Maby next time
Marble
به آرامی گربهی کوچک را با دست های سیاه شدهاش بیرون کشید. دیرش شده بود اما لرزان بودن آن موجود کوچک، اجازه نمیداد با خیال راحت به راه خود ادامه دهد.
دستی به سر گربهی سفیدی که حالا از کثیفی به خاکستری نزدیکتر بود کشید. نه. هیچ راه دیگری نداشت. گربه را زیر ژاکتش گرفت و با تمام سرعتی که میتوانست، سریع راه رفت.
روی نیمکت، درحالی که به صدای خرد شدن برگها گوش میکرد، به کتاب خواندن ادامه داد. نمیدانست چه چیزی انتظارش را میکشد، اما نگرانیای هم نداشت. او همیشه دلیل خوبی داشت. هیچوقت حاضر نبود او را اذیت کند، حتی برای شوخی.
غرق کتاب بود که برگی روی صفحهاش جای گرفت.
"زیادی تو دنیای کتاب نیستی خانم کوچولو؟"
سرش را بالا گرفت و به چشم هایی که از بالای کتاب نگاهش میکردند خیره شد.
"من توی دنیای کتابام زندگی میکنم آقای آبنباتی!"
خندهی پسر به اندازهی آبنبات هایی که همیشه در جیب داشت، شیرین بود.
"حالا میشه شما رو از دنیای کتابتون قرض بگیرم؟"
کتاب را با برگ میانش، کنار گذاشت و تمام حواسش را به چشم های سیاه و پرستارهی پسر داد.
"ببین، آم... معذرت میخوام که انقدر یهوییه... ولی خیلی وقته دارم واسش آماده میشم. البته-"
"وایسا! اون چیه زیر ژاکتت؟"
"چی؟"
"یه چیزی داره زیر ژاکتت تکون میخوره!"
به صورت شاکی و همزمان متعجب دخترک خندید.
"اوه این. این پیشی کوچولو رو وقتی داشتم میومدم پیدا کردم. فقط نمیدونم دختره یا پسر..."
گربهی کوچک را به آرامی بیرون آورد و جلوی دخترک نگه داشت. چشم های خانم کوچولو از دیدن آن گربهی کوچک برق زد. برقی که به تمام وجود آبنباتی خودش نور بخشید.
"خدای من! این سفید برفی سیندرلا شده رو از کجا پیدا کردی؟ چرا انقدر لرزونه؟!"
"صداش از ته یکی از دریچههای فاضلاب میومد. احتمالا گم شده بود و ترسیده که هنوزم انقدر میلرزه. باید ببریمش پناهگاه خانم کوچولو."
"ولی دلم میخواد نگهش دارم..."
صدای دختر کودکانه شده بود. برگشت، گربه را روی نیمکت گذاشت و خودش جلوی آن زانو زد.
عقب ایستاد و با فاصله، بازی کردن خانم کوچولو با موجود کوچک را نگاه کرد. دستی به حلقههای آویزان از گردنش کشید و لبخند زد. شاید یک روز دیگر، شاید یک فرصت دیگر...
