Jude x Balde - Hasti
Dayanصدای تشویق و فریاد هواداران، سانتیاگو برنابئو رو به لرزه میانداخت. بعد از چندین بازی و باختهای ممتد، بالأخره طرفداران رئال مادرید هم فرصت جشن گرفتن رو داشتن. با اینکه تمام بازیکنها در حال شادی بودن، کسی که بیشتر از همه باید بهشون ملحق میشد، درگیر افکار دیگهای بود. جود بلینگهام، با اینکه اون شب گل پیروزی رو هم به ثمر رسونده بود، بیشتر از اینکه بر تیم رقیب غالب شدن به این فکر میکرد که چرا بعد از تماسهای کاملاً معمولی با اون پسر عجیب و مضحک ذهنش رو به هم ریخته. برای جود یا هر کس دیگری غیر عادی نبود که حین بازی با بقیه تماسهای فیزیکی برقرار کنه، در اون شرایط آخرین چیزی که میتونست بهش فکر کنه همین بود؛ امّا اون احساسی که حین لمس کردن قفسهی سینهی اون پسر جوون بهش دست پیدا کرد از جلوی چشمهاش دور نمیشد. نفسهاش به شماره افتاده بودن، چرا بجای این کار ها نمیرفت و با بقیه سرگرم نمیشد؟ چرا الان که به این پیروزی دست پیدا کرده بودن، خودش رو گم کرده بود؟ احساس میکرد اشتباهی مرتکب شده، الخاندرو بالده اون خط قرمزی بود که جود هرگز نباید بهش فکر نمیکرد؛ حتّی برای شوخی. اون بازیکن بزرگترین حریفشون بود، از رئال مادرید متنفر بود و مهمتر از همه، از خود جود هم متنفر بود. آخرین بار که باید برای گلدن بوی رقابت میکردن، اتّفاقات خیلی جالبی نیوفتاد و بعد از اون جود مطمئن بود که هر دفعه نفرت رو در چشمهای اون پسر میبینه. البته که بالده برای نشون دادن انزجارش نیازی به پنهان کاری نداشت، جود میترسید یکی از همین روز ها مستقیماً بهش توهین کنه. از نظر اون بازیکنهای بارسلونا خیلی پررو، بیشرم و گستاخ بودن، خصوصاً دار و دستهی یامال و بالده؛ اون بچههای از خودراضی که فقط "شانسی" تونسته بودن "چند باری" شکستشون بدن. جز این چیزی نبود. امّا چرا با فکر به این که بالده هم همین خصوصیات رو داشته باشه، قلبش سریعتر میتپید؟ نه، حتماً بخاطر هیجان بازی بود. باید سریعتر خودش رو جمع میکرد و به رختکن میرفت؛ پاک دیوونه شده بود.
امّا با گذر یک هفته، جایی اونور اسپانیا، اوضاع برای رختکن تیم بارسلونا متفاوتتر بود. الخاندرو بحث رو با اکانت فیکی که مدام مزاحمش میشد شروع کرد و خودش هم نفهمید که دوستهاش چطور به این نتیجه رسیدن که "از جود بلینگهام خوشش میاد". البته تقصیر اون نبود که یامال خورهی تیک تاک بود و ویدیو هایی که نباید رو میدید. یکم زشت و وقیحانه بود که اون ویدیو از خودش و جود الان در اینترنت بود.
بالده کار های عجیب زیادی میکرد، با آبروریزی هیچ مشکلی نداشت و همیشه خودش رو بروز میداد. اینکه الان خجالت میکشید و عصبی شده بود هم به نوع خود، عجیب بود. هر چند که کاسادو هر چند وقت یک بار میگفت از این سرش شلوغه که "نمیتونه با جود صحبت کنه". اصلاً اون چرا باید شرمگین میبود؟ مگه چه کار اشتباهی کرده بود؟ خود جود رفتار های وحشتناکتری که در سطح اینترنت پر شده بودن رو داشت! لمسهای اون روز تقصیر الخاندرو نبود!
الخاندرو اصلاً متوجّه این نبود که هر روز بعد از تمرین یا هر وقتی که تنهاست، گوشیش رو در میاره و در پلتفرمهای مختلف اسم خودش رو کنار جود بلینگهام، جستجو میکنه. حتّی وقتی تو اتاق خودش هم تنها بود جوری رفتار میکرد و مراقب بود که انگار یکی بالا سرش ایستاده و میپادش؛ همینجا بود که فاحعه رخ داد.
تقصیر الخاندرو نبود، اون کاربر واقعاً کامنت جالبی گذاشته بود. تقصیر اون نبود که دستش خورد و لایکش کرد. تقصیر اون نبود که الان همه میدونستن اون از جملهی "بالده با خودش گفت حالا که داریم میبازیم حداقل از طرف خودم انتقام بگیرم" خوشش اومده. هیچی فاجعهتر از نحوهی برخورد هم تیمیهاش با این قضیه نبود، اونها فقط به این مسئله دامن میزدن و آتیشش رو بیشتر میکردن. آخرین بار مجبور شد وقتی که یامال براش کامنت "پست قشنگیه، مطمئنم همه ازش لذت میبرن" رو گذاشت و پایینش جود رو تگ کرد، روش ریپلای بزنه و با فحش سعی کنه خفهاش کنه. دیگه پاک کردنش هم فایدهای نداشت، اون پسر کار خودش رو کرده بود. یامال شرم و حیا نداشت؟ مشکلی نداشت از اینکه زیر پستهای پیج پابلیک الخاندرو این حرفها رو میزنه؟
با گذر زمان، شاید چند روز و چند هفته، الخاندرو برای تماشای بازی بسکتبال بین رئال و بارسا رفته بود. انتظار نداشت جود بلینگهام هم اونجا باشه. انتظار نداشت هر دوشون تنها نمایندههای تیم فوتبالشون باشن که در اونجا حضور داشتن.
کاش از شخص دیگهای هم دعوت میکرد، کاش یکی دیگه هم باهاش میاومد، امّا اون تنها بود و نگاههای گاه و بیگاه و پوزخند های جود باعث میشد احساس کنه که اون سالن خیلی کوچیکه. شاید باید از آقای لاپورتا درخواست میکرد برای تیم بسکتبال هم سالن جدیدی بسازن.
قبل از اینکه بازی تموم بشه، باید اونجا رو ترک میکرد. دیگه نمیتونست تحمّل کنه. احساس میکرد تعداد زیادی فقط به اون خیره شدن و بدتر از همه جود بود که واقعاً با چشمهاش در حال دریدن روحش بود. اون پسر بدون اینکه هیچ لبخندی بزنه یا احساسی رو منتقل کنه، بهش زل زده بود. الخاندرو حدس میزد که بعد از این بازی دوباره سوژهی رسانهها بشن. شرمآور بود. اون، دست پروردهی لا ماسیا، بازیکن بارسلونا، الخاندرو بالده، بخاطر حضور و قرار گرفتن کنار یکی از بازیکنهای منفور رئال مادرید که از قضا خیلی هم از خودراضی بود، احساس خجالت میکرد؟ آخه اون؟ اصلاً چرا باید ایدهی اینکه روی همدیگه "کراش" دارن مطرح میشد؟
اگر یامال کنارش بود، لابد میگفت که "احتمالاً چون هر وقت اسمش میاد سرت میخاره و گلوت خشک میشه."
سعی کرد بدون جلب توجّه، جایگاه تماشاچیان رو کنار بزنه و به پارکینگ خصوصی بره. اگه کسی میفهمید که تنهایی اومده هم به نوعی دردسر میشد، خصوصاً این روز ها که خودش بیشتر از همه رو خودش حساسیت به خرج میداد. امّا به محض اینکه به ماشینش رسید، قدمهای سریع و محکم شخصی توجّهاش رو جلب کرد. اون صدا رو میشناخت:
«پس انتقامت چیشد الکس؟»
لبهاش رو خیس کرد و سرش رو برگدوند، اخم ریزی روی صورتش بود.
«الخاندرو. درستش الخاندروئه! اینهمه ساله اینجایی و هنوز بلد نیستی درست حرف بزنی؟»
جود شانههاش رو بالا انداخت و بهش نزدیک شد. چرا الخاندرو میترسید که کسی ببینتشون؟ مگه داشتن چی کار میکردن؟ فقط داشتن حرف میزدن.
«الخاندرو...»
آهی کشید و سرش رو کج کرد.
«نگفتی. مگه نمیخواستی انتقام باختنتون رو بگیری؟»
«به اندازهی کافی شرفتون رو بردیم، هنوز یادمه چه گلی رو تو برنابئو زدم.»
جود واقعاً جذاب بود. الخاندرو هیچوقت نمیتونست این قضیه رو رد کنه، خصوصاً حالا که تنها چند سانتیمتر باهاش فاصله داشت.
«گلت... قشنگ بود.»