Marco x Robert - Nia
Dayanاوّلین بار نبود که روزنامهها و رسانههای تلویزیون تیتر های جنجالی قبل از هر درکلاسیکر میزدن، امّا چیزی که این دفعه بیشتر از همیشه روی مخ مارکو میرفت این بود که عکس صفحههای اوّل اکثریتشون بازی قبلیای بود که کاملاً اتّفاقی داشت از اون مرد مضحک، روبرت لواندوفسکی، دریبل میخورد. مارکو حتّی نفهمید که چطوری از اونجا سر در آورده، و چه زمانی عکسشون گرفته شده، واقعاً احمقانه بود. اشتباهی بود که هر فوتبالیستی ممکن بود منجر به ارتکابش بشه، چه چیزی در موردش اینقدر خاص بود که همه در موردش صحبت میکردن؟ حتّی همتیمیهای خودش هم این روز ها دستش میانداختن.
اون مرد واقعاً رو مخ بود.
سرد و از خودراضی، بعد از هر گلش جوری پوزخند میزد انگار گه مارکوی از خدا بیخبر مسئول عملکرد فاجعهی خط دفاعست. شاید هم تقصیر اونا نبود، روبرت لواندوفسکی... اون، یه ماشین گلزنی بود. برگ برندهی بایرن مونیخ. بازیکنی که از نوجوانی خریدنش و پیش خودشون بزرگش کردن تا حالا برای مارکویی که چند مدّتی بود سر زبونها افتاده بود، شاخ بشه. اگر اون شاهزادهی مونیخ بود، خب مارکو هم پسر بد دورتموند بود. اون از بین مدافعین میگریخت و دقیقاً جایی که انتظار نداشتن بهشون گل میزد، مگه روبرت لواندوفسکی چی کار میکرد که اینقدر بزرگش میکردن؟
وقتی تیم دورتموند به مونیخ رسید، همه چیز طبق انتظار پیش نرفت. بارون شدیدی که در اون موقع از سال کاملاً غیر منتظره بود باعث لغو موقّتی بازی شد و هر دو تیم فرصت داشتن تا اون شب رو برای خودشون وقت بگذرونن، یا اگر میخوان به دورتموند برگردن، چون طبق آمار هواشناسی تا دو روز آینده نمیشد در خود مونیخ بازیای برگزار بشه و تردّد برای هوادار ها سخت بود. فاجعهای به حساب میاومد.
امّا برعکس اصرار بقیه، یک جوری راهش رو به اطراف هتل باز کرد و تصمیم گرفته بود اون شب رو در یکی از بار های مونیخ بگذرونه. شنیده بود که این بار خیلی معروفه و انتخاب اکثر افراد محلّیایه که در این منطقه زندگی میکنن.
وقتی وارد شد، دلیلش رو فهمید. فضای بزرگ و با این حال نسبتاً صمیمی، برنامههای مفرّح، و مهمتر از همه بخش ویآیپیای که پر شده بود از سلبریتیها و ورزشکار هایی -خصوصاً فوتبالیستها- که دوست نداشتن هر جایی دیده بشن. مارکو اونجا بود تا صرفاً کمی نوشیدنی بخوره و سریع برگرده، اصلاً نمیخواست به این مونیخی جماعت رو بده و زیاد اینجا بگرده. همین الانش هم خیلی از چهرههای مشهور چپ چپ نگاهش میکردن، حق داشتن، دفعات زیادی توسط مارکو آبروشون داخل مستطیل سبز رفته بود.
چیزی که برای مارکو غیر قابل تصوّر بود، این بود که درست مقابلش، روبرت لواندوفسکی رو ببینه که مثل خودش بدون هیچ همراهی در حال مصرف الکل بود. مثل همیشه، لباسهای شیکش رو پوشیده بود و موهاش رو حالت داده بود، انگار که اومده باشه عروسی. حال مارکو رو بهم میزد. اون مرد ادایی و از خودراضی جوری رفتار میکرد انگار که دنیا دورش میچرخه. اصلاً وجودش باعث نفرت مارکو میشد، همین که زیر آسمون یک دنیا نفس میکشیدن اعصابش رو خراب میکرد.
مارکو اصلاً قصد نداشت حتّی پنج ثانیه بیشتر در اون بار بمونه، امّا بنظر میاومد که سرنوشت قصد گرفتن حالش رو داره. چون به محض اینکه راهش رو سمت کانتر کج کرد، صدای خندهی آشنا و اعصاب خرد کنی به گوشش رسید. میون تمام سر و صدا های اون بار، اون صدا رو شنید و تشخیص داد، قطعاً صاحبش هم میدونست که مارکو قراره بفهمه.
روبرت لیوانش رو روی میز گذاشته و سرش رو کمی بالا گرفته بود، انگار که نگاهش به مارکو کاملاً اتّفاقی بود. ولی مارکو دقیقاً میدونست که این نگاه اصلاً اتّفاقی نبود. روبرت همیشه همین بود؛ عجیباً مشتاق عذاب دادن اعصاب مردم با همون لبخند نصفهنیمهاش.
«واقعاً فکر نمیکردم اون پسر بد دورتموند رو اینجا ببینم.»
مارکو نفس لرزانش رو بیرون داد، میتونست برخورد نفسهای اون مرد رو پشت گردنش حس کنه.
«تعجّبی نداره، منم از دیدن انسان از خودراضیای مثل تو پیش آدمای معمولی جا خوردم.»
روبرت سرش رو کج کرد، گویا که داشت کلمات مارکو رو مزه مزه میکرد.
«تو هم به همون اندازه مضحکی، رویس. خصوصاً با اون اعتماد به نفس احمقانهات.»
مارکو چشمانش رو با فشار بست و بعد باز کردنشون، بالأخره به پشت سرش نگاه کرد. متوجّه شده بود که روبرت چطوری فامیلیش رو تلفظ میکنه. برای چند صدم ثانیه بهش فکر کرد و بعد به خودش لعنت فرستاد که اصلاً چرا باید متوجّه چنین چیزی بشه؟
«اومدی اینجا که چی بشه؟ از رسانهها فرار کنی یا از هم تیمیهای بازندهات که خودشون هم دستت میاندازن؟»
مارکو مشتش رو گره کرد، اگر میتونست همون رو روی صورت خوشگلش فرود میآورد. فقط کافی بود تا اون کسی رو که اتّفاقات داخل رختکن رو لو میده رو، پیدا کنه.
«نه، فقط میخواستم یه شب رو بدون دیدن قیافهی احمقانهی تو روی بیلبورد ها بگذرونم.»
«ولی انگار داری به نقشهات گند میزنی، چون بنظر نمیاد که بتونی چشم ازم برداری.»
قلب مارکو محکم کوبید. از چی بود؟ خشم؟ بیصبری؟ یا...
نه. نه. مزخرف بود.
اون مرد فقط بازی روانی بلد بود. فقط همین. سر زمین بازی هم همیشه همین کار رو میکرد. چیزی جز این نبود.
مارکو خندید، خندهای که عصبی بودنش رو به وضوح نشان میداد:
«تو واقعاً خیالپرداز و متوّهمی. برو سر میزت. من امشب حال و حوصلهی جنگ اعصاب ندارم.»
روبرت شانههاش رو بالا انداخت.
«باشه، هر جور تو بخوای. امّا عجیب نیست که بین صد ها نفری که اینجا هستن، فقط من و تو متوجّه هم شدیم؟ خب، میدونی، من همیشه به سرنوشت باور داشتم.»
گلوی مارکو خشک شد. باید از اینجا میرفت. اون مرد داشت بازیش میداد.
وقتی سوییشرتش رو برداشت که بره، تنها تونست نیم نگاهی به پوزخند روبرت بندازه:
«لعنت بهت روبرت لواندوفسکی...»