احمد میرعلایی، قربانی قتلهای زنجیرهای در دهه ۷۰

آقای احمد میرعلایی مترجم، نویسنده، مدرس دانشگاه، ناشر و روزنامه نگار، از قربانیان سلسله قتل های سیاسی موسوم به «قتلهای زنجیره ای» است. اطلاعات درباره زندگی، فعالیتها و قتل او از منابع متعددی از جمله مطالب منتشرشده در مطبوعات، گزارش های رسمی و مصاحبه بنیاد عبدالرحمن برومند با یکی از نزدیکانش گردآوری شده است.
آقای میرعلایی ۸ صبح روز ۲ آبان ۱۳۷۴ برای به کتابفروشیاش از خانه خارج شد و دیگر به خانه برنگشت. برخلاف همیشه آن روز به خانوادهاش تلفن نکرد. نگرانش شدند و دنبالش گشتند. حوالی ساعت ۱۰ شب ماموران نیروی انتظامی به خانوادهاش اطلاع داد که جنازهاش در کوچهای فرعی نزدیک به محل کارش در اصفهان پیدا شد، درحالیکه به شکل نشسته به دیوار تکیه داده بود و در کنار جسد او بطری نیمه پر از مشروب قرار داده شده بود. شب خانوادهاش در پزشکی قانونی جسدش را دیدند: جای تزریق ۲ آمپول در دست راست او بود.
تعلق خاطر و ارتباط آقای میرعلایی با جامعه روشنفکری و اهل قلم و به ویژه کانون نویسندگان ایران، در کنار تعهد و تلاش او به بسط آزادی اندیشه و بیان و مقابله با فضای سانسور، فشارها و تهدیدات امنیتی علیه وی را افزایش داد. او از اعضای جمع مشورتی کانون نویسندگان و از امضاکنندگان نامه ۱۳۴ نویسنده ایرانی، ۲۳ مهر ۷۳، در اعتراض به سانسور و وضعیت آزادی بیان بود.
در این نامه نوشته شده: "...ما نویسندهایم، یعنی احساس وتخیل واندیشه وتحقیق خود را به اشکال مختلف مینویسیم... ایجاد مانع در راه نشر این آثار، به هر بهانهای، در صلاحیت هیچ کس یا هیچ نهادی نیست. اگر چه پس از نشر راه قضاوت و نقد آزادانه درباره آنها بر همگان گشوده است. هنگامی که مقابله با موانع نوشتن و اندیشیدن از توان و امکان فردی ما فراتر میرود، ناچاریم به صورت جمعی - صنفی با آن روبهرو شویم، یعنی برای تحقق آزادی اندیشه و بیان و فکر و مبارزه با سانسور، به شکل جمعی بکوشیم...»
مقامات هیچگاه مسئولیت قتل آقای میرعلایی را به طور رسمی قبول نکردند. پزشکی قانونی توضیحی در مورد تاثیر ماده ای که به دست وی تزریق شده بود نداد.
به گفته اعضای خانواده پس از قتلش،انتشار تمام کتابهای زیر چاپ ایشان ممنوع شد و تا سالها اجازه چاپ داده نشد. هوشنگ گلشیری دوست و همکار او در کانون نویسندگان با ارسال نامه ای از رئیس جمهور وقت درخواست تحقیق کرد که بدون پاسخ ماند. چند ماه بعد در خرداد ۱۳۷۵، هوشنگ گلشیری در مصاحبه با روزنامه آلمانی قتل وی را ترور نامید:«ما نویسندگان در وحشت و ترور زندگی می کنیم.» در آذرماه سال ۱۳۷۷، با قتل داریوش فروهر و پروانه فروهر، محمد مختاری و جعفر پوینده پرونده قتلهای زنجیرهای گشوده شد. به تقاضای دختر آقای میرعلایی که در نامهای به سید محمد خاتمی، رئیس جمهور وقت خواستار رسیدگی به پرونده وی به عنوان یکی از قربانیان قتلهای زنجیرهای شده بود پاسخی داده نشد.
#قتلهای_زنجیرهای ناپدیدشدنها و قتلهای فراقضایی نویسندگان دگراندیشان سیاسی -عمدتا- در دهه ۷۰ است.
سرگذشت احمد میرعلایی را بخوانید:
https://www.iranrights.org/fa/memorial/story/-7011/ahmad-miralai
@IranRights