MAGIC
CHAPTER 5 •I let you touch my heart by your true love darling•
part 18
امگا پاهایش را در آغوش گرفت و سرش را روی زانو هایش گذاشت.
- تو زندگیم رو نابود کردی.
- اگر تو نبودی الان وضعیت بهتری داشتم.
- اگر فقط به جای تو یک آلفا به دنیا میآوردم سرافرازم میکرد.
- تو بدرد نخورترین موجودی هستی که وجود داره.
و ...
ذهنش پر از جملات زهرآلود مادرش بود و جسمش پر از زخم.
امگای پنج ساله با موهای بلند سفیدش، موژه های خیس و پلک های پف کرده مقابل آینه عظیم اتاقش نشسته بود و اشک میریخت. از خودش و ماهیتش متنفر بود. هر روز و هر شب، ثانیه به ثانیه زندگیش را صرف فکر کردن به امگا بودنش کرده بود. مگر با خواست خودش امگا به دنیا آمده بود؟ مادرش هم امگا بود پس چرا او را پَست میدانست؟!
روز های ابری زندگی امگا با به دنیا آمدن برادرش در هشت سالگی به پایان رسید. ابرها رفتند و خورشید کمی از گرمایش را به او رساند. دنیای کوچک او پر شد از جملات جدید.
- تو امید زندگی منی.
- نور زندگی من خیلی قشنگ میخندی.
- خوشحالم که پسری مثل تو دارم.
- تو من رو سرافراز میکنی.
- به دنیا آمدنت بزرگترین هدیه زندگی من بود.
جملات جدید و ناآشنایی که رنگ گرما داشت، جملاتی که برخلاف رنگ گرمش، ابر های بارانی به همراه داشت.
امگای ده ساله بالاخره متوجه شد صاحب جملات مادرش فرد دیگریست. مادرش او نه، بلکه برادر آلفایش را لایق آن جملات میدانست. سپس باران آنقدر بارید که سیل به راه افتاد و کشتی های رودخانهاش را با خود برد. امگا از تمام آن کشتی های آرزو متنفر شد. دیگر کشتی آرزویی بنا نکرد و به دنیای خروشانش اجازه داد همه چیز را در خود ببلعد.
او هشت سال بعدی زندگیش را صرف جلب توجه مادرش کرد. چند برابر برادر آلفایش جونگین، تلاش کرد و تک تک دستورات مادرش را به دقت انجام داد اما، دنیای او توسط سیل و طوفان نابود شده بود. هیچ راه نجاتی برای امگا وجود نداشت. هیچ روزنه امیدی در جهان تاریکش نبود تا اینکه با 'او' مواجه شد.
مردی که بوی آرامش بخش قهوه را با خود داشت...
فلکیس از جمعیت مستقر در سالن رقص دور شد و گوشهای ایستاد. اخم ناگهان چهرهاش را پوشاند و توجه خدمتکارش را جلب کرد.
خدمتکار به سمت او رفت:
- سرورم، مشکلی وجود داره؟
فلکیس مکثی کرد و گفت:
- بوی قهوه احساس کردم.
خدمتکار: الان میگم براتون قهوه بیارن.
خدمتکار دور شد و جمله بعد او را نشنید.
فلیکس: ولی اون بو فرق داشت.
به دنبال بوی ضعیفی که زیر بینیش حس میکرد راه افتاد و به بالکن طبقه دوم رسید. پشت در ایستاد و مخفیانه به دو مرد گوش سپرد.
هیونجین: اون تهیون
کای: نیست...!
اخمی بین ابرو های فلکیس نشست و با کنجکاوی گوش تیز کرد.
کای: حتی اگر سرش ضربه خورده باشه باز هم امکان نداره گرگش با دیدن سوبین اونطور رفتار کنه.
هیونجین: در عین حال امکان نداره اون تهیون نباشه. مگر اینکه...
کای: روحش تغییر کرده باشه؟
صدای خنده دو مرد در بالکن کوچک پیچید اما ذهن آشفته امگا آن را نشنید. بوی قهوه او را مست و حرفهای عجیب آنها، او را متعجب کرده بود. صدای آشنای هیونجین باری دیگر توجهاش را جلب کرد.
- بیا بریم!
امگا با سرعت پشت پرده مخفی شد و با کمتر شدن بوی قهوه، اخم بین ابروهایش نشست.
صاحب آن راحیه دل انگیز هوانگ هیونجین بود؟!
••-------------------••
مرد کلاه شنل زرشکی را پایینتر کشید تا کاملا چهرهاش را بپوشاند. قدمهای استوارش را در دالان های تاریک که نور ماه قادر به روشن کردنشان نبود میگذاشت و به سمت اتاق بزرگی که در انتهای قصر ولیعهد بود میرفت.
به در بزرگ که رسید از حرکت ایستاد و به حکاکی هایی که نام صاحب اتاق را نشان میداد خیره شد.
هوانگ هیونجین.
او را همچون ساکنین دیگر قصر سلطنتی از بَر بود. پسر وزیر اعظم که از بدو تولد به عنوان معاون و محافظ ولیعهد تربیت شده و تمام عمرش را همچو سایر اعضای خانواده سلطنتی در قصر گذرانده بود.
پوست سفید، موها و چشم های قهوهای و بینی نوک تیزش را از مادرش و قد بلند، لب های قلوهای، گوشهای کوچک و زیرکیش را از پدرش به ارث برده بود. برحسب عادت دسته نازکی از موهای تا شانهاش را گیس میکرد و باقی آنها را باز میگذاشت.
خواهر کوچکی داشت که در یک حادثه دلخراش از دست داده بود.
نفوذ زیادی داشت و در سراسر امپراتوری از او به عنوان آلفایی مهربان با لبخندی گرم یاد میشد.
و حالا او، آلفای دومین پرنس امپراتوری، فلیکس بود.
فلیکس در اتاق را به آرامی باز کرد و داخل شد. قدمهای آرامش را به سمت مردی که روی تخت زیر محلفه به خواب رفته بود برداشت و بالای سرش از حرکت ایستاد. چند نفس عمیقی کشید. انگشتان لرزانش را به لبه ملحفه رساند و آن را پایین کشید. چهره غرق خواب هیونجین نمایان شد و باری دیگر راحیه قوی قهوه به مشامش رسید.
همانطور که کنار تخت ایستاده بود،خم شد و صورتش را به صورت او نزدیک کرد. اجزای صورتش را زیر نظر گرفت و زیبایی او را تحسین کرد.
- چرا باید تو باشی؟!
فاصله بین لب هایشان را به صفر رساند و دستانش را دور صورتش آلفای خوابیده قاب کرد تا مانع فرار کردنش بشود اما برخلاف تصورش هیونجین هیچ تکانی نخورد.
لب هایش را جدا کرد و صاف ایستاد. اخم ریزی بین ابروهایش نشست.
فلیکس: از کی بیداری؟
هیونجین به آرامی چشم باز کرد و روی تخت نشست.
هیونجین: مدت زیادی پشت در ایستاده بودی.
آلفا از روی تخت بلند شد و مقابل امگا که جسته کوچکتری داشت ایستاد. موهای بلند سفیدش را از روی صورتش کنار زد و گفت:
- پس این بوی دیوونه کننده وانیل برای تو بود.
فلیکس با جدیت به چشمان گستاخ او خیره شد.
هیونجین: چقدر از حرفامون رو شنیدی؟
رنگ نگاه پرنس تغییر کرد و ترس جایگزین جدیت شد. لبخند مضطرب روی لبهایش نشست و دستانش را مشت کرد.
فلیکس: پس فهمیدی.
هیونجین: مثل اینکه یادت رفته من کیام؟
نگاهش را گرفت و به سمت میز کنار تخت رفت. همزمان با پر کردن لیوان از آب گفت:
- تلاشت برای مسموم کردن ولیعهد به خاطر من نافرجام موند.
لیوان آب را به سمت فلیکس دراز کرد و ادامه داد.
- من کسی بودم که وقتی میخواستی ولیعهد رو با تیر بزنی جلوت رو گرفتم.
هیونجین با به یاد آوردن خاطره دیگری پوزخند زد.
- من کسی بودم که گزارش سوء قصد به جون ولیعهد رو دادم و باعث شدم مدت کوتاهی تبعید بشی.
سکوت کرد و به انگشتان پرنس که با حرص دور لیوان پیچیده شد بود نگریست.
هیونجین: حتی من کسی بودم که از مرگ نجاتت دادم... یادت که نرفته؟
لیوان در دستان امگا شکست. خورده شیشه هایش در دستان لرزانش فرو رفتند و اخمی آشکاری به چهره عصبیش اضافه کردند.
هیونجین با عجله به سمت او رفت و مشتش را باز کرد.
- خودت رو زخمی کردی... بزار کمکت کنم.
او را روی تخت نشاند و از کمد اتاقش کیفی پر از وسایل پزشکی در آورد.
هیونجین: میدونستم بالاخره یک جایی یادگیری استفاده از این وسایل به درد میخوره.
کنار فلیکس، لبه تخت نشست و آستین بلند لباس او را بالا زد.
سکوت برپا شد. هیونجین با ظرافت آموختههایش را به اجرا در میآورد و فلیکس بیتوجه به درد دستانش در خاطره قدیمی سِیر میکرد.
هیونجین سختترین و دردناکترین روز در صفحات زندگیش را به او یادآوری کرده بود. روزی که اگر هیونجین برای قدم زدن اتاقش را ترک نمیکرد، به آخرین روز زندگی فلیکس تبدیل میشد.
' -همش تقصیر توئه! همه بدبختیهام تقصیر توی بدرد نخوره!
کشیدهای روی صورت امگا فرود آمد و به سرخی آن افزود.
فلیکس: متاسفم مادر. دفعه بعد ناامیدتون نمیکنم.
کشیده بعدی باعث شد تعادل امگا بهم بخورد و روی زمین بیفتد.
ملکه: دفعه بعدی وجود نداره.
زن جیغی کشید و روی بدن امگای پانزده ساله نشست و دستانش را دور گردن او فشرد. امگای بیچاره از ترس دست و پا میزد و جیغ های بی صدا میکشید. مادرش روانی شده بود و میخواست او را بکشد.
نفهمید چقدر طول کشید ولی دستان مادرش جدا شدند و اکسیژن راهش را به شش های فلکیس پیدا کرد. لگد محکمی به شکم امگا زده شد که فریاد دردمندش را به همراه داشت. پاهایش را در شکمش جمع کرد و همچون جنین روی زمین دراز کشید.
مادرش دور شد و مرد جوانی به او نزدیک شد.
- پرنس فلیکس! یکی کمک کنه!
بریده بریده بین نفس های عمیقش لب زد:
- هوانگ... هیون... جین؟ '
خاطره دیگری از آن روز به یاد نداشت اما به خوبی میدانست حضور او در آنجا، مانع مرگش شده بود.
هیونجین: میشنوی چی میگم؟
فلکیس سرش را تکان داد و توجهاش به دست باند پیچی شده و نگاه کنجکاو هیونجین جلب شد.
گلویش را صاف کرد و بیتوجه به سخنرانی که یک کلمه از آن را نشنیده بود، گفت:
- باید مخفیش کنیم.
هیونجین وسایلی که استفاده کرده بود را داخل کیف گذاشت و ناامیدانه به او نگاه کرد.
- منم همین رو گفتم پرنس.
فلکیس گلویش را صاف کرد و رو به مردی که دور میشد گفت:
- فکر نکنم گرگم بتونه ازت دور بمونه.
هیونجین با تاسف به پیشانی خودش ضربه زد.
- ای کاش حداقل یک کلمه از حرفامو گوش میدادی.
سپس دست به سینه به کمد تکیه داد.
هیونجین: هر وقت خواستی میتونی برای رفع نیازت بیای سراغ من، در عوض هرچیزی که اون شب شنیدی رو فراموش کن.
فلیکس بلند شد و نگاه حق به جانبی به او انداخت.
- درسته آلفامی ولی حق نداری برام تایین تکلیف کنی.
در اتاق را به قصد خروج باز کرد:
- هرکاری بخواهم میکنم.
اتاق را ترک کرد و پشت در بسته ایستاد.
بوی قهوه باری دیگر فضا را پر کرد و صدایی از آن طرف در گفت:
- شب بخیر پرنس.
امگا با حرص لعنتی زیرلب فرستاد و کلاه شنلش را روی سرش کشید. با سرعت از آنجا دور شد؛ درحالی که ضربان قلبش همین الان هم به او میگفت همه چیز تغییر خواهد کرد.
آیا پرنس فلیکس بالاخره از قفس نفرین شده کلمات مادرش نجات پیدا میکرد؟! آیا تسلیم سرنوشت میشد یا همچنان به حمایت مادر و برادرش ادامه میداد؟!