Little girl

Little girl

Niki



از روی کاناپه بلند شد و نگاهی به ساعت انداخت، ساعت تقریبا ۱۱ شب بود یه مقدار بیش از حد زمان از دستش در رفته بود خمیازه ای کشید و کش و قوصی به بدنش داد و بعد از رفتن به سرویس بهداشتی خواست به طرف اتاق مشترکشون با سعید بره که متوجه باز بودن در اتاق دختر کوچولوشون شد،جلوتر رفت و با ندیدن آیلین توی تخت کوچیکش با نگرانی به سمت اتاق خودشون رفت،سعید خوابیده بود و پتو رو تا روی گردنش کشیده بود انگار خیلی وقت میشد که خوابش برده، سعی کرد اروم باشه تا سعید موقع بیدار شدن از خواب نترسه اما ترسی که از نبود دختر کوچولوش وجودش رو پر کرده بود باعث شد چشماش پر اشک بشه.

با صدای لرزون و چشمای پر دستشو روی شونه سعید گذاشت و صداش کرد.

-سعید .. سعید پاشو تورخدا

سعید اروم چشم هاشو باز کرد و پتو رو بالا تر کشید.

علی دستاش به لرزه افتاده بود و نفس هاش به سختی بالا میومد البته حق هم داشت نبود یه بچه اونم توی این ساعت اتفاق خوبی نبود!

+چیشده حنایی ؟

-سعید .. بچه کجاست؟چرا توی تختش نبود؟

سعید در همون حین که چشماشو می‌بست شونه ای بالا انداخت .

+نمیدونم یه جایی رفته دیگه بزار بخوابم علی

-چی میگی سعید فقط شیش ماهشه یعنی چی یه جایی رفته؟ 

+خوابم میاد جوجه مزاحم شدی

علیرضا نمیتونست هضم کنه که سعید چرا انقد بیخیاله؛دستشو روی پتو گذاشت و اونو کشید که با دیدن آیلین کوچولو که تو بغل سعید خوابیده بود وسط اشکاش ناخودآگاه لبخندی روی لباش نشست.

-سعیدد ... خیلی بدی داشتم سکته میکردم،چرا اوردیش پیش خودت؟ مگه باهم‌توافق نکردیم که توی تخت خودش بخوابه؟

سعید دختر کوچولو رو بیشتر توی بغلش کشید و پتو رو دوباره روی خودشون انداخت.

+اون دوست داره پیش باباش بخوابه منم دوس دارم دخترم بغل خودم بخوابه پس‌توافق بی توافق.

-سعید جان بلامیسر لطفا بزار ببرمش توی اتاق خودش

علیرضا لبخندی از قشنگیشون زد و اروم دوباره پتو رو پایین کشید.

+هی هی چیکار میکنی حنایی برو بیرونن به دخترمم دست نمیزنی هاا

-سعیدد جان خواهش میکنم 

+بیرووون حنایی بیرونن

آیلین توی بغل باباش غلتی زد و کمی دستاشو بالا اورد که سعید بوسه ای روی پیشونیش زد و با لبخند شروع به نوازش موهاش کرد.

علی نمیتونست این رو انکار کنه که قشنگترین صحنه عمرش همینه و چیزی بیشتر از این توی کل دنیا نمیتونه قند تو دلش آب کنه.

-سعید؟ خوابم میاد اذیت نکن بزار ببرمش

سعید همونطور که چشماش رو بسته بود بدونه مقدمه دست علیرضا رو گرفت و اونو روی تخت انداخت،آیلین رو به خودش نزدیک تر کرد تا توی بغلش برای علی هم جا باشه و بعد اونو به آغوش گرمش دعوت کرد و بوسه‌ی کوچیکی روی لباش زد.

+پس بیا پیش ما بخواب بابای کوچولو 

علی نمیتونست بیشتر از این مقاومت کنه شاید هم یه دلیلش این بود که دلش نمیخواد همچین لحظه ای از بین بره چرا که حتی حاظر بود تا آخر عمرش توی اون ثانیه ها زندگی کنه.

اون با لبخند به عروسک کوچولوی قشنگشون نگاه میکرد و سعید هم محو تماشای علی بود انگار هیچ لذتی ازین بالاتر توی زندگیش نبود.

-میگم سعید ..؟ میبینی چقد خوشگله؟

سعید خندید دستشو روی گونه علی گذاشت و به نوازشش پرداخت.

+مگه میشه تو باباش باشی و خوشگل نباشه؟

علیرضا  کمی سرش رو چرخوند و دست سعید که روی گونه اش بود رو بوسید و گفت:

-خیلی دوسش دارم گربه سیاه میشه یه قولی بهم بدی؟!

+صبر کن صبر کن همینجا صبر کن ببینم حق نداری بیشتر از من‌ دوسش داشته باشی ها

سعید نگاهش به چشمای پر اشک علی افتاد،لباش رو جمع کرد بود و بخاطر بغضش لپاش باد کرده بود 

+علی؟ سعید دورت بگرده خوبی جهان کوچولو؟

دستشو به سمت گونه اش برد و قطره اشکی که روی صورتش بود رو پاک کرد،نفسش رو تازه کرد و سعی کرد صداش نلرزه و شروع به صحبت کرد.

-میگم سعید .. میشه،میشه قول بدی اگر زمانی به هر دلیلی من دیگه نبودم مراقبش باشی؟

سعید اخمی کرد و با صدای جدی ای پرسید

+چرا این حرفو میزنی علی؟ چیزی شده؟

دوباره اشکاش رو پاک کرد و اینبار نگاهشو از سعید گرفت.

-چیزی نشد فقط .. خب ممکنه هر اتفاقی بیفته

سعید،علی رو محکم بغلش کرد و همه جای صورتش رو بوسید و زیر چشمای خیسش رو با شصتش پاک کرد،بوسه طولانی ای روی پیشونیش گذاشت و تو همون فاصله کم با صدای ضعیفی زمزمه وار قربون صدقه اش میرفت و بهش اطمینان خاطر میداد که خانواده قشنگ سه نفرشون هیچوقت قرار نیست آسیبی ببینه؛علی که یکم‌اروم شده بود و فکرای بیخودی رو کنار گذاشته بود،بدون هیچ حرفی گوش به صحبتای شیرین سعید سپرده بود و هر از چندگاهی لبخند کوچیکی میزد.

چند دقیقه ای میشد که توی همون حالت به سر میبردن که وسط حرفای قشنگ سعید

آیلین همونطور که خواب بود پشت سر هم خنده های قشنگتری کرد که باعث شد هردو مرد با چشم‌هایی پر از شوق بهش خیره بشن.

علی انگشتشو روی لب های سعید گذاشت و مانع حرف زدنش شد.

-هیشش الان بیدار میشه سعید

سعید خندید و انگشتش رو گاز گرفت،علی انتظار چنین چیزی رو نداشت برای همین


آخی گفت و دستش رو عقب کشید که آیلین چشماشو باز کرد و با خنده به باباهاش خیره شد.

علی سرشو توی بالشت کوبید و با حالت زاری گفت:

-حالا کی میخواد اینو بخوابونه اینهمه خوابیده الان تا صبح بیدار میمونه سعیدددد من خستمم

+باشه بابا خودم میخوابونمش اصلا مگه دفعه قبلی هم خودم اینکارو نکردم؟ صدبار دیگه هم لازم باشه انجامش میدم مگه نه دخترم؟

سعید آیلین بغل کرد بالا انداخت و شروع به بازی کردن باهاش کرد.

صدای خنده های دوتاشون کل اتاقو پر کرده بود و سعید تمام حواسش به دخترِ خوش خندشون بود و تمام اینها باعث شده بود علیرضا دوباره با چشمهای پر از شوق نگاهشون کنه.

شاید چند ساعتی میشد که هر سه مشغول بازی بودن و میخندیدن و از وجود دختر بچه شیرینشون لذت میبردن،سعید از اتاق خارج شد و بخاطر تلفن غیر منتظره ای که از طرف مهدی بود چند دقیقه ای رو بیرون گذروند.

در اتاق رو باز کرد و که اینبار با دیدن صحنه رو به روش که حالا ایندفعه علیرضا آیلین رو بغل کرده بود و باهم خوابشون برده بود خندید.

به طرفشون رفت و پیش علی دراز کشید و بغلش کرد دختر بچه بغل علی بود و سعید هم از پشت هردوشون رو به آغوش کشیده بود،شاید هیچ وقت تا حالا توی زندگیش انقد خوشحال نبود؛هیچوقت از بودن کسایی توی زندگیش لذت نبرده بود و هیچوقت مطمئن نبود که خوشبخته اما همون شب بهش ثابت شده بود که هیچ جای دیگه دنیا نمیتونه چنین حسی رو کنار هیچکس دیگه ای تجربه کنه و این قشنگترین حقیقتی بود که تا به توی زندگیش درک کرده بود.

Report Page