Marco x Robert - Moh
Dayanبرای مارکو، دیدن روبرت در این حالت خیلی خندهدار بود. انتظار نداشت یکی از همین شبهای پاییزی، تلفنش زنگ بخوره و در آخر روبرتی رو ببینه که کاملاً مسته و به سختی میتونه راه بره. هر چند که مطمئن بود فقط داره ادا در میاره، چون هنوز هم زور بازوش از مارکو بیشتر بود. همین که تونسته بود اون رو از بار به آپارتمانش ببره، یک کار شاهکار به حساب میاومد.
«دیوونه، چرا اینهمه مشروب خوردی؟ مگه کی دلتو شکسته؟»
روبرت به تخت تکیه داد و به نرمی لبخند زد، انگار در دنیای دیگهای سیر میکرد.
«تو همیشه منو جمع میکنی... نه؟»
مارکو بالشتها رو پشت کمرش گذاشت و آهی کشید.
«یکی باید باشه که جمعت کنه.»
روبرت برای چند ثانیه بهش خیره شد. با اینکه مست بود، مارکو در اون مردمکهای لرزون، چیزی بیشتر از یک مرد ناهشیار میدید. بزاقش رو قورت داد.
«مارکو... میخوام یچیزی بگم.»
بوی الکل، بوی عطر گران قیمتش، بوی بارونی که داشت روی موهاش خشک میشد، تمام اینها مارکو رو به سمت جنون میبردن و خیلی سخت بود که خودش رو کنترل کنه. میدونست آخر این شب عاقبت خوبی نداره.
«روبرت، نمیخواد چیزی بگی. مستی.»
«اگه نگم، میمیرم.»
روبرت دستش رو بالا آورد، نوک انگشتانش گونهی نرم مارکو رو لمس میکردن. جوری با لطافت باهاش برخورد میکرد گویا که صورت مارکو شئ با ارزشیه که روبرت مدتهاست در خیالش آرزوی لمسش رو داشته.
مارکو خواست به عقب برگرده، امّا اونجا بود که روبرت برعکس مستیش، واقعاً همچنان قدرت متوقّف کردنش رو داره. اون هیچوقت حریف فیزیکیش نبود.
«فرار نکن.»
«روبرت... این کار-»
«لطفاً ساکت شو...»
صداش میلرزید.
«مارکو... من... من نمیدونم چرا وقتی نگاهت میکنم... نمیتونم...»
وقتی چشمان پر شده و لرزان مارکو رو دید، نتونست جملهاش رو تموم کنه. مارکو آمادگی شنیدنش رو نداشت.
«روبرت، فردا پشیمون میشی.»
«بیخیال فردا... من بهت دروغ نمیگم. هیچوقت بهت دروغ نگفتم و نمیگم. مارکو، من...»
این دفعه دستش روی گردن مارکو جا خشک کرد، جایی که نبضش قابل شنیدن بود.
«من بهت نیاز دارم. بدون تو... نمیتونم زندگی کنم. لطفاً، مارکو، امشب... تنهام نذار.»
مارکو میدونست این مسیر چه پایان وحشتناکی داره. میدونست که اشتباهه. میدونست زندگی هر دوشون به آتش کشیده میشه.
امّا نتونست... جلوش رو بگیره. نتونست جلوی اتّفاقی رو بگیره که خودش هم هر شب، هر ساعت، هر دقیقه، بهش فکر میکنه. تماس لبهای خیس و سرد روبرت با پوست داغ گردنش کافی بود تا کّل سد دفاعیش بشکنه و قطرههای اشکش، از ذوقی که میدونست خیلی کوتاهه، سرازیر بشه. اوه، فقط خدا میدونست که چقدر عاشق این حسه، فقط خدا میدونست که چقدر عاشق این لحظهست.
امّا حتّی خود خدا هم درک نمیکرد که چقدر عاشق روبرت لواندوفسکیه.
صبح روز بعد، ساعتها زودتر از اون بیدار بود. در واقع، حتّی خود شب رو هم نتونسته بود راحت بخوابه. نمیدونست بخاطر درد جسمشه یا درد قلب و روحش. میترسید که خورشید طلوع کنه و روبرت بیدار بشه و این شب رویایی هر چه زودتر به پایان برسه.
امّا نمیتونست جلوی این اتّفاق رو بگیره. وقتی به سمت لبهی تخت حرکت کرد، روبرتی که موهاش پریشان بود و اخم ریزی روی صورتش افتاده بود، به آرومی بیدار شد. با اینکه هنوز هم آثاری از مستی داشت، امّا بنظر میاومد که عقلش تقریباً سر جاشه. چند ثانیه طول کشید تا بفهمه کجاست و در چه موقعیتیه و شب گذشته رو به یاد بیاره. نگاهش روی مارکو ثابت موند و مردمکهاش گرد شدن، اگه میتونست، بیشتر از اون هم عقب میکشید. چشمانش وحشت زده بودن و دستش روی پیشانیاش بود.
«ما... چی کار کردیم؟!»
گلوی مارکو خشک شده بود.
«روبرت...»
روبرت ملحفه رو دور خودش پیچید و از روی تخت بلند شد، احساس انزجار میکرد که روی اون تخت بمونه.
«ما اشتباه کردیم. ما... فقط دوستیم. لعنتی، تو... تو بهترین دوست منی! نمیتونیم... نمیتونستیم... نباید-»
مارکو، با اینکه میدونست هیچ گناهی نداره، تلاش کرد توضیح بده:
«این حرفو نزن، لطفاً... بذار... بذار درستش کنیم... به ما یه شانس بده...»
روبرت فقط میتونست خیره نگاهش کنه.
«من... من مست بودم. هیچکدومش واقعی نبود. تو هم... نباید جدیاش بگیری.»
روبرت، بدون اینکه حتّی به مارکو فرصت گلایه و سوگواری بده، شلوار و تیشرتش رو پوشید و به سمت در اتاق رفت.
«فراموشش کن. لطفاً. خواهش میکنم فراموشش کن.»
چند ثانیه بعد، مارکو تنها بود. اتاقی که دیشب با حضور هر دوشون گرم شده بود، حالا فقط مارکوی لختی رو داشت که رد بوسهها و کبودیهای شب گذشته روی تنش زار میزدن. روبرت حتّی معذرت خواهی هم نکرد. مارکو فقط... بازیچهاش شده بود.
مثل همیشه.
دو روز بعد، وقتی دوباره تمرین داشتن، مارکو دیر تر از همه رسید. برعکس همیشه دیگه نه شاد بود و نه با کسی شوخیای میکرد، همه نگرانش بودن، جز یک نفر که میدونست دلیل این رفتار چیه. روبرت نگاهش میکرد، بدون اینکه بترسه، در تلاش برای اینکه یک نیم نگاهی بگیره، امّا مارکو جوری رفتار میکرد که انگار اصلاً وجود نداره.
اون روز، روبرت با خودش فکر کرد که شاید اگه پاپیش میگذاشت، میتونست جلوی مارکو رو بگیره؟ چنین چیزی به ذهنش رسید؟
فقط وقتی متوجّه شد خیلی دیره که مارکو رو در رختکن پیدا کرد، در حالی که ساک کوچکی از وسایل روی دوشش بود. تعجّب کرده و چشمانش گرد شده بودن.
«مارکو؟ داری چیکار میکنی؟»
مارکو در کمد رو بست. هنوز هم نگاهش نمیکرد.
«دارم میرم.»
رنگ روبرت پرید.
«کجا؟ چرا؟!»
مارکو بدون اینکه جوابی بده، از کنارش رد شد. اوّلین تماسی که بعد از اون شب داشتن، لحظهای بود که روبرت برای توقّفاش، بازوش رو گرفت.
«مارکو، لطفاً... باهام حرف بزن!»
مارکو ایستاد امّا برنگشت. میترسید دوباره به اون چشمان یخی نگاه کنه و تمام تصمیماتش بر باد برن.
«تو گفتی فراموش کنیم. منم دارم همین کارو میکنم.»
روبرت به سختی میتونست نفس بکشه.
«نه، نه! من... من منظورم اینطوری نبود! مارکو، خواهش میکنم... نرو!»
مارکو به آرومی بازوش رو از دست روبرت بیرون کشید.
«تو انتخابت رو کردی، من هم... دارم انتخاب میکنم.»
مارکو رفت و تنها چیزی که برای روبرت باقی موند، قاب عکس دو نفرهای بود که هیچکسی جرئت نداشت بهش دست بزنه.