Mafiaye Jahani
دادرس1.
تقریبا تمام مستندهای آلمانی که دیده ام ایران را با عطاری و شتر و کاشی مسجد نشان داده اند. سازنده "کاوچ سرفینگ در مشرق زمین، سفری به هزار و یک شب" می گوید تغیر رژیم در ایران خطرناک است. ایران لنگر ثبات است و تغییر رژیم برای همه ما تراژدی فرهنگی خواهد بود!
https://www.youtube.com/watch?v=naLgMuS3ewM
2.
در این مستند یوهانس مایر به یک عطاری می رود و طب سنتی را ستایش می کند. هسته اصلی حرفش این است که شرق و هزار ویک شب چقدر خوب است. به قول کسروی شرق شناسانی که برای مثال حافظ را ستایش کردهاند بدخواهان شرق هستند و میخواهند که مردمان شرق، عمر خود را چون حافظ در کنج خرابات سپری کنند.
3.
اینجا شترها کم کم نمایان می شوند. مخاطب غربی دوست دارد ایران سرزمین شتر و مسجدو غلتیدن شیعیان در گل و لای باشد. اروپایی ها تفاوت فرهنگی را دوست دارند. می خواهند ایران باغ وحشی باشد تا به عنوان توریست بیایند و تماشا کنند.
4.
مخاطب اروپایی از دیدن این صحنه ها لذت می برد. به قول حسین الوادعی حقوقدان یمنی چپ اروپایی ابومصعب الزرقاوی را دوست دارد و از طه حسین بیزار است و معتقد است صدای واقعی خاورمیانه، صدای روحالله خمینی و اخوانالمسلمین و سلفیهاست.
5.
از دید شرق شناسی وارونه مفاهیمی چون سکولاریسم و لیبرالیسم و دموکراسی، وصلههای ناچسبی هستند که با بافت فرهنگی خاورمیانه سازگاری ندارند. مردم خاورمیانه، جمهوری اسلامی و دولت اسلامی و خلافت اسلامی میخواهند و نه رفاه و مدرنیته.
6.
شرق شناس وارونه Reverse-Orientalist می خواهد ایران چهره پر از آخوند و شتر و عزاداری داشته باشد. دقیقا به همین دلیل است که مستندساز کاوچ سرفینگ هزار و یک شب تغییر رژیم ایران را یک تراژدی فرهنگی می داند!رژیم نباید تغییر کند چون یک ایران مدرن سکولار دموکرات، دیگر باغ وحش نخواهد بود.