Last wish

Last wish

oya

فضای زندان سرد و بی روح بود،مجرم های توی حیاط میچرخیدند و گاهیم کار ها رو انجام میدادن. پسرک جوان توی اتاق ملاقات نشسته بود یک میز مشکی جلوش بود و یه صندلی اهنی، دیوار ها خاکستری بودند و یک در آهنی بود. در باز شد و چشمش به معشوقه اش افتاد.برقی توی چشم هاش افتاد و سمتش رفت اما نگهبان ها اجازه ی نزدیک شدن رو ندادن. سان روی صندلی نشست و وویونگ هم جلوش.

"دلم برات تنگ شده.."

وویونگ گفت و سعی کرد دست های سان رو بگیره دور از چشم نگهبان ها.

"وویونگ...من.. واقعا دلم نمیخواد اینجا بمونم.. نمیتونم هر هفته یک بار ببینمت... خودت میدونی که من و تو همیشه کنار هم بودیم."

وویونگ لبخند دردناکی زد و دست های سان رو نوازش کرد.

"دلم برات واقعا تنگ شده... کاش میشد ببوسمت.."

سان با حرف وویونگ لبخندی زد و دستش رو روی صورت وویونگ گذاشت.

"همین که تونستم ببینمت خیلی خوبه..."

ناگهان صدای نگهبان بلند شد و فریادی کشید.

"وقت ملاقات تمومه!"

وویونگ اخمی کرد.

"من همین الان تونستم ببینمش!! چرا نمیذاری بیشتر باهاش حرف بزنم؟!!"

نگهبان اخمی کرد و بازوی سان رو کشید دست های دستبند خورده ی سان به سمت وویونگ دراز شد.

"وویونگ!..."

وویونگ دادی کشید و دست نگهبانو دور کرد.

"بزار باهاش حرف بزنم!!"

نگهبانا سمت سان رفتند و سان رو به سمت در کشیدند.

وویونگ دندون هاش رو روی هم فشار داد و نفسش رو بیرون داد اون ها هیچ وقت نمیذاشتن بیشتر از پنج دقیقه باهم صحبت کنن.سان مقاومت میکرد و مدام دست های نگهبانا رو پس میزد. البته نگهبان هاهم زورشون به سان نمیرسید.

"ولم کنین!! من فرار نمیکنم فقط میخوام بیشتر ببینمش!"

وویونگ سمت سان رفت اما یه دسته دیگه از نگهبان ها وویونگ رو عقب کشیدن. سان دست هاش رو سمت وویونگ دراز کرده بود و وویونگ هم یه دستش رو سمت سان. با کلی تلاش دست های هم رو لمس کردند، اما نگهبانا اون ها رو از هم جدا میکردن.

"ولش کنین عوضیا!"

وویونگ از پشت کمرش یه اسلحه بیرون کشید و به دست و پای نگهبانایی که سان رو گرفته بودن شلیک کرد به سرعت چرخید و نگهبانای پشت سرش رو با گلوله مهار کرد. هردو به سمت هم دویدند و وویونگ بی صبرانه همسرش رو بوسید، بوسه ای از روی دلتنگی. لب هاشون روی هم حرکت میکرد و بوسه عمیق تر میشد. دست های وویونگ روی گردن سان بود و دست های بسته ی سان روی پهلو های وویونگ.از چشم های وویونگ قطره اشکی پایین ریخت و بغضش ترکید. بعد از چند سال تونسته بود همسرش رو بغل کنه و اون رو بیشتر از پنج دقیقه ملاقات کنه. وویونگ پیشونیش رو روی پیشونی سان گذاشت و نفسی تازه کرد.

"دوستت دارم سانا، الان دیگه پیش همیم.. نه؟"

سان خندید و بوسه ی نرمی روی لب های وویونگ گذاشت.

"تو یه دیوونه ای"

وویونگ هم خنده ای کرد و بوسه ی نرمی روی گونه ی سان گذاشت،در همین حال چند نفر دیگه اومدند و به وویونگ دستبند زدند. حالا وویونگ دیگه پیش همسرش بود،همسری که بخاطرش حاضر بود،جون یک نفرو بگیره و تا اخر عمرش باهم توی یک زندان بمونن...

هردو رو به یک سلول منتقل کردند جایی که وویونگ و سان کنار هم بودند و باز هم عشقشون، اون ها رو به جنون میرسوند و باعث میشد هرکاری کنن تا کنار هم باشن. گاهی دیوار رو میکندند و گاهی هم تلاش میکردند تا از دور ترین. نرده ها دست های هم رو بگیرن، براشون مهم نبود کجا بودند، یا تا کی قرار بود توی زندان بمونن، اونها تنها چیزی که میخواستن کنار هم بودن بود.

Report Page