Mr. Stalker; stranger danger
Adlerتهیونگ، با دستایی که از شدت استرس عرق کرده بودن، درِ رستورانو باز کرد و توی خیابون خنک شب قدم گذاشت... صدای همهمهی شهر از دور میاومد، اما خیابون جلوی رستوران... ساکت بود. زیادی ساکت..!
نفسشو آهسته بیرون داد. سعی کرد به خودش مسلط باشه. با خودش گفت: «بازم از پشت سر نگام نکن... فقط راه برو... معمولی...»
ولی ذهنش آروم نمیگرفت. سایهای که مدتها بود دنبالش میکرد، حالا دیگه براش یه حس نبود. یه واقعیت بود. یه واقعیت خفهکننده!
همین که خواست از جدول رد شه، نور شدید چراغ یه ماشین چشمشو زد. ماشین بیصدا، بیحرکت، اون طرف خیابون وایساده بود. تهیونگ فقط برای یه لحظه برگشت سمت نور...و بعد.. تاریکی..!
───
وقتی چشم باز کرد، اول متوجه چیزی نمیشد، نور نارنجیِ چراغ دیواری توی صورتش بود. بوی نم، چوب پوسیده و یه چیزی شبیه خاکستر توی هوا پیچیده بود. سرش سنگین بود و انگار گردنش نمیتونست حرکت کنه.
ولی چیزی که بیشتر از همه لرزونش کرد... طناب های سفیدی بودن که مچ دستاشو محکم به همدیگه بسته بودن و توانایی استفاده ی دستاش و محافظت از خودش رو ازش گرفته بود . پوستش زیر طناب ها ساییده شده بود.
ناگهان صدای کشیده شدن صندلی روی زمین چوبی اومد.
و بعد، اون رو دید...
مستر استاکر... اون استاکری که همیشه دنبالش بود رو نمینشاخت، پس خودش براش اسم گذاشته بود..
با موهای آشفته، نگاه عمیق، و بالاتنهی برهنه ای که زیر نور گرمِ نارنجی برق میزد، روی صندلی روبروش نشسته بود، با اون لبخند خونسرد و سردش... همون لبخندی که توی خوابهاش هم میدیدش..
ـ بالاخره بیدار شدی، کارامل..
نفس های تهیونگ تند شد... زبونش خشک شد و لرزون و با شک و تردید گفت:
ـ تو... چیکار کردی با من؟ من کجام؟
استاکر بدون اینکه پلک بزنه، بلند شد و جلوتر اومد.. صدای پاهاش روی تختهچوب ها توی اون خونه ی قدیمی پیچید..
خم شد، صورتش رو نزدیک آورد، صدای نفساش آروم ولی سنگین بود.
ـ فقط کاری رو کردم که باید از خیلی وقت پیش میکردم...
انگار اتاق کوچیکتر شد... دیوارا نزدیکتر اومدن... تهیونگ عقب رفت ولی خودشم خوب میدونست که نمیتونه فرار کنه "دقیقا چجوری میتونست؟"
استاکر از روی میز کوچیک کنار کاناپه جعبه ی مستطیلی ای رو برداشت... توی جعبه جای دوتا انگشتر بود که یکیش خالی بود.. برق نگین انگشتر چشمای تهیونگو سمت خودش کشوند اما وقتی استاکر نگین انگشتر رو توی دستش گرفت و بیرون اوردش تازه متوجه شد اون چیه.. حلقه و نگین از هم جدا بودن.. و زیر نگین به میله ی کوتاه تیز وجود داشت..
استاکر گفت گفت:
ـ خاصترین ست دنیا... فقط واسه من و تو... واسه همیشه...
نگین متصل به میله رو توی جعبه گذاشت و حلقه ای که جای نگینش خالی بود رو بین انگشتای زمختش گرفت... تهیونگ به محض فهمیدن هدفش جیغ کشید و دستشو عقب کشید ولی فایده نداشت..
استاکر بیرحمانه دستای ظریف تهیونگ رو بین دستاش گرفت و حلقه ی ساده ای که خطرناک به نظر نمیرسید رو دستش کرد... تهیونگ کم کم داشت گریش میگرفت.. نمیتونست اجازه بده به خاطر حس مالکیت شخص دیگه ای به بدنش اسیب برسه..
-نه.. نه لطفا اینکارو نکن اقا.. نه لطفا.. این.. این درد داره.. این قراره درد داشته باشه.. لطفا..
-اقا نه.. جونگکوک.. جئون جونگکوک.. فامیلی خیلی مهمه نه؟ چون قراره فامیلی من روی تو بیفته..
تهیونگ چشماش درشت شد، اشک هاش روونه ی صورتش شدن
-نه.. نه جونگکوک شی.. لطفا نه... من.. من نمیتونم! این درست ن-..
جونگکوک خیلی بی مقدمه لباشو روی لب تهیونگ گذاشت و مانع ادامه دادن حرفش شد.. تهیونگ با شوک بی حرکت وایساد.. حتی پلک نمیزد ، جرئت مخالفت هم نداشت.. پس فقط ساکت موند و منتظر موند مردِ نه چندان غریبه سرشو عقب ببره..
جونگکوک با کلافگی سرش رو چند اینچ عقب برد و با صدایی که بیشتر شبیه خرخر گرگ بود زمزمه کرد
-همراهیم کن کارامل..
و بعد دوباره لباشون رو به هم رسوند.. ایندفعه تهیونگ از ترس همراهی میکرد.. لباش میلرزید اما چاره ای نداشت.. اون هنوزم تحت سلطه ی جئون بود.. ایندفعه با همراهی کردن جونگکوک طعم خنک منتوس رو حس کرد.. اگر نمیخواست حقیقتو انکار کنه باید میگفت که اون مرد واقعا به ظاهرش میرسه و بوی خوبی هم میده.. چیزی که تهیونگ همیشه روش حساس بود، هرچند، به نظر نمیومد اون مرد بیش از حد ازش بزرگتر باشه..
جونگکوک با لبخند عقب رفت...
-داری پسر خوبی میشی..
تهیونگ اب دهنشو قورت داد ، مگه چاره ی دیگه ایم داشت؟
جونگکوک شستشو روی گونه های تهیونگ کشید و رد اشکاش رو پاک کرد.. با لبخند سرد و تهدید امیزی زمزمه کرد..
-پس اون اینا رو تجربه میکنه..
-اون؟
تهیونگ با تعجب ساختگی گفت ولی مطمئن بود جونگکوک یا همون مستر استاکر قطعا درباره ی دوست پسرش هم میدونه.. شاید باید خیلی وقت پیش به دوست پسرش درباره ی این استاکر میگفت؟
ولی حالا ، احساس نا امنی میکرد.. حالا که جونگکوکو از نزدیک میدید میفهمید که نه، کار خوبی کرده بوده که بهش چیزی نگفته بوده، وگرنه قطعا بعد از اولین دعوا تنها کسی که زنده بیرون میومد جونگکوک بود..
جونگکوک سرگرم شده سرش رو کج کرد..
-بازیگری هم که بلدی.. ولی خب.. من خود نمایشنامه نویستم کارامل..
سمتش خم شد، تقریبا روی لباش زمزمه کرد..
-ولی تو حتی گذشتمونو به یاد نمیاری..
و همین کافی بود تا تهیونگ شوک عجیبی بهش وارد شه.. جئون جونگکوک.. جئون جونگکوک.. جئون جونگکوک..
این اسم رو توی ذهنش با انواع صداها و لحن ها می شنید.. انگار بخش هایی از خاطرات بودن ولی چرا خود خاطره رو یادش نمیومد..
"جئون جونگکوک! کاری میکنم فراموشت کنه.. اون فراموشت میکنه!!"
صدای دیگه ای پخش شد و شاید این عجیب ترینش بود.. اما تهیونگ وقت نکرد براش تعجب کنه، چون همون لحظه.. تیزی چیزی رو روی انگشت حلقه ش احساس کرد و بعد، شاید شدید ترین دردی که تا به حال تحمل کرده بود..
فریاد بلندی از درد کشید و با چشمایی که از داغی اشکاش میسوخت به دست خونینش نگاه کرد.. اشکاش بی وقفه از روی گونه هاش سر میخوردن ، از شدت شوک و درد نمیدونست چیزی بگه...
جونگکوک صدای شکستن رو شنیده بود... شاید استخون دست تهیونگ..، شایدم خود تهیونگ..
ولی باز هم فقط نگاهش کرد... با همون لبخند لعنتی...
دست چپش رو رو به روی صورت تهیونگ اورد ، روی دست خودش هم همون حلقه بود. و جای زخمِ تازهای که شاید هنوز دورش کبود بود...
ـ حالا دیگه نمیتونی بری... نمیتونی ازم جدا شی... کارامل..
ـ تو یه دیوونهای... یه روانیای...
تهیونگ درحالی که با زجر گریه میکرد گفت ، جونگکوک خم شد، لباشو گذاشت روی گوش تهیونگ و جواب داد:
-اره ، برای تو..
و بعد... فندکی از توی جیبش دراورد ، فندک کوچیکی با طرح یه جمجمهی سیاه.. روشنش کرد... شعله توی چشم هردوشون رقصید.
تهیونگ التماس کرد، با صدایی گرفته و نا امید ، چون این تنها کاری بود که میتونست بکنه...
ـ میخوای.. بدنمو بسوزونی؟ لطفا.. لطفا نه..
جونگکوک خم شد و پیشونیشو بوسید.. نرم زمزمه کرد
-نه کارامل.. این برای سوزوندن تو نیست..
تهیونگ با اینکه هنوز درد شدیدی که توی انگشتش داشت رو حس میکرد ، درحالی که دندوناشو روی هم فشار میداد نفس عمیقی کشید..
-برای سوزوندن هردومونه
و همون موقع بود که چشمای تهیونگ به درشت ترین حالت ممکن دراومد.. لعنت به اون طنابا.. لعنت به اون لباس حریر سفیدی که جونگکوک تنش کرده بود..شاید اگه دستاش بسته نبود الان یه مشت محکم نثار صورت جذاب استاکرش کرده بود.. شاید اگه اون لباس تنش نبود، خیلی زودتر از زیر دستای جونگکوک فرار کرده بود و از اون خونه ی قدیمی فرار کرده بود..
دوباره گریه کرد.. درواقع اصلا گریش بند نیومده بود..
سراغ اخرین روشش رفت.. بدون اینکه به خونی بودن و درد شدید دستش اهمیت بده با سختی دستای لرزونش رو سمت صورت جونگکوک برد ، دستاش به هم بسته شده بود و نمیتونست کامل صورت جونگکوک رو قاب بگیره.. ولی باز هم چاره ای نداشت، باید از تیر اخرش استفاده میکرد.. نمیخواست بمیره.. نمیتونست!
-جونگکوک.. لطفا.. این کارو نکن.. لطفا.. ازت خواهش میکنم..
جونگکوک به التماس کردن های تهیونگ خیره شد ، قلبش برای هر اشکی که تهیونگ میریخت و هر لطفا ای که تهیونگ میگفت یه ضربان رو جا مینداخت.. ولی ذهنش؟ اوه ، روان اون وحشی تر از این حرفا بود..
-اینطوری همیشه اسمت همراه با من گفته میشه.. همیشه جئون تهیونگ.. حلقه رو ببین..
تهیونگ به کلمه ی jeon's که حالا با خون خودش تزیین شده بود نگاه کرد.. این یعنی مال جئون.. مال اون.. ، چشماشو بست ، با اینکه نمیخواست این کار بکنه..ولی انجامش داد..
-من مال تو، باشه؟ من پیش تو میمونم، مال تو میمونم.. ارتباطم رو با ووشیک-
-اسم اون حرومزاده ای که تو رو از من دزدید نیار!!
تهیونگ با لحن جونگکوک ترسید ، اون حتی نمیدونست گذشته ش با جونگکوک چطوری بوده.. ولی باز هم، فقط قبول کرد.. قبول کرد که اشتباه کرده.. هرکس دیگه ای جای اون بود هم همین کارو میکرد.
-باشه.. باشه، من ارتباطمو با اون قطع میکنم.. همیشه پیشت میمونم .. لعنتی دستمو ببین.. ببین چه بلای جهنمی ای سرم اوردی..
جونگکوک لحظه ای به خاطر کار وحشتناکی که با تهیونگ و خودش کرده عذاب وجدان گرفت ،اما بعد با اخمی پنهانش کرد و به جلو خم شد.
-ببخشید کارامل.. تقصیر تو نیست که یه شیطان عاشقت شده...
و بعد ، دوباره بوسیدش ، ایندفعه مالکانه تر ، ایندفعه وحشیانه تر .. و پسر کوچکتر چاره ای جز همراهی کردن نداشت..
بعد از چند دقیقه ازش جدا شد..
درحالی که طناب دور دستای تهیونگ رو باز میکرد زمزمه کرد؛
-گرسنه نیستی عزیزم؟
تهیونگ با ناباوری به خاطر تغییر لحن جونگکوک سر تکون داد.. معلومه که گرسنه بود.. و همینطور نیاز داشت جونگکوک فقط ازش دور شه.. شاید میتونست فرار کنه؟ چون الان که فکرشو میکرد.. مهم نبود با چه لباسی میره.. فقط میخواست بره..
جونگکوکی که انگار تمام افکار تهیونگو میدید لبخند سردی زد، دست تهیونگو گرفت و همراه خودش به اشپز خونه برد..
تهیونگ هنوزم داشت بی اختیار اشک میریخت، درد انگشتش قطعا چیزی نبود که انقد راحت فراموش بشه..
جونگکوک یکی از صندلی های پشت میز رو برای تهیونگ بیرون کشید و بعد شروع کرد به سرو کردن غذا برای پسر مورد علاقش..
در کنار غذا یه لیوان شراب هم گذاشت، اما خودشم میدونست که چند تا از قرصای کلوزاپین رو توی اون شراب حل کرده.. اون داروی ضد روان پریشی بود، اما یه روان پریش مثل خودش قطعا میدونست که علاوه بر کاربرد اصلیش باعث کندی حافظه هم میشه.. هرچند توش دوتا مسکن هم ریخته بود، چون هم نیاز داشت تهیونگ بخوابه هم میخواست یکم از دردی که خودش بهش وارد کرده بود رو از بین ببره..
تهیونگی که هنوز دست چپش خونریزی داشت و متوجه شده بود جونگکوک کوچیک ترین اهمیتی به این موضوع نمیده با دست سالمش یه دستمال برداشت و خون های روی دستشو با احتیاط پاک کرد ، دیگه نمیتونست فریاد بزنه.. فقط میتونست تا حد شکستن دندوناشو روی هم فشار بده..
به دستش نگاه کرد.. ، اشک دیگه ای از چشمش چکید..
‐نمیتونم بخورم..
-چرا عزیزم؟
-من چپ دستم..
جونگکوک ابرو بالا انداخت، عذاب وجدانش بیشتر شد اما این اصلا برای تهیونگی که هنوز داشت گریه میکرد و درد میکشید قابل فهم نبود، خودش کنارش نشست.
-پس خودم بهت غذا میدم..
و بعد ، کارد و چنگال رو برداشت و اروم استیک مغزپخت شده رو برش زد، تکه ی کوچیکی رو سمت دهن تهیونگ برد، تهیونگ با تردید اون تکه ی گوشت رو قبول کرد ، و بعد از جوییدنش شروع کرد.. اون هنوزم میترسید.
-جونگکوک شی.. لطفا.. تو قرار نیست کار احمقانه ای بکنی ،نه؟
-آروم باش تهیونگ.. الانه که دوباره بیهوش بشی..
-دوباره؟
-آره! من اصلا با ماشین حتی بهت برخورد هم نکردم.. ولی تو قبل از برخورد از ترس و شوک بیهوش شدی.. و این کارو برام راحت تر کرد، عزیزم..
لبخندی زد و تکه ی گوشت دیگه ای سمت دهن تهیونگ برد ..تهیونگ بعد از جویدن دومین تکه ی گوشت لیوان شراب رو برداشت، خودشم میدونست که هیچوقت از شراب خوشش نمیومده، ولی ناچارا خورد.. شاید به چیزی برای از بین بردن خشکی گلوش و صدای گرفتهش نیاز داشت..
وقتی چند قلوپ از شراب خورد ، حس میکرد گلوش گز گز میکنه..
-همه ی شرابا انقدر تلخن؟
جونگکوک لبخندی زد، خودش میدونست چرا اون شراب نسبت به بقیه ی شراب ها مزه ی عجیب تری گرفته.. ولی خب ، چرا نباید شیرین زبونی میکرد؟
-نه عزیزم.. این به خاطر شیرینی توعه که نمیتونی تلخی شرابو تحمل کنی..
تهیونگ ابرو بالا انداخت و لباشو روی هم فشار داد.. چطوری اون روانی میتونست انقدر قشنگ معاشقه کنه؟
قلوپ دیگه ای از شراب رو به گلوش راه داد و سعی کرد به سرگیجه ای که بعد از خوردن شراب به سراغش اومده بود اهمیتی نده، با خودش گفت شاید اگر قبلا شراب خورده بود میتونست الان تحملش کنه..
جونگکوک تکه ی دیگه ای از گوشت رو سمت دهن عشقش برد و تهیونگ ناچارا اونو داخل دهنش کشید..
بعد از چند دقیقه احساس خستگی و سرگیجش حتی از قبل هم بیشتر شد ، و این جونگکوک بود که از اثار دارو کاملا خوشحال و راضی بود، هرچند که نشونش نمیداد..
-دیگه نمیتونم بخورم... خوابم میاد..
جونگکوک لبخند زد، یه دستشو زیر زانو های تهیونگ و دست دیگش رو پشت گردنش برد و براید استایل بغلش کرد ، تهیونگ چشماشو بست، دیگه گریه نمیکرد، دیگه اشکی براش نمونده بود..
دوباره بوی نا رو حس کرد ، چشماشو باز کرد و همون لحظه دوباره روی کاناپه گذاشته شد.. ایندفعه یه چیزی فرق داشت.. بوی بنزین رو هم حس میکرد ... با مردمک لرزون به جونگکوکی که حالا روش خیمه زده بود خیره شد..
جونگکوک بی اهمیت به ترس تهیونگ سرش رو داخل گردن تهیونگ برد و با تمام وجود عطر تن تهیونگ رو بو کرد..
-جونگکوک.. میخوای.. میخوای چیکار کنی.. لطفا.. لطفا بگو که..
ولی حرفش با صدای به شعله کشیده شدن ناگهانی اطرافشون قطع شد، چشماش گرد شد ، با دست سالمش به شونه ی برهنه ی جونگکوک چنگ زد، انگار هنوز امید داشت.. هنوز امید داشت که جونگکوک میزاره زنده بمونه.. که زنده زنده هردوشون رو آتیش نمیزنه..
اما جونگکوک فقط لبخند زد.. و منتظر موند ، میدونست تهیونگ هم تحت تاثیر داروعه و هم شخصیتش جوریه که زود میترسه.. پس فقط منتظر موند..
-نه.. نه تو این کارو با من نمیکنی.. لعنتی.. تو.. تو منو دوست داری؟ واقعا؟ عوضی....
با هر کلمه ولوم صداش تحلیل میرفت.. داشت به بیهوشی نزدیک میشد..
-استاکرِ... روانی..
و بیهوش شد.. جونگکوک بلا فاصله پتوی نازکی که از قبل روی پشتی کاناپه انداخته بود رو برداشت و دور بدن تهیونگ پیچید، و بعد ، تهیونگ رو مثل یه بچه توی بغلش گرفت و از خونه ای که نصف بیشترش سوخته بود خارج شد..
اوه معلومه که اون نمیخواست اتیششون بزنه.. اون میخواست حافظه ی تهیونگو به بهترین روش از بین ببره.. و میدونست که ترکیب قرص ها با یه شوک یه ترکیب برنده ست، علاوه بر اینکه تهیونگ خودش به راحتی همیشه از ترس بیهوش میشه!
تهیونگ رو روی صندلی عقب ماشینش گذاشت و خودش روی صندلی راننده نشست ، و بعد به خونه ی قدیمی در حال سوختن نگاه کرد.. اوه اون خونه حتی معلوم نبود دقیقا مال چه زمانی یا مال چه کسیه... اون خونه فقط بوی قدیم ها رو میداد.. به هر حال جونگکوک اهمیت نداد.. اون همین الانشم خیلی چیزا رو واسه داشتن تهیونگ قربانی کرده بود..
حتی روانش رو!
───
با احساس کردن یه دست سنگین دور کمرش از خواب بیدار شد ، اتاق رو نمیتونست شناسایی کنه.. به دست نگاه کرد.. یه دست کاملا تتو شده .. این براش اشنا بود.. اما یادش نمی اومد کجا دیدتش.
هیچ ایده ای نداشت که الان کجاست و چجوری کارش به اونجا کشیده شده..
تو بغل مرد غریبه چرخید تا صورتش رو ببینه.. صورتش هم به اندازه ی تتو هاش آشنا بود، اما بیشتر از اینکه به آشنایی دقت کنه ، به جذابیتش دقت کرد..
ولی... اون واقعا اون ادم جذاب رو نمیشناخت..
با احتیاط روی شونش زد.
-هی.. میشه ولم کنی..
جونگکوک سریع چشماشو باز کرد که باعث شد تهیونگ کمی بترسه، خدایا، مجبور بود انقدر ترسناک واکنش نشون بده؟
-چرا ولت کنم عزیزم؟ جات راحت نیست؟
-عزیزم؟ اصلا تو کی هستی که منو اینجوری بغل میکنی.. ولم کن!
و همین جمله کافی بود تا جونگکوک چشماش برق بزنه.."فراموش کرده.. اون فراموش کرده.. اون یادش رفته..حالا میتونم از اول شروع کنم.. میتونم از اول عاشقش کنم" و بلافاصله رفت توی نقشی که از مدت ها قبل براش تمرین کرده بود..
ابرو بالا انداخت
-عزیزم، این اصلا شوخی جالبی نیست، باشه؟
-شوخی چیه .. میگم ولم کن غریبه ی خطرناک!!!
تهیونگ خیلی جدی گفت و جونگکوک دوباره توی دلش خندید، حالا دوباره میتونست تهیونگو مال خودش کنه..
-تهیونگ.. منظورت چیه.. منو یادت نمیاد؟ چرا باید منو غریبه ی خطرناک صدا کنی، هوم؟
-چون تو یه غریبه ای!!! ولم کن.. این دست فاکیت رو از دور کمرم بردا.. آخ..
با حس درد توی انگشت حلقه ی دست چپش متوقف شد، دستشو بالا اورد و بهش نگاه کرد.. با شوک بهش خیره شد، یه حلقه؟
-این.. این چیه.. من.. من ازدواج نکردم..!
-آره ، ما هنوز ازدواج نکردیم.. ولی به زودی ازدواج میکنیم عزیزم..
-چی!!!!!!!
تهیونگ تقریبا جیغ زد، اون غریبه ..نامزدش بود؟ اون گی بود؟ چطور امکان داشت!..
-چرا.. چرا انگشت حلقم درد میکنه.. انگار این حلقه تا انگشتم رفته داخل.. لعنتی..
-چون واقعا توی انگشتته..
تهیونگ به تعجب به جونگکوک نگاه کرد و اولش فکر کرد شوخی میکنه ،ولی نه ، اون جدی گفته بود..
-کدوم آدم روانی ای همچین حلقه ای میکنه دستش..
-شاید من و تو؟
تهیونگ مردمک چشماش لرزید.. یعنی انقدر عاشق اون مرد بوده که حاضر بوده این حلقه رو به خاطرش بپوشه؟ حاضر بوده حلقه ای بپوشه که دیگه هیچوقت بیرون نیاد؟
-واقعا..؟
-چی واقعا؟
تهیونگ چشماشو بست و به خودش فحش داد، چرا سوالشو بلند گفته بود..؟
-انقدر عاشق هم بودیم که این حلقه رو پوشیدیم؟
-بودیم؟ تهیونگ.. واقعا منو یادت نمیاد؟ من هنوز عاشقتم و خواهم موند... ولی الان داری میگی منو یادت نیست؟..
جونگکوک با لحن غمگینی زمزمه کرد..تهیونگ عذاب وجدان گرفت واسه ی فراموش کردن عشقی که به جونگکوک داشته.. با اینکه هنوزم مطمئن نبود که ایا واقعا عشقی در کار بوده یا نه..
-اشکال نداره.. این اولین باری نیست که منو فراموش کردی.. دوباره به یادت میارم.. که چقدر مایه ی حیات منی..
و بعد بوسه ای روی پیشونی معشوقه ش زد.. اینو دروغ نگفته بود.. ووشیک سال ها پیش با روشی که فقط خدا میدونست چجوری بوده تهیونگو ازش گرفته بود.. ووشیک باعث فراموش شدن جونگکوک شده بود.. وگرنه چرا جونگکوک باید واسه ی کسی که تاحالا طعم داشتنش رو نچشیده انقدر حس مالکیت داشته باشه؟
-اسمت.. چیه؟
جونگکوک لبخند غمگینی زد.. و بعد با لحن ملایم و نرمی برای تنها عشقی که توی زندگیش تجربه کرده بود زمزمه کرد..
-جونگکوک.. ولی تو.. همیشه مستر استاکر صدام میکردی..