برخورد صاعقه با ماشین

خب، پس از گذشت زمان کافی تعداد رأی‌ها به ۲۰ عدد نرسید! پس به همان شرح اندک بسنده می‌کنیم.

رعد و برق در نتیجهٔ انباشت بارهای الکتریکی در ابر بوجود می‌آید. معمولاً پایین ابرها بارهای منفی دارند. این باعث می‌شود درون زمین که رساناست، تفکیک بار رخ دهد و بارهای منفی دور شوند و بارهای مثبت به سطح زمین و ابر نزدیکتر شوند. بنابراین شکلی مانند خازن تشکیل می‌شود که بین دو صفحهٔ آن را هوا پر کرده است. وقتی بارها زیاد و زیادتر می‌شوند و میدان الکتریکی داخل هوا، یعنی اختلاف پتانسیل بین دو سر خازن، از حدّی می‌گذرد، هوا می‌شکند و بارها از ابر به زمین حرکت می‌کنند و به زمین می‌خورند. وقتی برق به زمین می‌رسد و حالا مسیری را ساخته است که رسانندگی خوبی دارد، می‌توان گفت که بارهای مثبت داخل زمین اکنون می‌توانند به راحتی از مسیر ساخته شده به ابر انتقال پیدا کنند و بارهای منفی بیشتری را خنثی کنند. چون مقدار بارها و اختلاف پتانسیل بسیار زیاد است، جریان الکتریکیِ بسیار زیادی حاصل می‌شود. مثلاً از مرتبهٔ ۱۰هزار آمپر. این شدّت جریانِ بسیار بالا هوا را داغ می‌کند. هوا اینقدر داغ می‌شود و مولکولهای هوا آنقدر برانگیخته می‌شوند که از خودشان نور تابش می‌کنند. دمای برق به ۳۰هزار درجهٔ سانتی‌گراد می‌رسد. دمای سطح خورشید حدود یک پنجم این مقدار است. بنابراین باید نور شدیدی از این برق انتظار داشته باشیم. همان نوری که پهنهٔ آسمان را روشن می‌کند. بد نیست همین جا بگوییم که رَعد هم ناشی از همین تغییر دمای ناگهان است. به دلیل این تغییر دما، فشار هوا ناگهان افزایش می‌یابد و به همین دلیل مانند یک انفجار حجمش ناگهان زیاد می‌شود، و در نتیجه این، صدای انفجار شنیده می‌شود.

پس یکی از نکاتی که می‌توان خیلی سریع متوجه آن شد این است که دوربینی که در آن فاصلهٔ نزدیک و در حالت فیلم‌برداری معمولی (حدود ۳۰ فِرِیم بر ثانیه، اندازهٔ معمولی دریچه و غیره) برخورد برقی با چنان روشنایی را ضبط می‌کند، باید در لحظاتی تمام صحنه را سفید ببیند. یعنی باید فِرِیم‌هایی در فیلم وجود داشته باشند که محیط در آنها بسیار روشن افتاده است. چنین فِرِیم‌هایی وجود ندارد. همچنین چنین شدّت نوری باید بازتابی از خود روی سطح زمین باقی بگذارد. چنین چیزی هم مشاهده نمی‌شود.

از طرفی فریم اصابت، فریم زیر است:

که در آن مشاهده می‌کنیم برق، بسیار باریک و ضعیف است و شاخه‌های بسیاری دارد. این تصویری است که از صاعقه‌ای در دور دست باید دیده شود. نه در فاصلهٔ کمی مانند وضعیت این فیلم.

نکات بسیار دیگری دربارهٔ صاعقه هست که می‌تواند نشان دهد این فیلم ساختگی است. امّا بیایید سراغ چیزهای دیگر برویم، مثلاً تکهٔ آسفالتی که به هوا پرتاب می‌شود. با بدست آوردن نقطهٔ اوج سنگها متوجه می‌شویم که نقطهٔ اوج حدود یک متر کمتر از مقداری است که باید باشد و بنابراین به صحنهٔ فیلم اضافه شده است. (چون تکه آسفالت یک ثانیه روی هوا معلق بوده است، با توجه به شتاب جاذبهٔ زمین، باید حدوداً ۵ متر بالا رفته باشد.) همچنین نگاه کوچکی به انفجاری که مثلاً در برخورد صاعقه حاصل شده است تقلّبی بودن آن را بیش از پیش مشخص می‌کند.

پس این فیلم ساختگی است.