به یونجون نگاه می‌کرد.

به خودش اومد و سریعی به طرف یونجون دوید و حواسش به ماشین ها نبود،یونجون با دیدنش لبخند بزرگی زد ولی با دیدن ماشینی که داشت به سرعت به سوبین نزدیک میشد اسمش رو فریاد زد و به طرفش دوید

"سوبین"

سوبین قبله اینکه متوجه بشه روی زمین افتاد با درد بلند شد میتونست صدای کسای که دورش کرده بودن رو بشنوه با گیجی اطرافش رو نگاه کرد.

ولی با دیدن یونجون که کنارش افتاد و تکون نمیخوره شوک زده نزدیکش شد و با صدای لرزونی صداش کرد

"هیونگ..یونجونی "

اما یونجون واکنشی نشون نداد سوبین دستشو روی صورتش گذاشت دوباره دوباره یونجون رو صدا کرد اما جوابی از پسر نگرفت

"یونجونی..لطفا بلند شو...یونجونا...متاسفم یوناا..متاسفم..ترکت کردم..لطفابیدار شو"

التماس های سوبین فایده ای نداشت یونجون چشماش رو باز نکرد.






"نمیخوای چشماتو باز کنی؟!"

پسر به فردی که روی تخت بیهوش بود پرسید و سؤالش باز هم بی جواب موند.

"یونجونا...دو سال شده که خوابی...سیر نشیدی؟!"

دست یونجون رو بین دستاش گرفت و بوسه ای روش گذاشت،دوسال بود که یونجون به کما رفته بود قصد نداشت وه بیدار بشه

سوبین تمام دوسال رو کنارش بود و هروز میرفت پیشش و براش حرف میزد البته که همشون بی جواب میموند امیدوار بود حداقل یونجون به گفته دکتر اون ها رو بشنوه

"یونا دلم برات تنگ شده لطفا بیدارشو"

حالا الان یونجون بخاطر خودش بود اگه از همون اول فرار نمی‌کرد یونجون الان اینطور نبود

بخاطر اون بود که یونجون تصادف کرد سرش رو روی تخت گذاشت،دست یونجون هنوز بین دستای خودش بود و آروم نوازشش می‌کرد.

سوبین بخاطر خستگی خوابش برد و حرکت آروم انگشت یونجون رو ندید.


میخواست چشماش رو باز کنه اما وزن زیادی رو روی پلک هاش احساس می‌کرد وقتی بالاخره چشماش باز شد با سقف سفید روبه رو شد.

حدس زد توی بیمارستان باشه خاطره محوی از تصادفش یادش بود.حس می‌کرد زمان براش ایستاده،با حس سنگینی روی دستش سرشو چرخوند با دیدن پسر کوچیکتر که خوابیده اشکاش سرازیر شدن

حالش خوب بود..سوبینش حالش خوب بود

در باز شد و بومگیو همراه تهیون وارد اتاق شدن با دیدن چشمای باز یونجون بومگیو دادی زد که سوبین رو از خواب پروند

"یونجون هیونگ!"

سوبین‌ با ترس بلند شد و با نگرانی به پسر نگاه کرد با دیدن چشمای بازش اشکاش سرازیر شدن باورش نمیشد حس می‌کرد داره خواب میبینه

تهیون سریع برگشت تا دکتر رو صدا کنه،بومگیو بدو نزدیک شد و با ذوق به چشمای یونجون نگاه کرد.

سوبین به خودش اومد سریع بلند شد و یونجون بغل کرد

"بیدار شدی...بالاخره چشماتو باز کردی یونا"

یونجون میخواست پسر بغل کنه اما دستش توان نداشت،با اومدن دکتر و پرستار ها سوبین از یونجون فاصله گرفت.

"مرد جوان زیادی دوستاتو منتظر گذاشتی..."

دکتر به شوخی گفت و شروع به چک وضعیت یونجون کرد و همراهش سوال های مختلفی ازش میپرسید.

بعد نیم ساعت دکتر کارش تموم شد و از اتاق خارج شد بعد توضیح به پسرا با یونجون تنهاشون گذاشت،سوبین تمام مدت سرش رو پایین انداخته بود و به یونجون نگاه نمی‌کرد و یونجون بهش خیره شده بود.

بومگیو و تهیون با دیدن فضای بین اون دو تصمیم گرفتن تنهاشون بزارند با بهونه اینکه کار دارن رفتن و سوبین و یونجون رو تنها گذاشتن.

سوبین میتونست نگاه خیره یونجون رو حس کنه نمیدونست باید چی بگه

"سوبینا چرا نگاهم نمیکنی..دلت برام تنگ نشده بود؟"

سوبین سریع سرش رو بلند کرد که با لبخند یونجون روبه رو شد.

"بالاخره نگاهم کردی..زود باش بیا اینجا منو بغل کن"

سوبین لبخندی زد و از جاش بلند شد و یونجون رو بغل کرد

"ممنونم..ممنونم که بیدار شدی یونا"

"منم ممنونم که به مدت دوسال منتظر موندی"

سوبین کمی از یونجون فاصله گرفت و به چشمای پسر نگاه کرد.

یونجون سوالی پرسید.

"هنوز دوستم داری؟!"

سوبین لبخند عمیقی زد و پیشونیش رو به پیشونی یونجون چسبوند

"بیشتر از قبل "

یونجون خنده ای کرد و دست آزادش رو روی شونه سوبین گذاشت.

سوبین به یونجون نزدیکتر شد و توی چشماش خیره شد،یونجون هم متقابلا به چشمای سوبین شد.

سوبین لباش روی لبای یونجون گذاشت چشماشون هنوز باز بود،مکی به لب یونجون زد و فاصله گرفت.

یونجون نیشخندی زد و زبونش رو روی لباش کشید،سوبین لباش به گوش یونجون نزدیک کرد و آروم زمزمه کرد.

"شیطونی نکن یونا"

یونجون خنده شیطونی کرد و سرش رو به نشونه باشه تکون داد،سوبین گازی از گردنش گرفت و ازش فاصله گرفت.

"دوست دارم بینا"

با اعتراف ناگهانی یونجون ، سوبین حس کرد قلبش داره از سینه اش خارج میشه دوباره پیشونی‌هاشونو رو بهم چسبوند

"منم دوست دارم یونا"

لبخند بزرگی روی لباشون نشست و متوجه بومگیو و تهیون که داشتن از لایه با ذوق نگاهشون می‌کردن نشدن،بومگیو گوشیش رو درآورد و چندتا عکس از اون دو گرفت.

"گیو بهتر بریم مزاحمشون نشیم"

"باشه بریم تیونی"

لبخندی بهم زدن و دست‌های همو گرفتن و از بیمارستان خارج شدن.


The End.

Report Page