My Angel

My Angel

Fred

هیسونگ میخواست پیام دیگه ای بفرسته که فریاد معلمش به گوشش رسید.

“ لی هیسونگ، تلفنت.”

هیسونگ اهی کشید، میدونست اشتباه کرده که وسط کلاس از تلفنش استفاده کرده ولی چیکار میتونست بکنه وقتی قبل ازین که بهش فکر کنه گیر افتاده بود؟

معلم تلفن رو از دستش گرفت و بهش یاداوری کرد که بعد ازظهر میتونه تلفنش رو پس بگیره و برای ادامه تدریسش جلو رفت.

سرش رو روی میز گذاشت و تظاهر به گوش دادن به معلم کرد تا بار دیگه با صدای جیغش مواجه نشه و یواشکی به اسمون نگاه کرد.

ابرها درهم بودن، خاکستری و سیاه رنگ، خبری از اسمون ابی رنگ نبود و قطرات بارون مدتی بود که خودشون رو مهمان زمین کرده بودن.

چقدر عجیب، حال دلش با حال اسمون یکی بود. از صبح خبری از جه یون نداشت و این بی خبری داشت میکشتش. حق داشت نگران باشه،بالاخره دوست پسرش بود. 

بار دیگه صدای معلمش که بهش اشاره میکرد اومد پس سرش رو از روی میز بالا اورد و این بار سعی کرد تا به معلم گوش بده.


.


بعد از تمام شدن کلاسش سریع کوله شو برداشت و بی اهمیت به بقیه سریع از راهرو بیرون رفت و وارد محوطه باز مدرسه‌شون شد. هوا کمی بهتر از قبل بود اما گرفتگی و سرمای خودش رو داشت و دیگه بارون نمیبارید.

زمین ها خیس بود پس دویدن براش کمی ریسکی بود و باعث شده بود قدماش رو تندتر از حالت عادی برداره.

از جه یون هنوز خبری نداشت، تلفنش همراهش نداشت و جه یون هم دوستی نداشت که ازش اطلاع داشته باشن؛ تنها گزینه باقی مونده، مکان امنشون بود. یکی از ساختمون های قدیمی مدرسه که پشتش با نقاشی های مختلفی پر شده بود، پنجره هاش شکسته بود و یه در داغون داشت.

اولین باری که هم دیگرو دیدن اونجا بود. جه یون تنها نشسته بود و بیرون رو نگاه میکرد و اون هم اومده بود تا کمی فکرش رو ازاد کنه.

جه یون اول کمی ترسیده و متعجب بود که چطور کسی هنوز میاد اونجا ولی بعد از کمی حرف زدن با هیسونگ متوجه شده بود که اینجا فقط مکان امن اون نیست و مکان امن هردوشونه، که خیلی هم خوب بود چون میتونستن هربار که میخواستن همدیگرو ببینن بیان اینجا و بغیر ازحس خوبی که اون ساختمون خرابه بهشون میداد، کمی از حس خوب یکدیگرهم‌ استفاده کنن.

هیسونگ به سرعت در رو باز کرد و با عجله به سمت دیگه دوید که صدای هق هق به گوشش رسید.

به محض اینکه برگشت، با پسری که توی خودش جمع شده بود و با تلاش های موفق به سعی برای مخفی کردن صداش ادامه میداد.

هیسونگ با دیدن جه یون دوحالت داشت: خوشحال که پسر رو پیدا کرده، و ناراحت که توی این حالته و حتی نمیدونه دلیلش چی بوده. پس کنارش نشست و دستشو روی شونش گذاشت و نوازشش کرد؛ برای الان نمیخواست حرفی بزنه و گذاشت نوازش هاش بجاش حرف بزنن.

جه یون بعد از نفس عمیقی سعی کرد خودش رو ارومتر کنه و بتونه دلیل ناراحتی و گریه بی وقفه‌ش رو بیان کنه.

“ماما، امروز صبح…” و دوباره هق هق هاش شروع شد.

هیسونگ به نوازش کردنش ادامه داد و بوسه ای روی پیشونیت گذاشت.

“نمیخواد چیزی بگی شیرینم. نیازی نیست هیچ توضیحی بدی..”

و بعد جه یون سرش رو توی سینش برد و تا جاییکه میتونست گریه کرد. 

هیسونگ میدونست مادربزرگش چقدر براش ارزشمنده. زنی که بیشتر مواقع کنارش بود، و درواقع جه یون رو بزرگ کرده بود چون پدر و مادرشبیش اندازه با کار سرشون شلوغ بود که نتونن وقتی برای پسرشون داشته باشن.

موهای پسر رو نوازش کرد و بعد ازینکه ارومتر شد، سرش رو بالا اورد و پیشونیش رو بوسید.

“ماما فوت کرد..”

جه یون با صدایی که از گریه هاش گرفته بود گفت و دوباره سرش رو روی سینه هیسونگ گذاشت، جاییکه میدونست ضربان قلب اخرین فردی که واقعا براش مونده رو بشنوه.

“متاسفم…”

“تقصیر تو نیست هیسونگی… شاید دیگه وقتش بوده.”

هیسونگ موهای پسر رو بوسید و بعد از نوازش های بیشتر جه یون راضی به جدا شدن از پسر کرد.

هیسونگ کنارش نشست و موهای بهم ریختش رو از توی چشماش کنار زد و پشت گوش هاش گذاشت و بعد دست هاش رو توی دستش گرفت.

“ما از پسش برمیام شیرینم. من کنارتم و یک لحظه هم تنهات نمیذارم، خب؟ ماما از اون بالا داره میبینتت و مفتخره که چنین نوه خوش سلیقه ای داره که پسری مثل من دوست پسرشه!”

با شوخی گفت و جه یون کمی خندید، اروم و بی صدا ولی هنوز هم خنده به حساب میومد.

“مطمئنم همه جوره بهت افتخار میکنه و دوستت داره.”

و بار دیگه پیشونی‌ش رو بوسید و گذاشت جه یون سرش رو روی شونش بذاره و کمی استراحت کنه.

روز سختی بود. با اینکه مکان خوبی نبود، هردوشون میدونستن این بهترین مکان برای هردوشونه، پس برای مدت بیشتری توی اون ساختمون خرابه باقی موندن، و تا وقتی که جه یون بعد از دوساعت خواب از رویاش بیدار شد و چشم هاش رو‌ بزور باز کرد، ساعت سه بعد ازظهر‌ بود واز صبح تا اونموقع، هیسونگ پیش جه یون مونده بود و مواظبش بود.

“ظهربخیر فرشته.”

“ظهره؟”

“بعد ازظهره ولی دیگه وقت رفتنه.”

جه یون سرش رو بالا اورد و با دیدن اینکه تمام این مدت سرش روی شونه هیسونگ بوده لبشو گاز گرفت و صورت رنگ‌ پریدش کمی از خجالت سرخ شد.

“معذرت میخوام، حتما خیلی اذیت شدی.”

جه یون گفت و پایین رو نگاه کرد.

هیسونگ سرش رو بالا گرفت و به چشم هاش خیره شد

“ تو،یا هرچیزی مربوط به تو هیچوقت من رو اذیت نکرده فرشته من.”

و بعد بوسه کوتاهی روی لبش گذاشت.

جه یون لبخند کوچیکی زد و بعد از جاش بلند شد و لباسش رو تکوند.

هیسونگ هم درکنارش از جاش بلند شد و بعد دست پسر رو گرفت و فشار داد که دوباره لبخندی به لب های بی رنگ پسر اورد.

جه یون هنوز فوت مادربزرگش رو فراموش نکرده بود، اما اینکه هیسونگ کنارش بود براش خوب بود و همین کافی بود تا کمی از حال بدش بهتر بشه.


The end.

18 July 2024,

For, my lavender


Report Page