Maristella ⁹
misunسوبین با شنیدن صدای خنده های بلند که رو به قهقه بود چشماشو باز کرد ، بدنش از این که روی کاناپه خوابیده بود کوفته و گرفته شده بود ، پتو رو کنار انداخت و بلند شد ، لباساش چروک شده بود ، پیرهن سفیدشو از شلوارش بیرون کشید و آستین هاشو بالا زد ، صدای خنده کم شده بود ولی هنوز قابل شنیدن بودن ، سمت پله ها رفت و از عمارت سفید بیرون رفت ، هوا امروز جالب به نظر میومد و آفتاب پر نور تر!
داخل محوطه ایستاد و به بومگیو که داشت آزادانه میخندید نگاه کرد ، تاحالا ندیده بود که اون پسر انقدر آزادانه بخنده و خوشحال باشه چند ثانیه طول کشید تا دلیل اون خنده هارو بفهمه همون پسر با چشمای روباهی که سوبین هیچ حس خوبی از اون نمیگرفت، سیگارشو درآورد و بین لباش گذاشت و با روشن کردنش کام گرفت و صحنه روبه روش رو که مثل یه تأتر درحال اجرا بود رو نگاه میکرد اون دو پسر میخندیدن و باهم نقاشی میکشیدن، سوبین این صمیمت رو دوست نداشت و نمیدونست چرا !
بومگیو دوباره قهقه بلند زد و سوبین کام عمیق دیگه ای گرفت ، بومگیو تازه متوجه سوبین شد و با خوشحالی سمت پسر دوید و محکم دستاشو دور گردن پسر حلقه کرد ، سوبین دستاشو با فاصله از بدن به شدت لاغر بومگیو نگه داشت تا سیگار به اون آسیبی نزنه ، بوگیو داخل گردن سوبین شروع کرد به زمزمه کردن ؛
+خوشحالم اینجایی!
سوبین کمی سرشو کج کرد تا بتونه راحت تر حرف بزنه ؛
-منظورت چیه ؟ مگه قرار نبود اینجا باشم؟
بومگیو از اون فاصله گرفت و با لبخند ادامه داد ؛
+معلومه که نه ، تو باید تا الان میمُردی !!
با صدای بلند یونجون سوبین نتونست ادامه بده ؛
× بومی برگرد اینجا، داری معذبش میکنی!
بومگیو با سرعت ازش فاصله گرفت و سمت یونجون برگشت حالا میتونست بیشتر دقت کنه دوباره همون لباس های اغراقآمیز لباس حریر سفید با آستین های چین دار بلند ، و شلوار مشکی رنگ پارچه ای ، سوبین حرف بومگیو بعد از آنالیز اون دوباره تو ذهنش مرور کرد و کلمه مُردن بارها داخل مغزش پیچید ، کلافه دستی به موهاش کشید و به سمت عقب هول داد ، میخواست برگرده سمت عمارت که صدای درشکه ای دقیقا رو به روی خونه توجه اشو جلب کرد ، ساعت حوالی ظهر بود پس نمیتونست استادش باشه ، سمت در رفت و با دیدن تهیون نفس آسوده ای کشید ، بلاخره اون پسر رسید ، در رو باز کرد و با لبخند به اون نگاه کرد تهیون با چمدون داخل دستش سوبین رو دید و به سرعت دست تکون داد و سمت پسر اومد ؛
+خوش اومدی دکتر !
تهیون خندید و محکم پسر رو بغل کرد ؛
- سوبین، دلم برات تنگ شده بود
هر دو خندیدن و سمت ورودی رفت با وارد شدن تونست نگاه همیشگی بومگیو رو روی خودش حس کنه دیگه از اون خنده خبری نبود و همچین پسر چشم روباهی انگار گم شده بود ، و اون خنده هاهم همراه اون گم شده بودن و فقط دوباره همون چشم های خالی وجود داشتن ! چمدون تهیون بین دستاش گرفت و سمت اون رفت و جلوی بومگیو که روی صندلی روبهروی بوم نقاشی نشسته بود ، ایستاد و با دستش به تهیون اشاره کرد ؛
+ بومگیو ، این تهیونه دوست منه !
بومگیو سرشو بالا آورد و با چشمای خالیش به سوبین زل زد و نیم نگاهی هم به تهیون ننداخت ؛
- از جلوی منظره برو کنار
آروم گفت و مشغول شد دوباره ، سوبین از این تغییر عصبی شد میخواست با صدای بلند حرف بزنه که دستای تهیون رو روی دستش که مشت شده بود حس کرد ، پس بیخیال شد و کلافه نفسشو بیرون داد و همراه تهیون سمت عمارت سفید رفت ، وارد شدن سوبین بلافاصله روی پله ها نشست و موهاشو بهم ریخت، تهیون کمی لباشو جویید تاحالا سوبین رو انقد کلافه ندیده بود حتی وقتی ایما بهش اعتراف کرده بود؛
- همونه؟
سوبین سرشو بالا گرفت به پسر که هنوز جلوی در ورودی ایستاده بود نگاه کرد؛
+آره دیدیش چه قدر عجیبه؟
- عجیب نیست ، افسردگی داره و این عادیه
سوبین با تعجب از پله ها بلند شد و سمت تهیون رفت ؛
+از کجا فهمیدی؟
- نقاشی که داشت میکشید، هیچ منظره ای نبود و رنگ مشکی رو نقاشی غالب و فقط خط خطی بود .
سوبین با تعجب سرشو تکون داد ، خستگی نمیزاشت به اون فکر کنه پس به سمت پله ها اشاره کرد :
+برو بالا اتاق مهمان آماده کن میرم حموم بعدش میرم دانشگاه داخل خونه بمون و سعی کن ارتباط نگیری با هیچ کسی وبه کسی نگو دکتری، و اگه صدای بلند زنگ شنیدی برو سمت اون عمارت بزرگ برای غذاست و اگه گشنه نیستی میتونی بمونی شب از بیرون غذا میخرم !
تهیون سرشو تکون داد و حرفی نزد چمدونشو برداشت و سمت پله هایی که سوبین اشاره کرده بود رفت .
کت زرشکی رنگشو تنش کرد و از در بیرون رفت میدونست که تهیون خوابیده از سکوتش و قطعا سرکی که کشیده بود فهمید ، با پا گذاشتن داخل حیاط تونست بفهمه که بومگیو دیگه داخل حیاط نبود ، و صندلیش خالی و بی روح تر بود ، سمت عمارت اصلی رفت میخواست با بومگیو حرف بزنه و شام دعوتش کنه داخل عمارت سفید چون میخواست تهیون اونو آنالیز کنه ، با اولین ضربه به در لیا اونو باز کرد و به پسر نگاه کرد ؛
+ روز بخیر مرد جوان !
-هی لیا ، بومگیو هست؟
+ آره داخل اتاقشه .
- میتونم ببینمش؟
+ بیا داخل ، میتونی تو سالن منتظرش بمونی .
سوبین وارد شد و سمت مبل ها رفت و روی اون نشست تا بومگیو بیاد بعد چند دقیقه صدای جیر جیر چوب های پله ها داخل سالن پیچید و بومگیو داخل لباس خواب کاملا زنونه شیری رنگ جلوش ظاهر شد، لباس از جنس ابریشم و آستین های حریر که به شدت پف پفی بودن مثل همیشه و اون لباس برای بومگیو کمی کوتاه بود و پاهای پسر رو به نمایش میزاشت ، سوبین از روی مبل بلند شد و به اون نگاه کرد ، بومگیو بدون حس به اون پسر خیره شد ، و اونو آنالیز کرد ، کت زرشکی ، جلیقه مشکی ،پیرهنمشکی، شلوار مشکی ، و کروات مشکی که رگه های زرشکی داشت ، موهای شونه شده و مرتب ، بومگیو سرشو کمی کج کرد و دید زدن سوبین رو ادامه داد ، بدن اون از یونجون بزرگ تر بود و قدش هم همینطور بلند تر بود ، جلو تر رفت و روبه روی سوبین قرار گرفت بدون مقدمه شروع کرد ؛
+ اون کی بود ؟
سوبین با تعجب به اون فرشته داخل لباس سفید نگاه کرد ؛
- کی؟
بومگیو نزدیک تر رفت و سرشو پایین انداخت و با دستاش مشغول بازی کردن با زنجیر آویزون شده ساعت سوبین که داخل جیب جلیقه اش جا خوش کرده بود شد و زیر لب زمزمه کرد ؛
+همون مرد که بردیش داخل عمارت.
سوبین از این همه نزدیکی دستپاچه شد و نمیدکنست چرا این پسر تعادل نداره نمیخواست اونقدر بهم نزدیک باشن پس سرفه الکی کرد تا اون پسر کمی فاصله بگیره ؛
- دوستمه .
بومگیو اون زنجیر رو رها کرد و کف دستاشو اروم از روی شکم سوبین سمت بالا کشید و دقیقا روی قفسه سینه سوبین گذاشت و با چشمای پر شده به پسر زل زد؛
+ازش خوشم نمیاد.
سوبین با تعجب و احساس سوختگی از اون لمس ها دستای اونو از بدنش جدا کرد و با خشونت پایین آورد و بلافاصله رهاش کرد ؛
- احساس میکنم امروز حالت خوب نیست بعدا حرف میزنیم
بعداز تنه زدن به اون پسر ریزه تر از اون عمارت بیرون رفت و به سرعت از حیاط گذشت ، انگار داشت فرار میکرد، با وارد شدن به خیابون و تموم شدن اون جاده خاکی حالا تونست نفس عمیق بکشه و کمی کرواتش رو شل تر کرد ، لعنتی این چی بود که تجربه کرده بود همه جی براش زیاد بود ، نمیتونست بفهمه اون پسر مشکلش چیه لعنت بهش ، با سرعت سمت دانشگاه راه افتاد نمیخواست تا دیروقت به اون خونه برگرده .
بومگیو با رفتن سوبین ناراحت کف زمین سرد نشست و سرشو پایین انداخت ، لیا سمت اون پسر ریزه اومد و دقیقا روبه روی اون روی زمین زانو و به پسر نگاه کرد ؛
- چرا ناراحتی؟
+من پسر بدی بودم؟ اون انگار از من متنفره !
پسر بلافاصله دستاشو بالا آورد و مچ قرمز رنگشو نشون لیا داد ، لیا پوزخندی زد و سرشو تکون داد ؛
- نه چون زیادی دوست داره رفت و تو نباید کسی رو لمس کنی یادت رفته ؟؟؟؟
بومگیو محکم گوشاشو گرفت و سرشو تند تند بالا پایین کرد ؛
+ ببخشید، ببخشید، ببخشید.
لیا دستای پسررو از صورتش و گوشاش جدا کرد ؛
- میخوایی شب بیاد پیشت؟
بومگیو لباشو آروم جویید و سرشو تکون داد ؛
+اوهوم .
لیا سری تکون داد و با گرفتن دستای اون از روی زمین سرد بلندش کرد و با گذاشتن دستش پشت پسر و روی کمرش به اون فهموند که باید برگرده تو اتاقش و بومگیو بدون سوال پرسیدن سمت پله ها رفت .
لیا وقتی صدای بسته شدن در اتاق اون پسر رو شنید ، سمت اتاق کار اون مرد پیر رفت ، پشت در بزرگ قهوه ای ایستاد و محکم به اون کوبید ، با شنیدن صدای اون کفتار وارد اتاق شد و بدون مقدمه شروع کرد ؛
+پرونده چوی یونجون از سمت بومگیو تموم شد .
پیرمرد قهقه ای زد ؛
- بلاخره اون روباه کارش تموم شد .
لیا آروم خندید و با تکون دادن سرش تایید کرد ، پیرمرد دوباره شروع کرد حرف زدن ؛
- امشب برای شام دعوتش کن تا پرونده رو من ببندم .