فرار از زندان (قسمت اول)؛ روایتی واقعی از زندگی محمدصدیق کریمی

تولد و نوجوانی؛ آشنایی با کومله
اسم من محمدصدیق کریمی است، اهل روستای گِلِ سرخ، یا گُلِ سرخ یا گُل نه، یکی از روستاهای شهرستان دیواندره از استان کردستان هستم. ۲۳ مارچ ۱۹۷۳ برابر با ۲ فروردین ۱۳۵۲ به دنیا آمدم. سواد من پنجم ابتدایی است.
من عضو دو تا خانواده، خانواده پدری و مادری خوب و اسمورسمدار در منطقه هستم. پدربزرگهای من، پدر مادرم و پدر پدرم، هر دو به من میگفتند باید خودت را نشان بدهی، باید نشان بدهی که با بقیه فرق داری. من هم این را همیشه در گوشم زمزمه میکردم: «باید یک جایی من خودم را نشان بدهم». تا اینکه در آغاز نوجوانی با کومله آشنا شدم.
حدودا سال ۶۴ بود. آن سالها اغلب شهرهای مرزی مثل دیواندره که نزدیک ده ما بود، پایگاه سپاه داشت که مثل ایست بازرسی بود. خودشان میگفتند برای امنیت مردم است، اما برای این بود که بفهمند در آن شهر و منطقه چه میگذرد. آن موقع هنوز شهر ما پایگاه سپاه نداشت. در آن زمان، کومله دادگاهی درست کرد در ده ما، که در آن از حق دختر بدبختی که به زور میخواستند شوهرش بدهند، دفاع کرد. پدر آن دختر را جریمه کرد و از او تعهد گرفت که به هیچ شکلی حق ندارد دختر را به زور شوهر بدهد. یک بار دیگر هم نیروهای کومله یک اسیر زخمی را گرفته بودند که روی برانکار بود. البته آن موقع برانکار نداشتند، یک نردبان بود. این اسیر داد میزد و فحش میداد و میگفت من را بیاورید پایین. اگر کومله من را بکشد من به بهشت میروم. بقیه هم میگفتند ولش نکنید، اگر رهایش کنید دوباره برمیگردد و با ما درگیر میشود. اما نیروهای کومله او را رها کردند و از طریق شورایی که در ده داشتند او را به دیواندره فرستادند. این دو اتفاق باعث شد که من بیشتر دوست داشته باشم با کومله همکاری کنم.
بعد از آن من رفتم به نیروهای کومله گفتم که میخواهم پیشمرگه کومله شوم. ولی آنها بیرونم کردند و گفتند سن و سالت کم است. بعد از اینکه من را بیرون کردند، دو تا کتاب از طرف کومله به دستم رسید که آنها را مطالعه کردم و بیشتر با کومله آشنا شدم.
برخورد پایگاه سپاه با شخص آقای کریمی، خانواده و اهل ده
من ۱۳- ۱۴ ساله بودم، روی در و دیوار دهمان شعار نوشته بودند «درود بر کومله»، فقط همین. نمیدانم چه کسی نوشته بود. آن موقع ده ما هم پایگاه سپاه داشت. مسئول پایگاه با همه مامورانش آمدند و خیلی مردم را اذیت کردند و کتک زدند. مسئول پایگاه میگفت شما چطور نمیدانید چه کسی روی دیوار شعار نوشته؟ او و تعدادی از ماموران آمدند جلو در منزل ما و خود او پدر من را بد جوری زد. عدهای از همشهریهایم که به عنوان بسیج محلی با سپاه همکاری میکردند، در شهر شایعه کرده بودند که صدیق کریمی کومله است، کمونیست است، قرآن را قبول ندارد، نماز نمیخواند، روزه نمیگیرد. میگوید سپاه بد است، بسیج بد است، اگر کسانی بخواهند با سپاه یا با بسیجیها فعالیت بکنند، صدیق کریمی میگوید نروید، فعالیت نکنید، پشت سر نیروهای پایگاه حرف در میآورد. اینها به گوش مسئول پایگاه هم رسیده بود و پیش خودش احتمال میداد که یکسری از شعارهایی که روی در و دیوار نوشته میشود، من نوشته باشم، اما من الان که آزاد هستم و هیچ خنجری هم پشت سرم نیست میگویم که اصلا یک خط هم توی دهمان علیه جمهوری اسلامی ننوشتم.
آن روز شاید ده پانزده نفر آدم را بردند شکنجه کردند، بردند توی پایگاه، آب سرد ریختند روی سرشان، من هم که آن موقع ۱۳ سالم بود، یکی از آنها بودم که شکنجه شدم. آن روز فقط به یکی دو تا سرباز گفتم بابام سواد ندارد، همین. سر همین و شاید همان خبرهایی که در مورد من به مسئول پایگاه رسیده بود، من را هم با آنها که تا سی، چهل یا پنجاه سال داشتند، بردند. آب سرد روی سرمان ریختند، در سرمای زمستان، روی برف ما را لخت کرده بودند و دور پایگاه میچرخاندند.
همان زمان من از مسئول پایگاه کینه به دل گرفتم. کینه من از او البته از آنجا بود که بابام را زده بود، من اصلا الان هم یادم میآید خون از دست بابام آمد، درحالیکه هیچ کاری هم نکرده بود، عصبانی میشوم. به او میگفتند تو شعارنوشتی، اما بابای من اصلا سواد نداشت. یک کشاورز بود که اسم خودش را هم بلد نبود بنویسد. هنوز به خاطر دارم که بابام داشت اشکش در میآمد، خون دستش یخ زده بود.
خروج از ده، اواخر ۶۸
آن سالها، حرفهایی که اعضای بسیج محلی پشت سر من میزدند باعث شده بود که دیگران هم به یک چشم دیگری به من نگاه میکردند، میگفتند این کمونیست است و مسلمان نیست و به ما نمیخورد. متاسفانه خانواده خودم هم تحت تأثیر حرف مردم قرار گرفته بودند. به همین خاطر پدرم من را به زور به کلاس قرآن فرستاد. من قرآن خواندم و یاد گرفتم، ولی چون قرآن عربی است و من چیزی ازش متوجه نشدم، کلاسها را ادامه ندادم و نماز هم نخواندم.
تا سال ۶۸ من در ده مشکل داشتم. غیر از شکنجههایی که مسئولهای پایگاه به من میدادند، حرفهایی که آن عده پشت من میزدند هم بود. آنها کاری کرده بودند که حتی به خانه فک و فامیلهای خودم هم نتوانم بروم. میدانستم که اگر به خانهشان بروم، همانها که عضو بسیج و سپاه بودند خبرش را به پایگاه میبرند و فامیلهایم به دردسر میافتند. آنها بارها به خاطر من شکنجه شده بودند. من هم خانه هیچکدام نمیرفتم که برایشان دردسر نشود، اگر هم میرفتم دزدکی و یواشکی میرفتم. بالاخره وسطهای سال ۶۸ بود مادرم به من گفت اینجا دایم بهت گیر میدهند و میگویند نماز نمیخوانی و روزه نمیگیری. به من گفت از ده برو بیرون.
چند نفری بودند الان نمیخواهم اسمشان را بیاورم، آدمهای خوبی بودند، یکسریهایشان از ده خودمان بودند، یکسریشان از شهر بودند. آنها هم گفتند ما میدانیم شکنجه میشوی، میدانیم اذیت میشوی، بهت گیر میدهند. بیا از ده برو بیرون. من با پیشنهاد آنها از ده آمدم بیرون، سنندج را بلد نبودم، تا دیواندره بیشتر بلد نبودم. یکی از فامیلها من را برد تا سنندج. آنجا خانه یکی دیگر از اقواممان ماندم و تا ۶ ماه کارگری کردم، بعد از ۶ ماه یکسری کارگر از همان منطقه خودمان خواستند بروند به آبادان و خرمشهر برای کارگری، من هم با آنها رفتم. تمام آن مدت به خانوادهام فکر میکردم. تا آن موقع از خانوادهام دور نشده بودم و آن مدت خیلی به من سخت و تلخ گذشت. هنوز هم وقتی یادم میآید سردرد میگیرم. بیشتر از آن نتوانستم دوری از خانوادهام را تحمل کنم. هرچند برگشتن به ده برایم مشکل بود، اما به خاطر دلتنگی، سال ۷۰ بود که دوباره برگشتم ده خودمان.
دستگیری اول - بیجار
کینه رییس پایگاه، از همان نوجوانی مانده بود در دل من و به خودم قول داده بودم که یک روزی او را باید گیر بیاورم. سال ۷۰ که برگشتم ده، دیگر پایگاه جمع شده بود و کسی به آن صورت در پایگاه نبود. یک مقدار پول داشتم از کارگری. یک موتور خریدم. آن روز موتورم خراب شده بود، رفتم بیجار موتور را تعمیر کنم که خیلی اتفاقی رییس قبلی پایگاه را جلو موتورسازی دیدم. سلام و علیک کردیم با هم. به من گفت بیا برویم خانه ما، من چند تا عکس از فک و فامیلهایت دارم و میخواهم عکسها را ببینی. من هم خیلی دوست داشتم هم بروم عکسها را ببینم و هم بتوانم کتکی را که به بابام و بقیه مردم زده تلافی کنم. رفتم خانهاش را یاد گرفتم، عکسها را هم دیدم. آنروز هیچ اتفاقی نیفتاد. نه او منظور خاصی داشت، نه من آن روز قصد انجام کاری داشتم. او فقط اتفاقی من را دید، شناخت. چون دو سه بار من را بازداشت کرده بود، چندبار زده بود، سر بابام باهاش درگیر شده بودم، خلاصه مرا میشناخت. فکر میکنم یک جورهایی میخواست از دل من در بیاورد.
دو سه ماه بعد یک اسلحه پیدا کردم و با خودم گفتم «من این آدم را میزنم». رفتم بزنم، خانه نبود. گفتند رفته با کمباین، همان که گندم را درو میکند، دارد کار میکند. آدرسش رو گرفتم، گفتند توی کوه است.
آن موقع سن و سال زیادی نداشتم، جثه درشتی هم نداشتم. زمانی که نزدیک من شد، تنها نبود، زیاد بودند، ۳۸ نفر بودند. من هم ترسیده بودم، چون اولین بار بود اسلحه دست گرفته بودم. اسلحه را در آوردم و به طرفش دو بار شلیک کردم. ولی هیچ کسی آسیب ندید. اسلحهام خوب نبود، اسلحهام از این شاهکش کهنهها بود. فکر کنم تیرش یکی دو متر رفت و بعد افتاد. بعد از شلیک، آنها دنبال من افتادند. من هم موتورم را خاموش نکرده بودم. گازش را گرفتم و رفتم به طرف همدان. در همدان یک شهر هست نزدیک غار علیصدر. نمیدانم چطور به ایست بازرسی آنجا خبر دادند، آنها هم برایم تور گذاشته بودند و دستگیرم کردند و خیلی زدند. بعد شاکیهایم آمدند. در همان پاسگاه بازرسی نگهم داشتند تا صبح. با کابل و سیم برق مرا زدند، آب سرد میریختند روی بدنم، خلاصه خیلی زدند، آنقدر که از هوش رفتم تا صبحش که نمیدانم چه ساعتی بود.
روند دادرسی و نگهداری در بازداشت بعد از دستگیری اول
در دادگاه همدان، شاکیها آمدند و به قاضی گفتند این را تحویل خود ما بده. قاضی اول همهشان را فرستاد بیرون، بعد یک مقدار نصیحتم کردم. واقعا حاکم عادلی بود، حاکم خیلی خوبی بود، الان هم ازش تشکر میکنم، خیلی به من لطف کرد. به من گفت پسرم نصیحت میکنم، بالاخره یه روز گیر میافتی. بهش گفتم که با پدرم چه کرده بوده و چرا از او کینه دارم و اینکه الان میخواستم تلافی کنم. خیلی آن حاکم به من نصیحت کرد و بعد گفت من اختیاری ندارم و نمی توانم کار زیادی برایت بکنم. اما از این کارها دست بکش و با اینها در نیفت. بعد گفت «شاکیان پروندهت از من خواستهاند پرونده شما را بفرستم استان کردستان.» گفتم «من هم راضیام»، باز خدا را شکر میکردم، چون به هر حال استان کردستان برای من نزدیکتر است، حداقل خانوادهام را میتوانم ببینم. اینجوری بود که پروندهام ارجاع شد به آگاهی سنندج.
شاکیهایم که ۳۸ نفر بودند، نامه نوشته بودند که این آمده شلیک کرده و با همه ما درگیر شده، اما گلولهای که من زده بودم، حتی سمت مسئول سابق پایگاه هم نرفته بود. اما آنها گفته بودند که این آمده به طرف همه ما شلیک کرده، برای این فرقی نمیکرده چه کسی را بخواهد بکشد. اما تنها مدرکی که داشتند اسلحهام بود و اعتراف من که بله من رفتم آنجا تیراندازی کردم. رفتم برای زدن این بابا، فقط این را داشتند و چیز دیگری نداشتند.
از آنجا که شاکیهایم آشنا زیاد داشتند در اطلاعات و سپاه و خیلی جاها دست داشتند و کار میکردند، در سنندج هم گفتند که پروندهاش باید از آگاهی سنندج برود به بیجار که خودمان رویش کار کنیم. در نهایت من را از سنندج هم تحویل گرفتند. من چشمم بسته نبود تا زمانی که رسیدیم نزدیکهای بیجار. از آنجا دیگر چشمهایم را بستند و باز نکردند تا بعد از چهل پنجاه روز. در آن مدت فقط شبها چشمهایم باز بود. من فکر میکنم آن مدت در اطلاعات بودم، حالا خانه شخصی خودشان بود یا اطلاعات، واقعا نمیدانم چون چشمم بسته بود. اما میدانم در یک اتاق کوچکی که دو متر دراز و یک متر و نیم پهن بود نگاهم داشته بودند.
شکنجه ساعت خاصی نداشت، هر موقع شب یا هر موقع دوست داشتند میآمدند شکنجه میکردند. معمولا سه نفر تا شش نفر بودند. بعضی موقع ساعت دو یا سه شب میآمدند برای شکنجه. میگفتند برگرد رو به دیوار، چشمبندت را بزن.
مثلا یک موقع پنج صبح طرف میگفت بلند شدم برای نماز، وضو گرفتم آمدم اینجا دارم تو را شکنجه میکنم. بگو برای چه آمده بودی و چرا میخواستی مامور دولت را بکشی؟ اگر حقیقتش را بگویی، شکنجه نمیشوی. البته برای شکنجه به اتاق دیگری میبردند. یک اتاق چهار در چهار یا چهار در پنج، یک اتاق بزرگی بود که در آن اتاق شکنجه میکردند. موقع شکنجه هم این طوری بود: چشمبسته مرا به آن اتاق میبردند. همان اول که میرسیدم پنج شش تا چک و لگد میخوردم. بعد میگفتند اعتراف میکنی یا نه؟ میگفتم آخه هیچی ندارم بگویم، این آقا آمده در ده ما بابام را زده، مردم ده را زده. بروید خودتان سوال کنید، من هم به خاطر همان زدمش. هیچ هدف دیگری هم نداشتم.
میگفتند نه اعتراف نمیکند. جوجهکبابش کنید. جوجهکباب هم این جوری بود که دستهایم را میبستند، میآوردند پایین پاهایم و وسط پا و دستم یک میله رد میکردند و دستها و پاهایم به هم قفل میشد. بعد مرا روی صندلی یا میز میگذاشتند، پاهایم روی هوا میایستاد، کف پایم را با کابل میزدند، با شلاق، با هر چیزی که دم دستشان بود میزدند. همه جای بدنم را میزدند، کف پایم را بیشتر میزدند. آب سرد میریختند کف آن اتاق و به زور مرا روی زمین میچرخاندند و بعد میزدند. بعضی موقعها نمیتوانستم سر پا بایستم. خودشان زیر بغلم را میگرفتند، بعد لخت میکردند، مرا میانداختند داخل آب سرد، میگفتند برق بهت میزنیم. دو سه بار بیشتر نزدند. وقتی میزدند، میلرزاند. همه جای بدنم را میلرزاند، چشمهایم داغ میشد، بدنم میلرزید، چشمهایم آتش میگرفت.. تا سالها روی اعصابم و روی پاهایم اثر گذاشته بود. همان موقع دکتر هم رفتم و دکتر گفت یک جایی از بدنت یک لکههایی برداشته مثل ترکیدگیهایی که خون جمع شده باشد. داخل بدنم، داخل پاهایم و در پشتم اثرش بود و بعضی موقعها اذیت میکرد. تا دو سه سال پیش، زمانی که آمدم آلمان و رفتم درمان گرفتم هم اثرش بود، الان خوب شده.
در سلولم هیچ چیز نبود، فقط یک موکت بود و یکی از این پتو سربازیها، هیچ چیز دیگری نبود. غذا بعضی موقعها خوب بود و بعضی موقعها خوب نبود. بعضی موقعها فقط نان و آب بود، بعضی موقعها برنج. غذاهای مختلفی میآمد، اما بیشتر وقتها نان و آب بود. سه وعده نبود، فقط صبح و شب بود، سیر که نمیشدم، اما بخور و نمیر بود.
تا این که بعد از یک ماه مرا فرستادند به دادگاه. تا آن روز هم هیچ چیزی را قبول نکردم. البته همه چیز هم مشخص بود. فقط قبل از اینکه من را بیاورند دادگاه سنندج، یک کاغذ دادند امضا کردم. این کاغذ را هم نمیدانم کی نوشته بود و چه بود. چشمم بسته بود، سواد هم نداشتم تا بخوانم. دادگاه حکم دو سال زندان به من داد.
اولین زندان؛ زندان سنندج
زمانی که برای اجرای حکم از اطلاعات به زندان فرستاده شدم. من را فرستادند به بند ۳ زندان شهربانی سنندج، در یک اتاقی که ۲۲ یا ۲۵ آدم قاتل در آن زندانی بود. البته هیچکدام از آنها هم واقعا آدم بدی نبودند، تا امروز هم من بدی از آنها ندیدم. بند ۳ اکثرا قتل و سرقت مسلحانه بود. معتاد و موادفروش هم بود، اما اکثریت با قتل و سرقت مسلحانه و خرید و فروش اسلحه بود. اتاق ما، همه قاتل (متهم به قتل) بودند.
از ۲۲ یا ۲۵ آدم داخل اتاق ما در این بند، یکیشان آخوندی بود که قاتل نبود. از بینشان، فقط من بودم با سن و سال کم. شبها خیلی میترسیدم، چون قاتل ندیده بودم، خیلی بد شنیده بودم. اما زمانی که با آنها آشنا شدم و با هم صحبت کردیم، دیدم همهشان آدمهای بدبختیاند. هیچکدام قاتل درست و حسابی نیستند، قاتلی که واقعا قتلی رو انجام داده باشد نبودند. همهشان یک مشکلی داشتند، یا مریض بودند، یا مشکلات فرهنگی داشتند که مرتکب قتل شده بودند. هیچ کدام ذاتا قاتل نبودند، همهشان آدمهای خوبی بودند.
زندان که منتقل شدم، خانواده خبر داشتند که من کجا هستم، اما یکی اینکه فقیر بودند، دو، از ده بودند و شهر را درست و حسابی بلد نبودند. سه این که میترسیدند و میگفتند کسانی که تو رفتی با آنها درگیر شدی، همهشان اطلاعاتی و سپاهی هستند و قدرت دارند و اگر بفهمند ما میآییم دیدنت، برای ما دردسر میشود. به خاطر این سه دلیل خیلی کم میآمدند.
چون فقیر بودند، پول هم نداشتند تا برای من بفرستند. اما آنجا کسانی بودند به آنها میگفتند شهردار زندان یا آنهایی که کار میکنند در زندان. بعضی موقعها با آنها همکاری میکردم، هفتگی پول میگرفتم. صنایع دستی و منجوقبافی هم کار میکردم. کلا هزار، هزار و پانصد تومان در ماه گیرم میآمد. مجبور بودم باهاش بسازم. وضعیت خورد و خوارک زیاد خوب نبود. وضعیت بهداشت اصلا خوب نبود. دکتر درستی نداشتیم. خیلی کم بود تعداد کسانی که بتوانند از بهداری درمان بگیرند. اکثرا از بیرون برایشان دارو میآمد. وقتی میرفتند ملاقات حضوری به سربازها پول میدادند، سربازها داروها را برایشان میآوردند داخل. من دو سه بار نیاز داشتم، بهداری به من داروی مسکن داد، اما به خیلیها نمیدادند. افراد خیرخواهی در بند بودند که از بیرون برایشان دارو میآمد، اگر احتیاج داشتیم، اغلب از آنها میخریدیم. مثلا میرفتیم برایشان لباس میشستیم یا کارهای دیگه میکردیم و در ازایش از آنها دارو میگرفتیم.
زندان سنندج ۶ تا بند داشت،. بند عمومی، بند پنج که بند سیاسی بود، یک بند دیگر هم بند نسوان، بند سه که ما بودیم و دو بند دیگر. فکر میکنم بند ۳، ۱۰ یا ۱۲ تا اتاق داشت. توی اتاق ما که یک اتاق کوچک بود ۶ تا تخت داشت، ولی ۲۲ تا ۲۵ نفر در آن اتاق بودیم. تختها دو طبقه بودند. آن ۶ تخت خوب نبود، ولی بهتر بود. بعضی موقعها بود که اتاق خیلی شلوغ میشد یا اصلا کریدر هم پر میشد و زندانی اضافه میفرستادند داخل اتاق، آنوقت مجبور بودیم روی تختها هم دو نفر سر و ته بخوابند.
بعضی مواقع یکسری سر پا یا نشسته میخوابیدند و باید نوبتی روی زمین میخوابیدیم. تعداد زندانیها زیاد بودند. آنهایی که قدیمی بودند، سابقههایشان بیشتر بود، پنج سال، ۱۰ سال، ۱۵ سال. تخت داشتند و جای خوابشان بهتر بود. بعضیها هم با مدیر داخلیها یا با مامورها معامله میکردند، تختها را میخریدند و میفروختند، آنها هم برای خودشان تخت داشتند.
آزادی از زندان سنندج
فکر میکنم وقتی آزاد شدم بهار یا پاییز بود. شکنجه و زندان یک جور اذیتم کرد، زمانی که از زندان سنندج آزاد شدم، جور دیگری اذیت شدم. خیلیها با زن و بچه آمده بودند دنبالم. من تا مردنم یادم نمیرود. جلو زندان نزدیک ۱۰- ۱۵ تا ماشین آمده بود. ده خودمان فقط دو سه تا ماشین بیشتر نداشتند، فک و فامیلهای دیگرمان از دههای دیگر و از شهر دیواندره هم آمده بودند. اصلا باورم نمیشد واقعا اینقدر برای من ارزش قایل شوند. آنجا من شرمنده آن مردم شدم. یکی یکی میآمدند و میگفتند میدانیم به خاطر ما دچار مشکل شدی و از من تشکر میکردند. زمانی که از اطلاعات دیواندره با مامورهای اطلاعات بیجار رفته بودند درباره من تحقیق کرده بودند و از آخوند دهمان، شورای ده، و همسایهها استشهاد محلی گرفته بودند، همه شهادت دادند که این بابا – مسئول پایگاه - آمده ما را شکنجه کرده و صدیق کریمی هم آن زمان بچه بوده. این را لخت گرداندند، جلو بچههای دیگر خوار و خرابش کردند. مردم ده خیلی به من محبت کردند.
قرار بود ساعت ۱۰ صبح من را آزاد کنند، ولی ساعت دو آزادم کردند. یکی از اقوامم از همه کسانی که آمده بودند دعوت کرد رفتیم رستوران سنندج. آنجا بودیم تا غروب. بعد رفتیم ده. در ده گوسفند و گاو کشتند و قربانی دادند. یک خواننده آورده بودند و خیلیها داشتند از خوشحالی میرقصیدند. اشکم در میآید وقتی یادم میآید.
مدتی بعد رفتم سربازی. آموزشی سربازی عجبشیر، آذربایجان شرقی بودم. بعد از سه ماه آموزشی، برای خدمت سربازی برگشتم تهران، تأمین و نگهداری ناجا، سهراه شهریار. آن موقع، دایی مادرم سرهنگ ارتش بود و در نیروی هوایی، پادگان نوژه همدان کار میکرد. او مرا به تیمساری که در محل خدمتم فرمانده بود، سفارش کرد. آن تیمسار با دایی من خوب بود و احترام مرا داشت. به همین خاطر موقعی که من سربازیام تمام شد به من گفت میتوانی استخدام ارتش بشوی. ۲ سال در ارتش کار کردم، در همان پادگانی که سربازیام را انجام داده بودم. نزدیک سعیدآباد هم، به فاصله کمی از پادگان، به من خانه دادند.
در همین فاصله هم ازدواج کردم. در آن سال، همسرم در تهران با من بود.
پیوستن به کومله و شعارنویسی
سال ۱۳۷۴ بود و ۲۲ سالم شده بود. از طریق تعدادی از دوستان قدیمیام که با هم آشنایی و رابطه فامیلی داشتیم پیام فرستادم به کومله که من دیگر سن و سال دارم، بچه نیستم و میخواهم عضو کومله شوم. به آنها گفتم که من میتوانم در تهران فعالیت داشته باشم و فقط شعار بنویسم. کار من هم همین بود، کار دیگهای نداشتم. آنها هم قبول کردند و از آن موقع تا سال ۷۹ تهران شعار مینوشتم.
شعارنویسی من «کومله زنده است» بود. این را هم یک نفر از طرف کومله به من گفت.
«ادامه در قسمت دوم»
https://www.iranrights.org/fa/library/document/3452
@IranRights