Lonely time sadness
Marble
لیوان شیشهای را گوشهای پرت کرد و به خرده های باقی ماندهاش خیره شد. شمارش تعداد دفعاتی که به آنجا آمده بود و خاطراتش از جلوی چشمش گذر کردند، از دستش دررفته بود. چرا باید تمام خاطراتشان آنجا رقم میخورد؟ چرا نمیتوانست جای دیگری به جز آنجا پیدا کند؟
به بانداژ دستش خیره شد. مدت زمان زیادی از وقتی که آن دو این سری بانداژ را برایش خریده بودند میگذشت. پوزخندی زد و لیوان جدید را جلو کشید تا بار دیگر به دنیای بیخبری پناه ببرد.
آخرین ضربه را به مهاجم زد و عقب کشید.
"آکوتاگاوا، بقیش مال تو."
کتش را از روی زمین برداشت و به سمت مقصد نامعلوم همیشگی راه افتاد.
خیلی وقت بود که کارش شده بود گوشهای خزیدن و دور از چشم باقی زندگی کردن. هیچکدام از اعضای مافیای بندر نمیدانستند کجا میرود و چگونه میگذراند. پس از اتفاقی که با دو نفر دیگر افتاده بود، کمتر پیش میآمد کسی او را ببیند یا حتی صدایش را بشنود. کسی نمیتوانست منکر بزرگ بودن آن اتفاق بشود...
اوضاع او اما فرق میکرد. مدتها بود که هر دو را از دور نگاه میکرد، اما جلو نمیرفت. نه که نخواهد؛ نمیتوانست. دیگر کاری از دستش برنمیآمد. چویا به خاطر او از دازای دور شده بود و حالا دازای هم به خاطر او بود که نمیتوانست خواب راحت داشته باشد.
سراسر دردسر بود؛ برای چویا بودنش، و حالا برای دازای نبودنش. اما دیگر چه کاری از دستش برمیآمد؟ اگر به انتخاب خودش بود، قطعا ماندن و سوختن در آتش را انتخاب نمیکرد، تا حالا، مجبور شود از دور و به عنوان وجودی که دو نفر دیگر نمیبینند، شاهد سیاه شدن رابطه و زندگیشان باشد.
