മഴത്തുള്ളി 💧

പാലക്കാട് കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി സ്റ്റാൻഡ് .

അന്തരീക്ഷത്തിൽ പഴയ ഡീസലിന്റെയും, ടയറുകൾ കരിഞ്ഞതിന്റെയും, എണ്ണപ്പലഹാരങ്ങൾ വറുക്കുന്നതിന്റെയും മടുപ്പിക്കുന്ന മണം തങ്ങിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. മഴ കാത്തുനിൽക്കുന്ന മാനംപോലെ, സ്റ്റാൻഡിലെ പൊടിപിടിച്ച കോൺക്രീറ്റ് തറയും ചൂടിൽ വെന്തുരുകുകയായിരുന്നു. കരിമ്പനകളുടെ നാട്ടിൽ നിന്നുള്ള ചൂടുകാറ്റ് ഇടയ്ക്കിടെ വന്ന് യാത്രക്കാരുടെ മുഖത്ത് അടിക്കുന്നുണ്ട്.

​ഏതോ ദൂരദേശത്തു നിന്നും വന്ന ഒരു ആനവണ്ടി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് കിതച്ചുകൊണ്ട് കയറി. അതിന്റെ എൻജിൻ ഇരമ്പലിനൊപ്പം കണ്ടക്ടറുടെ വിസിലടിയും, യാത്രക്കാരുടെ ബഹളവും, ഹോണടികളും ചേർന്ന് ഒരു വലിയ കോലാഹലം തീർത്തു. സ്റ്റാൻഡിന്റെ ഒരു കോണിൽ, പഴകിയ സിമന്റ് ബെഞ്ചിലിരുന്ന് ഒരു വൃദ്ധൻ പത്രം വായിക്കുന്നു. കുറച്ചപ്പുറത്ത്, ഒരു ചായക്കടയിൽ നിന്ന് റേഡിയോയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം കേൾക്കാം.

​ആകാശത്തിന്റെ വടക്കേ കോണിൽ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ ഉരുണ്ടുകൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കാറ്റിൽ പതുക്കെ നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം കലരാൻ തുടങ്ങി. ഒരു വലിയ മഴ പെയ്യാൻ പോകുന്നു എന്ന സൂചന നൽകിക്കൊണ്ട് അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് തണുത്തു. എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും പെയ്തിറങ്ങാവുന്ന ആ മഴയെ കാത്ത്, സ്റ്റാൻഡ് ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദമായതുപോലെ തോന്നി.

​ആ തിരക്കിനും ബഹളത്തിനും നടുവിൽ രണ്ട് പേർ പരസ്പരം കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് നിന്നിരുന്നു.

ആകാശത്തിന്റെ കറുപ്പ് കനത്തതോടെ സ്റ്റാൻഡിലെ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞു തുടങ്ങി. അപ്പോഴാണ് 'കൊടുമ്പ്' എന്ന് ബോർഡുവെച്ച ആ പഴയ ആനവണ്ടി പ്ലാറ്റ്‌ഫോമിലേക്ക് ഒന്ന് വിറച്ചുകൊണ്ട് വന്നിറങ്ങിയത്. ബ്രേക്കിന്റെ കടുപ്പമേറിയ ശബ്ദവും ടയറുകൾ തറയിൽ ഉരസുന്ന മുഴക്കവും അവിടെ പടർന്നു.

​മനു അവളുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആളുകൾ ഇടിച്ചു കയറുന്നതിനിടയിൽ, തന്റെ തോളുകൾ കൊണ്ട് അവൾക്കൊരു കവചം തീർത്ത് അവൻ അവളെ മുൻപിലേക്ക് നീക്കി. ബസിനുള്ളിൽ വിയർപ്പിന്റെയും പഴയ കുഷ്യൻ സീറ്റുകളുടെയും മണമായിരുന്നു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ പണിപ്പെട്ടാണെങ്കിലും, ജാലകത്തിനരികിലെ ആ ഇരട്ട സീറ്റ് അവൻ അവൾക്കായി ഒപ്പിച്ചു.

​അവൾ ഇരുന്നതും ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ആകാശത്തേക്ക് കണ്ണുനട്ടു. മനു അവളുടെ അരികിൽ ചേർന്നിരുന്നു. അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ വിരലുകൾ തന്റെ ഉള്ളംകൈയ്യിൽ ഒതുക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു വലിയ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി; ആ കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹവും അതിലേറെ അവനോടുള്ള വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞു നിന്നു. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും, ആ നോട്ടം ഒരു വലിയ സംഭാഷണം പോലെ അവർക്കിടയിൽ പടർന്നു.

​ബസ് ഒരു വലിയ ഇരമ്പലോടെ സ്റ്റാൻഡ് വിട്ടു. ടൗണിലെ തിരക്കുകൾ പിന്നിലേക്ക് മറയുമ്പോൾ, ജനാലയിലൂടെ വരുന്ന തണുത്ത കാറ്റ് അവളുടെ മുടിയിഴകളെ തഴുകി. മനു സീറ്റിൽ അല്പം കൂടി നീങ്ങിയിരുന്ന് അവളുടെ തോളിലേക്ക് കൈയിട്ടു. പുറത്ത് മഴയുടെ ആദ്യ തുള്ളികൾ വീണു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ബസിന്റെ ഗ്ലാസ് ഷട്ടറുകൾ ഓരോന്നായി താഴുന്ന ശബ്ദം ബസിനുള്ളിൽ ഒരു താളം തീർത്തു.

​അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടോ എന്ന അവന്റെ ഓരോ നോട്ടത്തിനും, അവൾ കൈകളിൽ ഒന്ന് കൂടി അമർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി. ചുറ്റുമുള്ള യാത്രക്കാരുടെ ബഹളത്തിനിടയിലും, ആ സീറ്റിലെ ചെറിയ ലോകത്ത് അവർ മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.

ബസ് ടൗൺ അതിർത്തി പിന്നിട്ട് കരിമ്പനകൾ നിറഞ്ഞ പാതയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോഴേക്കും ആകാശം പൂർണ്ണമായും കറുത്തിരുണ്ടു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ വിറയലോടെ ആദ്യത്തെ മഴത്തുള്ളി ബസിന്റെ ചില്ലിൽ വന്നു പതിച്ചു. അധികം വൈകാതെ അതൊരു താളമായി മാറി. ബസിന്റെ മേൽക്കൂരയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ ആഞ്ഞുപതിക്കുന്ന ശബ്ദം ഉള്ളിലിരിക്കുന്നവരുടെ സംസാരങ്ങളെ അലിയിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.

​ശ്രീക്കുട്ടി പതുക്കെ ജനാലയുടെ ഷട്ടർ അല്പം കൂടി ഉയർത്തി. പുറത്ത് കാറ്റ് കനക്കുകയാണ്. റോഡരികിലെ മരങ്ങൾ കാറ്റിൽ ഉലയുന്നതും, മഴവെള്ളം ചില്ലിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നതും നോക്കി അവൾ ഇരുന്നു. മഴയുടെ തണുത്ത കണങ്ങൾ കാറ്റിൽ പറന്ന് അവളുടെ മുഖത്ത് ചുംബിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കണ്ണുകളടച്ച് ആ തണുപ്പിനെ നെഞ്ചിലേക്കാവാഹിച്ചു.

​അവളുടെ മുഖത്ത് പടരുന്ന ആ ചെറിയ സന്തോഷം മനു നോക്കി നിന്നു. നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഉയരുന്ന ആ പ്രത്യേക മണം ബസിനുള്ളിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി. മനു ബാഗിൽ നിന്ന് ഒരു ഷാൾ എടുത്ത് അവളുടെ തോളിലൂടെ പതുക്കെ പുതപ്പിച്ചു. തണുപ്പ് കൂടുമ്പോൾ അവൾ അറിയാതെ അവനിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ചേർന്നു കിടന്നു.

​ഷട്ടറുകൾക്കിടയിലൂടെയും ബസിന്റെ വിടവുകളിലൂടെയും ചെറിയ മഴത്തുള്ളികൾ ഉള്ളിലേക്ക് തെറിക്കുന്നുണ്ട്. പുറത്ത് ലോകം മുഴുവൻ മഴയിൽ മുങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ, ആ പഴയ കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി ബസിനുള്ളിലെ ആ ചെറിയ സീറ്റിൽ അവർ മാത്രം വേറൊരു ലോകത്തായിരുന്നു. ജനാലയ്ക്ക് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലും മഴയിലും അവരുടെ പ്രതിബിംബങ്ങൾ ആ ചില്ലിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു. മനു അവളുടെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു;

ബസ് ടൗൺ അതിർത്തി പിന്നിട്ട് പഴയ ഹൈവേയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ മഴയുടെ താളം ഒന്ന് മാറി. റോഡരികിലെ മരങ്ങൾക്കും മതിലുകൾക്കും പണ്ട് കണ്ടതിനേക്കാൾ പഴക്കം തോന്നിപ്പിച്ചു. പെട്ടെന്ന്, മനുവിന്റെയും ശ്രീക്കുട്ടിയുടെയും നോട്ടം ഒരേസമയം ഇടതുവശത്തുള്ള ആ വലിയ ഗേറ്റിലേക്ക് നീണ്ടു. അവരുടെ പഴയ കോളേജ്.

​രണ്ടുപേരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല. പക്ഷേ, ആ നിശബ്ദതയിൽ പത്തു വർഷങ്ങൾ പുറകോട്ട് പോയ ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ടായിരുന്നു.

​ജനാലയിലൂടെ തണുത്ത കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ അന്നത്തെ ആ പഴയ ജൂൺ മാസം തെളിഞ്ഞുവന്നു. കോളേജ് ലൈബ്രറിക്ക് പിന്നിലെ ആ വലിയ വാകമരം. ആദ്യമായി അവളെ കണ്ട ദിവസം. മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ക്ലാസിൽ കയറാതെ ലൈബ്രറിയുടെ വരാന്തയിൽ ഇരുന്ന്, പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി അവർ സംസാരിച്ചിരുന്ന ആ നിമിഷങ്ങൾ. അന്ന് മനുവിന് ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സായിരുന്നു; പ്രണയം ഒരു ലഹരിപോലെ തലയ്ക്കുപിടിച്ച കാലം.

​ശ്രീക്കുട്ടിയുടെ ഓർമ്മകളിൽ അന്ന് അവൾ ഇട്ടിരുന്ന ആ നീല ചുരിദാറായിരുന്നു. കുടയില്ലാതെ നനഞ്ഞുവന്ന മനുവിനെ നോക്കി അന്ന് അവൾ വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടിരുന്നു. പക്ഷേ, ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോഴും തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ആ ചെറിയ കുടയ്ക്കുള്ളിൽ അവൾ അവന് ഒരിടം നൽകി. സ്വന്തം തോളുകൾ നനയുന്നത് പോലും ശ്രദ്ധിക്കാതെ അവൾ അവന് നേരെ കുട പിടിച്ചപ്പോൾ, ആ തണുത്ത മഴയിലും മനുവിന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ചൂട് പടർന്നിരുന്നു.

​ബസ് കോളേജ് ഗേറ്റ് കടന്നു മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോഴും അവരുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ മഴ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്നു. അന്ന് ആ കുടക്കീഴിൽ വെച്ച് അവൻ അവളുടെ വിരലുകളിൽ ആദ്യമായി തൊട്ടപ്പോൾ ഉണ്ടായ ആ ചെറിയ വിറയൽ, ഇന്നും ഈ ബസ് യാത്രയിൽ കോർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുന്ന വിരലുകളിലൂടെ അവർ രണ്ടുപേരും അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ബസിനുള്ളിലെ ആ ചെറിയ സീറ്റിൽ മനുവിന്റെ കൈവെള്ളയിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചേർത്തുപിടിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, ലോകത്തിലെ സകല സുരക്ഷിതത്വവും തനിക്ക് ലഭിച്ചതുപോലെ ശ്രീക്കുട്ടിക്ക് തോന്നി. മനുവിന്റെ മറുകൈ ബാഗിനുള്ളിലെ ആ ലാബ് റിപ്പോർട്ടുകളിൽ മുറുകെ അമർന്നിരുന്നു. ആ കടലാസിലെ അക്ഷരങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണെന്ന് അവർ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ യാത്രയിൽ അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ മനസ്സുകൾ പരസ്പരം സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

​"മനുവേട്ടാ... നിങ്ങൾ എന്നെ വിട്ടുപോകുമോ?" എന്ന അവളുടെ ഉള്ളിലെ നീറുന്ന ചോദ്യം, പിടിച്ചിരിക്കുന്ന കൈകളിലെ ചെറിയ വിറയലിലൂടെ അവൻ അറിഞ്ഞു. ആ വിരലുകളിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ തന്റെ മനസ്സുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: 'മരണത്തിന് പോലും നിന്നെ എന്നിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുപോകാൻ കഴിയില്ല ശ്രീ...' ആ ഉറച്ച പിടുത്തത്തിൽ അവൾ തന്റെ സമാധാനം കണ്ടെത്തി. വിധിയേക്കാൾ വലിയൊരു കരുത്ത് തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തിനുണ്ടെന്ന് വാക്കുകളില്ലാതെ തന്നെ അവർ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

​മഴ കനത്തു. ബസ് ഇപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിന്റെ ഇടവഴികളിലേക്ക് കടന്നിരിക്കുന്നു. ബസിനുള്ളിലെ ഡിം ലൈറ്റുകൾ മങ്ങിയും തെളിഞ്ഞും കത്തുന്നുണ്ട്. മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്ന യാത്രക്കാർ പലരും ഉറക്കത്തിലാണ്. ജനാലയിലൂടെ തെറിക്കുന്ന മഴവെള്ളം അവളുടെ ദേഹത്ത് വീഴാതിരിക്കാൻ മനു തന്റെ തോർത്തുമുണ്ട് അവളുടെ തോളിലൂടെ പതുക്കെ പുതപ്പിച്ചു. അവൻ അവളെ തന്നിലേക്ക് ഒന്നു കൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. ആ തണുപ്പിലും അവന്റെ നെഞ്ചിന്റെ ചൂടേറ്റ് അവൾ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു. വിട്ടുനൽകാൻ അവർ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു—ജീവിതത്തെയോ, അതിലുപരി തങ്ങളുടെ പ്രണയത്തെയോ.

​പെട്ടെന്ന്, ആ നിശബ്ദതയെ കീറിമുറിച്ചുകൊണ്ട് കണ്ടക്ടറുടെ വിസിൽ മുഴങ്ങി.

​'ടിൻ... ടിൻ...'

​അവരുടെ ആ ചെറിയ സ്റ്റോപ്പ് എത്തിയിരിക്കുന്നു. ബസ് ഒരു വശത്തേക്ക് ഒതുക്കി നിന്നു. പടിക്കെട്ടിനരികിലെ ചെളി നിറഞ്ഞ റോഡിലേക്ക് നോക്കി മനു തന്റെ ബാഗുകൾ തോളിലിട്ടു. ഒരു കയ്യിൽ ലാബ് റിപ്പോർട്ടുകൾ അടങ്ങിയ ആ ഫയൽ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചും, മറുകൈ കൊണ്ട് അവളുടെ കൈകൾ മുറുകെ കോർത്തും അവൻ ആ മഴയിലേക്ക് കാലെടുത്തു വെച്ചു.

​ഇരുട്ടിനും മഴയ്ക്കും നടുവിൽ, തങ്ങളുടെ ചെറിയ വീട്ടിലേക്കുള്ള ആ ഇടവഴിയിൽ അവർ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നു. മനു ആ പഴയ കുട നിവർത്തി അവൾക്ക് മുകളിലായി പിടിച്ചു. സ്വന്തം തോൾ നനയുന്നത് അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. പെയ്തു തോരാത്ത ആ മഴയെ സാക്ഷിയാക്കി, മരണത്തെ പോലും തോൽപ്പിക്കാൻ പോന്ന പ്രണയത്തിന്റെ കരുത്തിൽ അവർ ആ ഗ്രാമത്തിന്റെ തണലിലേക്ക് പതുക്കെ നടന്നുനീങ്ങി.

നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ വിധിയുടെ മഴ പെയ്യാറുണ്ട്, നമുക്ക് ഒട്ടും താങ്ങാനാവാത്ത തണുപ്പോടെ. അത്തരം നിമിഷങ്ങളിൽ നമുക്ക് വേണ്ടത് വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്റെ അത്ഭുതങ്ങളോ വലിയ വാക്കുകളോ അല്ല, മറിച്ച് "നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല" എന്ന് പറഞ്ഞ് നമ്മുടെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ മുറുകെ പിടിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയത്തെയാണ്.

​ജീവിതത്തിന്റെ പാതിവഴിയിൽ കൂടെയുള്ളവർ തളർന്നു പോകുമ്പോൾ, അവർക്കായി ഒരു കുടയാകാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. കാരണം, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് പ്രണയമാണ്. മരണം പോലും ചിലപ്പോൾ തോറ്റുപോകാറുള്ളത് ഇത്തരം ചേർത്തുപിടിക്കലുകൾക്ക് മുന്നിലാണ്.

പ്രിയപ്പെട്ടവർ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ അവരെ മുറുകെ പിടിക്കുക. കാരണം, അവർ തരുന്ന ആ ചൂടിന് മരണത്തിന്റെ തണുപ്പിനെപ്പോലും മായ്ച്ചുകളയാൻ ശേഷിയുണ്ട്. സ്നേഹിക്കാൻ വൈകരുത്... ചേർത്തുപിടിക്കാൻ മടിക്കരുത്. കാരണം, ചില കൈകൾ വിട്ടുപോയാൽ പിന്നെ എത്ര വലിയ മഴ പെയ്താലും ആ ശൂന്യത നികത്താൻ ആവില്ല.

✍️ ശിവ
പ്രതിലിപി ലിങ്ക് 👉 https://pratilipi.app.link/oiJ1i0FZs1b

Copyright ©2026. All rights reserved. Do not copy this story without the author's permission.