Mission: Impossible!

Mission: Impossible!

کله‌کلاهی ها

‌ ‌

قدمش رو مثل گلبرگ شکوفه‌ی هلو که بعد از پیچشی کوتاه در هوا روی آب برکه می‌شینه، روی کف پارکت گذاشت. فضای تاریک اطراف تنها با نور بی‌جان تابیده از دور روشن میشد.

بطور جزیی، گردنش رو گردوند. با چشم‌های ریز شده و تمرکزی که موجب افتادن دو خط خشن بین ابروهاش میشد، سعی کرد حالت دست بالا اومده از شخص روبه‌روش رو تشخیص بده. شخصی که فقط سایه‌ای محو ازش دیده میشد.

اما قبل اینکه بتونه چیز بیشتری ببینه، سایه ناپدید شد. تردیدش همون‌ جا رنگ یقین بخودش گرفت. همون علامت بود. علامت حرکت. پس با فشار مختصری به پنجه‌ی پاهاش بی‌صدا جلو رفت؛ سریع و سبک تا صدای پارکت حضورش رو لو نده.

طبق نقشه‌ای که از پیش طراحی کرده بودن، خودشو به موقعیت تعیین‌ شده رسوند. صدای تقِ خفیفی که چند قدم اون طرف‌تر به گوش رسید، تأیید میکرد که همکارش هم در جای خودش مستقر شده.

نفسش رو در سینه حبس و دستشو روی دستگیره گذاشت. چند ثانیه همونطور بی‌حرکت موند. بعد، همزمان با رها کردن نفسش، فشار آرومی به دستگیره وارد کرد.

در، بی‌صدا باز شد...

نور گرمی تاریکی رو از صورتش گرفت و درخششی توی چشم‌های کشیده‌اش نشوند.

- هی!

هیجانی که دیگه دلیلی برای پنهان کردنش نداشت رو رها کرد.

- پیداش کردم!

پووم*

صدای برخورد چیزی روی سطحی سخت بگوش رسید.

- منم موارد موردنظر رو پیدا کردم.. ماموریت تمومه.

همکارش دستشو دوباره بالا برد، به لطف نور ساطع شده از در باز شده، اینبار میتونست ببینه چیزی بین انگشتاش قرار داره.

- بنگ.

چان بلافاصه بعد از گفتن این کلمه، با فشردن دکمه‌ی ریموت تو دستش تمام چراغ‌های خونه رو به یکباره روشن کرد. حالا فضای تاریک و مرموز چند لحظه پیش تبدیل به آشپزخونه‌ شده بود.

روی جزیره مرکز، چند ظرف و مواد اولیه، همراه آردی که بخاطر برخورد چند ثانیه پیش، کمی روی سطح مرمری پخش شده بود قرار داشت.

چان چشمکی زد.

- کارت خوب بود جاسوس هوانگ.

هیونجین که نمیتونست بیشتر از این جلوی خنده‌هاش رو بگیره سری تکون داد.

- ممنون همکار! واقعا بعد دیدن این قارچا دیگه نمیتونستم توی نقش بمونم!

صدای خنده‌های پیچیده در فضا تمام جدیت چند دقیقه قبل رو در خود حل کردن.

چان لبخند کمرنگی زد و با همون ریموت توی دستش به یخچال اشاره کرد.

ـ خب، آشپزباشی... اون موجودات کله‌کلاهی‌ای که عاشقشونی رو همراه هرچی لازمه از یخچال بردار و بیا با برس تمیزشون کن.

هیون زیر لب غر زدو بسته قارچ همراه چند تا خرت و پرت رو روی جزیره گذاشت.

ـ سخته...

ـ بیبی، فقط میخوای چند تا قارچ پاک کنی.

هیون درحالیکه دوباره به سمت یخچال میرفت تا تخم مرغ‌ها رو برداره، زیرچشمی نگاهش کرد.

ـ بیبی، من که گفتم بریم بیرون.

چان با شنیدن عین لحن خودش از زبون هیون، خنده‌ی کوتاهی کرد.

ـ یادت باشه قارچ‌های بزرگ رو خیلی خورد نکنی.

هیونجین برسی رو که نصفه نیمه روی یکی از قارچ‌ها کشیده بود، انداخت تا دست ببره داخل ظرف آرد و مشتی ازش رو بی‌هوا سمت چان پرتاب کنه.

ـ انقدر دستور نده! چند بار باید بگم همیشه حرف حرف منه؟

چان بطور غریزی سرشو عقب کشید اما نتونست از ابر آردی پخش شده توی هوا فرار کنه. چند ذره روی موهاش نشست و باقی روی صورتش پاشید. پس با پشت دست چشم‌هاشو پاک کردو به زور جلوی خنده‌شو گرفت.

ـ آه...باشه. هرچی تو بگی.

هیونجین سرشو برای پنهان کردن لبخندش پایین انداخت.

- پیرمرد.

چان که حالا آستین‌هاشو کمی بالا زده بود ظرف آردو جلو کشید. بعد از ریختن پاپریکا و نمک، کمی پودر سیر، آویشن و نشاسته‌ی ذرت هم اضافه کرد و برای یک دست شدن ادویه‌ها بخوبی همشون زد.

هیون که کار تمیز کردن قارچ‌ها رو تموم کرده بود ظرف تخم‌مرغ‌های زده‌شده رو روی میز سر داد تا جلوی چان بذاره.

ـ نوبت توعه، من میرم سس رو درست کنم.

چان سری تکون داد و بدون گفتن حرفی مشغول کار شد.

قارچ‌ها یکی‌ یکی اول در آرد غلت خوردن، بعد در تخم‌مرغ فرو رفته و در نهایت زیر لایه‌ای از پودر سوخاری ناپدید شدن. برای روکش ضخیم‌تر و بافتی حسابی کرانچی، بنگچان یدور دیگه اونا رو به تخم‌مرغ زد و در پودر سوخاری غلتوند؛ حالا هر قارچ پوششی دونه دونه و ضخیم داشت که با کوچک‌ترین لمس، صدای خش‌خش خفیفی می‌داد.

کنار چان، هیون مایونز و ماست رو با سیر، پارمزان، چند قطره آب‌لیمو و فلفل سیاه مخلوط کرد. و در آخر کمی جعفری خرد شده روشون ریخت.

بوی سیر و ادویه توی آشپزخونه پیچید.

هیون خم شدو نگاهی به قارچ‌های آماده انداخت.

ـ فکر کنم آماده‌ایم.

ـ برای سرخ کردن؟

هیون سرشو تکون داد.

ـ برای سرخ کردن.

بعد مکثی کرد و با نگاهی به سمت بالکن اضافه کرد.

ـ بعدش هم می‌ریم سراغ قارچای کبابی.

وقتی قارچ‌ها داخل سرخ‌کنِ پر از روغن داغ افتادن، صدای جلز و ولز خوشمزه‌اشون تمام آشپزخونه رو پر کرد. هیونجین با برق توی چشم‌هاش خیره به قارچ‌های درشتی که طلایی‌ شده بودن موند؛ از قیافه‌اش میشد فهمید قصد داره بزرگ‌ترین کله‌کلاهی‌های سوخاریو برای خودش برداره.

- دست بهشون نمیزنی.

چان که از قبل دستشو خونده بود حتی نگاهش هم نکرد. حواسش به قارچ‌هایی بود که با روغن زیتون، کره، سیر رنده‌ شده و ادویه مزه‌دار شده بودنو حالا یکی‌ درمیون با فلفل دلمه‌ای‌های رنگی و گوجه‌ به سیخ کشیده میشدن.

هیونجین که جلوی گاز ایستاده بود با لب‌های جمع شده دوباره نگاهشو به سرخ‌کن داد.

یک ثانیه.

دو ثانیه.

سه ثا—

صدای برخورد بلندی از پشت سر بلند شد. چان چشم‌هاشو بست و آه کوتاهی کشید. هر چند این اتفاقو پیش‌بینی‌ کرده بود.

- سوختی؟

هیونجین که داشت چنگالو از روی زمین درحالیکه نوک زبونش مختصر بیرون بود برمیداشت، سعی کرد با کشیدن هوا از دهنش سوزشی که حس میکردو کم کنه.

- نه.

بیشتر شبیه یک صوت نامفهوم بود تا 'نه'.

- بیا برو سیب‌زمینی‌ها رو توی فویل بپیچو بذار توی منقل تا تنوری بشن.

- مگه نمیبینی مصدوم شدم؟ این همه کار سخت چیه؟

- هر جا به نفعت باشه حرفتو عوض می‌کنی، نه؟

چان یه سیخ‌ دیگه برداشت.

- بهونه نیار..بدو.

هیونجین با قیافه‌ی آدمی که انگار کشتی‌هاش غرق شده، دستشو روی شکمش گذاشت.

- من گشنمه و تو یه ظالم زورگویی که همش داری ازم کار میکشی.

-خیلی خب.

چان خندید.

- قربانی بیگناه من برو سیب‌زمینی‌ها رو تنوری کن نون سیرها رم برشته.

هیونجین زیرلب غر زد و سلانه‌سلانه از کنارش رد شد تا به بالکن برسه.

چان همون‌ طور که نیم نگاهی به پشت سرش مینداخت، لبخندی زد.

چند دقیقه بعد، بنگچان با سینی‌ای پر از قارچ‌های به سیخ کشیده‌شده به بالکن اومد. هیونجین کنار گریل بالکن نشسته بود و درحالیکه باد موهاشو به بازی گرفته بود با دقت مشغول بریدن نون‌های سیر بود.

چان یکی از قارچ‌های سوخاری کوچیک و طلایی رو از ظرفی که گوشه سینی بود برداشت.

- بگو آ.

هیونجین مکث کرد و لباشو از هم فاصله داد.

- آااا...

با حس مزه ترد قارچ گرمی که گوشه‌ی لپش قرار گرفت با رضایت صدای هوم کوتاهی از گلوش بیرون داد.

- خوبه؟

چان پرسید و ظرف قارچ سوخاری رو به هیون داد.

در جواب هیونجین با پلکی که همزمان با حرکت سرش زد، تاییدش کرد. بعد زبونشو روی لبش کشید.

- چرا همه رو یبارکی نریختی؟

چان سینی رو کنار گذاشت و قارچ‌ها رو با فاصله از هم چید.

-اون‌ موقع آب مینداخت و شعله رو خاموش میکرد.

هیونجین چند بار پلک زدو خودشو مهمون قارچ به سس زده شده دیگه‌ای کرد.

- اووو

بعد بدون هیچ حرفی، یکی از قارچ‌های سوخاری رو برداشت، به سس زد و جلوی چان گرفت.

- حالا تو بگو آاا

چان خندید و بعد از گفتن آ، قارچ ترد و خوشمزه‌ای گوشه لپش چپونده شد. پلکاش از طعم فوق‌العاده‌ای که تو دهنش پخش میشد برای چند لحظه بسته شد.

چند دقیقه در سکوت گذشت. سکوتی گرم و آروم که هر چند لحظه یبار با صدای زنده‌ی شهر، خش‌خش برگ‌ها یا ترق‌ و تروق آتیش شکسته میشد. بوی نون سیر، قارچ کبابی و دود ملایم توی هوای گرم تابستونی پیچیده بود.

هیونجین بعد مدتی تماشای منظره، بلند شدو کنار چان وایساد.

- چه صحنه ضعف آوری.

چان لبخندی زد.

- فقط یکم دیگه صبر کن.

بعد از یه گفت‌وگوی کوتاه و صمیمی، چان نفس عمیقی کشید و با پشت دست عرق پیشونی‌شو را پاک کرد.

ـ چقدر کار با آتیش توی این تابستون گرم سخته...

هیونجین نگاهی به صورتش انداخت.

ـ می‌خوای فوتت کنم؟

بدون منتظر شدن برای جواب، با لبای غنچه شده کمی به سمتش خم شد.

اما بجای جریان خنکی از هوا، لب‌های چان روی لب‌هاش نشست.

ابروهای هیونجین از این حرکت غیرمنتظره بالا رفت. اما زمانیکه بوسه عمیق‌تر شدو دست چان روی کمرش نشست، انگشت‌هاش ناخودآگاه توی موهای چان جمع شدنو پلک‌هاش آروم روی هم افتادن.

وقتی چان عقب کشید، دست هیونجین که تا اون لحظه پشت گردنش بود، سر خورد و روی شونه‌ش نشست.

چان هنوز انقدر نزدیک بود که نفس‌های گرمش روی لب‌های هیونجین می‌نشست. هیون بین نفس‌های بریده‌ش، لباشو مماس با لبای چان قرار دادو با لبخندی محو زمزمه کرد.

ـ فکر نمی‌کنی با این کارت گرما بدتر می‌شه؟

گوشه لب چان بالا رفت. دوباره پلک‌هاشو روی هم گذاشتو بوسه‌ی کوتاه و نرمی روی لب‌هاش نشوند. بدون فاصله‌ گرفتن، روی لب‌های هیون لب زد.

ـ من همه‌ چیزو با تو دوست دارم.

هیونجین با خنده عقب رفت و ضربه آرومی به بازوی چان زد.

- انقدر دلبری نکن.

لبخند شیرینی که مهمون لب‌هاش شده بود لو میداد چقدر از کارهای چان رضایت داره‌. به بهونه همون ضربه دست‌هاشو دور بازوی چان حلقه کرد و سرشو روی شونش گذاشت.

- هر چی تو بگی...اما اینبار برعکسش!

هیونجین خنده‌ی صداداری زد و حلقه دست‌هاشو دور بازوی قوی چان تنگ‌تر کرد.

- خوب میدونی باید چیکار کنی آشپز جاسوس دوست داشتنی من.

چان لبخندی پیروزمندانه‌ای زد.

- البته که بلدم، برای همینه مال من شدی.

هیونجین سرشو از روی شونه‌ چان بلند کرد.

ـ باز شروع کردی؟

ـ مگه دروغ میگم؟

و با شیطنت نگاهش کرد.

ـ قارچ‌ها منتظرن!

چان به خجالت هیونجین خندید و قارچ‌ها رو چرخوند.

ـ فقط چون گرسنه‌ای.

ـ دقیقاً. بالاخره داری وظایفت بعنوان جاسوس آشپز رو درست انجام میدی.

درنهایت، توی همهمه‌ی شب تابستونی، بشقاب پر از قارچ‌های طلایی، نون‌های سیر برشته و سیب‌زمینی‌های تنوری برای هیونجین از منوی هر رستوران گرونی خوشمزه‌تر بود. هر چیزی با چان براش رنگی‌تر، قشنگ‌تر و زنده‌تر بود.

‌ ‌

‌ ‌

Report Page