МУҲАММАДСИДДИҚ
https://t.me/vaqt_manzili* * *
Тун.
Қайдадир нимадир чархланаётир,
ичимда — сукунат,
ташимда — шовқин.
Қиличин ўткирлаб, бир кенжа ботир
жангга кетаётир миниб ғиротин.
Мени кутаётир ҳамон у жанггоҳ,
билмам, бу кечада нега қодирман?
Ахир, оғаларим бор эди қандоқ,
уларнинг ортидан кетган ботирман.
Тун.
Қайдадир нимадир чархланаётир,
бошим — самовотдан,
дийдам — йиғидан.
Овозини қайраб, бир ғариб шоир
азоб чекаётир қисмат тийғидан.
Мени чорлаётир ҳануз бир тилсим:
Эй кичкина сипоҳ, эй кенжа навкар,
келгин, ўлик ётган қавминг тирилсин,
кўксингни тилкалаб чиқсин рост ханжар!
Тун.
Қайдадир нимадир чархланаётир,
ташқарида — жимлик,
юрагимда — дод.
Боқсам, оппоқ қоғоз хўрсинар оғир,
кўзимга умидвор термулар ғирот.