Мае апошнія слова.

Гэта песень аб нашай зямлі Беларусь,

Пра тое, як дзве іторыі перапліліся адна з адной,

Пра подзвігі Герояў, гэтых і мінулых часоў,

Спачатку, пра Другую Сусветную вайну я пачну,

Былі Героі, што вайну Перамаглі,

Жыццё сваё аддалі, кроў на Беларускую зямлю пралілі,

Каб унукі і дзеці не колі

больш вайны не выпрабавалі

І Вольныя былі,

Але, чаму -то зараз,

Іх дзеці і ўнукі ў турмах сядзяць.

Што з Радзімай стала?

Што адбываецца?

Сама не разумею,

Бо бабуля тое ж блакаду перажывала,

І дзед інвалідам вярнуўся з вайны,

Бо накошт мяне яны выхавалі,

І людзям вучылі, што трэба дапамагаць,

Але тут званок у дзверы,

І нас з мужам у кайданы пакавалі

І ў КДБ на допыт павезлі,

Там ворагам ...мяне.., называлі,

І казалі, што Радзіму, здрадзіла - я,

Іх словы былі ,

Як гром сярод яснага неба....

Але для пачатку пачну ўсё спачатку,

А вы ўжо пачуеце мяне...

9ты жнівень 2020ты , быў ВЫБАР зроблены,

Усім Беларускім народам,.

І абраў народ сабе новую ўладу,

Але стары, вусаты - Лука,

Падмяў пад сябе вынікі,

Сам абраў сябе, і непрызнаным прызідэнтам стаў,

Народ выйшаў, абараняць свой Выбар,

І Вольныя Словы сваі,

Што б не было стыдна, перад дзядамі.

Што калі за нас сваю кроў пралілі,

Што б не быць больш рабамі,

Што б мовіць Вольныя Словы сваі...

Народ выйшаў з Мірам і Словам,

Але пачуць народ, улада не жадала,

І падняла руку супроць народа свайго.

У народ ляцелі светла-шумавыя гранаты,

І зноў на Беларускія землі была,

Беларусаў праліта кроў.

Людзей забіраюць , і ў турма сціскаюць,

Іх дубінкамі там збяваюць, не рэдкасць бывае

Што там іх катуюць.

Думала ўлада, што сілай і безаконнем народ запалохаць.

Але народ не здаўся,

Быў час, калі яшчэ, больш падняўся,

Усе нелегітыўнай улады

Шанец, на чалавечнасць даваў...

Але ў памагатарах Лукі, няма душы.

Народ самаарганізаваўся,

Выходзіў усё больш і больш.

Народ не баяўся, ён памятаў подзвіг бацькоў і дзядоў.

Хоць парай,

Ён так дадому не вяртаўся,

І была зніклых , шмат людзей.

Я проста шукала, ўсіх тых хто не вярнуўся,

Чые сваякі ад перажаванняў

Не чаго рабіць не маглі.

Іх сем'ям, я, дапамагала:

Знайсці, супакоіць, дапамагчы.

Сабраць перадачы і перадаць.

Так, што ж дрэннага зрабіла я...

Чэкіст усміхнуўся прамовіў у адказ:

-Не тым каму, трэба, ты дапамагала,

Не народу, а ўладзе трэба было памагаць,

Так табе зараз імя здраднік,

І Радзіму ты здрадзіла!

- Чакайце..., але як жа,

Радзіма-гэта не кавалачак зямлі,

І тым больш ужо сапраўды не ўлада,

Радзіма-гэта там дзе нарадзіўся,

Радзіма-гэта сябры і сям'я,

Радзіма-гэта дзе ты чалавекам станавіўся,

Радзіма - гэта кожны з нас, а значыць народ,

Радзіма - гэта Вернасць, і Гонар

Радзіма-гэта памяць аб памерлых Герояў,

Дык дзе ж Ваш гонар?

Бо гэта Вы паднялі руку

На Беларускі народ,

Дык падумайце каго ж Вы абараняеце

Ілжэ-ўладу, ці народ?

Шэсць месяцаў я правяла ў палоне,

І не ведаю колькі яшчэ правяду.

І катаванні былі, і хацелі ведаць, каму дапамагала,

І там дзіця сваё страціла я,

Мне часам здавалася, што вось вось я зламалася,

Але перад вачыма Дзед, бабуля, подзвіг іх.

Былі тыя, хто зараз, знаходзіліся ў палоне,

Былі тыя, каму я памгала,

Іх дзеці з вачамі поўнымі маленні,

І стрыжань ува мне тое, што здаваўся,

І,Вось, вось ён зламаўся.

Ён гартаваўся і яшчэ больш сталеу.

Але, гэта песня не пра мяне,

Яна пра ўсіх Беларусаў,

Усіх тых, хто адзіны,

Бо сіла ў адзінстве,

Пра ўсіх тых, хто веры не страціў,

Пра тых, хто салідарны адзін з адным,

Пра ўсіх тых, хто верыць, і надзея Жывая.

Жыве Беларусь! І гісторыя нашая Жыва ў нашых дзецях.

Пакуль Жыва... Надзея, Вера, Любоў.

Мы зможам вярнуцца ў нашу краіну, калі мы ўсё зноў зможам аб'яднацца. І біць - Разам і Назаужды!