shadow.
عزیزترینم، کی فکرش رو میکرد روزی به جایی برسیم که دیگه حتی مثل رهگذرهای خیابان هم نگاهی بهم نندازیم؟ همونجایی که هربار رو به رو شدیم، طوری از هم بگذریم که انگار تمام روزهامون توهمی بیش نبوده.
من و تو یا بهتره بگم من، هیچ تصوری از نبود نیمهی دیگرم نداشتم؛ همهجای زندگیم، در دورترین رویاهام هم حضور پررنگی داشتی. خودِ تو، دلیل رنگی بودن اونها بودی.
من نمیدونستم و بلد نبودم بدون تو چطور زندگی کنم، تو بهم اجازهی یاد دادنش رو نداده بودی. همیشه از بودنت، بودنم و بودنمون میگفتی و هیچوقت نبودی وجود نداشت. و زمانی که رفتی، زمانی که همه چیز تموم شد، من موندم و چیزهای زیادی که باید یاد میگرفتم.
اولش سخت بود؛ نمیتونستم و نمیخواستم باور کنم که حالا باید بدون تو باشم. هنوز این احساس رو داشتم که بر میگردی و دوباره من رو در آغوشت میگیری تا وجودمون باهم یکی بشه.
طول کشید تا به این باور برسم که آدمها موندگار نیستند و تنها خاطراتشون هست که برای ما باقی میمونه. روزی میرسه که نزدیکترین شخص به ما تغییر میکنه و انقدر از ما دور میشه که دیگه اثری ازش باقی نمیمونه. زمان برد تا این رو بفهمم، اما بالاخره متوجه شدم که باید از تو گذر کنم و به خودم فرصت دوباره بدم.
و حالا من اینجا، قویتر از هر وقتی ایستادم و از فاصلهای دور، از جایی که هیچوقت متوجهم نخواهی شد، بهت خیره شدم.
گفتم ازت گذر کردم، درسته؟ اما هیچوقت حرفی از گذشت کردن نزدم. هیچوقت تو رو بابت من و قلبی که شکست و روزی که بعد از اون زندگی کردن از خاطرم رفت، نخواهم بخشید.
︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶
"سونگچولا؟"
جاشوا درحالی که با دستش، به آرومی گونهی پسر رو نوازش میکرد، صداش زد. کمی صبر کرد، وقتی جوابی نگرفت فاصلهی بین صورتهاشون رو کم کرد و بوسهی نرمی رو لبهای پسر بزرگتر زد.
این بار پسر تصمیم گرفت چشمهاش رو باز کنه و با لبخندِ حاصل از اون بوسه، به معشوقش خیره بشه.
سونگچول نمیدونست چه کار خوبی کرده که جاشوا رو در زندگیش داره، فقط میدونست بابت حضورش و آرامشی که با هم به دست آوردن خوشحاله و میخواد که لایقش باشه.
بالاخره بعد از اون سالهای سختی که گذروند، جاشوا رو پیدا کرد و تونست دوباره بخنده. پس با وجود تمام خوبیهایی که پسر کوچکتر در حقش کرده بود، این رو به جاشوا مدیون بود که خوشحالش کنه و بهترین رو در اختیارش بذاره.
در تفکراتش غرق بود و همچنان با لبخند به جاشوا خیره بود، تنها زمانی که دوباره صداش زد به خودش اومد.
"سونگچول، اینجایی؟"
"آره عزیزم، چیزی گفتی؟"
"گفتم بریم صبحونه. امروز خیلی کار داریم، زود باش."
بعد دستش رو کشید و با هم به سمت میز صبحانهای که جاشوا از قبل چیده بود، رفتند. بعد از اینکه در کنار هم صبحانهای مفصل خوردند و میز رو جمع کردند، سونگچول به اتاق رفت و برای حرکت به سمت شرکت آماده شد.
به طرف جاشوایی که حواسش اینجا نبود رفت، از پشت بغلش کرد و بوسهای روی گردنش گذاشت.
"مهمونی امشب رو فراموش نکن، ساعت ۷ میام دنبالت."
و بعد از خونه خارج شد.
︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶ ︶
اون روز، نسبتا آروم گذشت و سونگچول خودش رو مشغول کارهای شرکت کرد. همه کارکنان مرخص بودند تا برای جشنی که به مناسبت موفقیت بزرگشون بود، آماده بشند.
با اینکه تنها خود سونگچول در شرکت بود، اما حضور شخص دیگری رو هم اونجا حس میکرد. نمیدونست اون کیه و کجاست، این روزها حس میکرد کسی از فاصلهای نه چندان دور، بهش خیره شده و دنبالش میکنه.
این رو حتی با دوست صمیمیش، مینگیو در میان گذاشت، اما اون معتقد بود تمام افکارش تاثیرات خستگیها، شب بیداریها و قرصهای آرامبخشی هست که در نتیجه دو مورد قبل مصرف میکنه.
سونگچول چند سالی بود که زمان سختی رو میگذروند و تا مدتی به تراپیست مراجعه میکرد، اما از زمانی که با جاشوا آشنا شد، این رو هم متوقف کرد، چرا که دوست نداشت پسری که بهش علاقهمند شده، متوجه گذشتهش بشه.
اون زمان حال بهتری داشت پس سعی کرد با حضور جاشوا، ادامه راه درمانش رو پیش ببره، اما خود سونگچول هم میدونست این زخم عمیقتر از این هست که بتونه با حضور شخص دیگری باهاش مقابله کنه.
اون به چیزی بیشتر از آرامبخش و تنها حضور جاشوا نیاز داشت؛ احتیاج داشت تا کسی بهش باور داشته باشه و تایید کنه که توهماتش، یا حداقل چیزی که مینگیو توهم صدا میزد، واقعیته و اون هنوز با دیوونه بودن و از دست دادن عقلانیتش فاصله داره.
سونگچول نمیتونست دوباره چیزی که داره، چیزی که خودش و جاشوا دارند رو از دست بده. اون مثل تمام آدمها فقط آرامش میخواست.
همینطور که با افکار بیپایان و همیشگیش درگیر بود، صدای آلارم گوشی اون رو به خودش آورد و متوجه شد که وقت رفتن رسیده. شب طولانی در انتظارش بود؛ باید برای مهمونی آماده میشد و ظاهرش رو برای دیدار با پارتنر سابق جاشوا حفظ میکرد.
کتش رو از روی مبل توی اتاق برداشت، روی دستش انداخت و به سمت خروجی رفت. سوار آسانسور شد، به پارکینگ رفت و همین که سوار ماشین شد، تلفنش زنگ خورد. هم زمان که ماشین رو روشن و از پارکینگ خارج میکرد، تماس رو وصل کرد و روی بلندگو گذاشت. صدای گرم جاشوا فضای ماشین رو پر کرد.
"چول کجایی؟ چقدر مونده برسی؟ زود باش، دیرمو-"
سونگچول همونطور که میخندید، صحبت پسر رو قطع کرد.
"هی هی، نفس بکش شوا. دارم میام عزیزم، کارهای شرکت یکم طول کشید. ممنون میشم لباسهای من رو هم خودت انتخاب کنی."
هرچند که سونگچول اون رو نمیدید، ولی از پشت تلفن هم حتی، لبخندی که رو لبهای جاشوا نشست رو، میشد حس کرد.
"اوکی، منتظر میمونم."
و بعد تماس رو قطع کرد. سونگچول با خوشحالی حاصل از تماس پسر کوچکتر، به سمت خونه روند.