Jacques-Louis David

ژاک-لویی داوید (Jacques-Louis David) نقاش برجسته فرانسوی و یکی از مهم‌ترین چهره‌های نئوکلاسیسیسم در اروپا بود. او در ۳۰ اوت ۱۷۴۸ در پاریس، فرانسه، به دنیا آمد و در ۲۹ دسامبر ۱۸۲۵ در بروکسل، بلژیک، درگذشت. پدرش لویی-موریس داوید (Louis-Maurice David)، تاجر آهن، و مادرش ماری-ژنوویو بورون (Marie-Geneviève Buron) بودند. پدرش هنگامی که داوید حدود نه سال داشت درگذشت و پس از آن، عمویش او را تحت حمایت خود قرار داد. داوید در خانواده‌ای مرفه رشد کرد و از کودکی به طراحی و نقاشی علاقه نشان داد.

او آموزش هنری خود را در پاریس و زیر نظر ژوزف-ماری وین (Joseph-Marie Vien) آغاز کرد. داوید پس از چند بار تلاش، در سال ۱۷۷۴ جایزه معتبر رم (Prix de Rome) را دریافت کرد و برای ادامه تحصیل به ایتالیا رفت. اقامت او در رم تأثیر بسیار زیادی بر سبک هنری‌اش گذاشت. او با مطالعه مجسمه‌ها و معماری یونان و روم باستان، به سوی سبکی منظم، قدرتمند و آرمان‌گرایانه حرکت کرد و بعدها به یکی از بنیان‌گذاران اصلی نئوکلاسیسیسم فرانسه تبدیل شد.

از مشهورترین آثار داوید می‌توان به «سوگند هوراتی‌ها» (Oath of the Horatii، ۱۷۸۴)، «مرگ سقراط» (The Death of Socrates، ۱۷۸۷)، «مرگ مارا» (The Death of Marat، ۱۷۹۳)، «زنان سابین» (The Intervention of the Sabine Women، ۱۷۹۹)، «ناپلئون در حال عبور از آلپ» (Napoleon Crossing the Alps، ۱۸۰۱) و «تاج‌گذاری ناپلئون» (The Coronation of Napoleon، ۱۸۰۵–۱۸۰۷) اشاره کرد. آثار او اغلب موضوعات تاریخی و سیاسی را با ترکیب‌بندی دقیق، خطوط محکم و مضامین قهرمانانه به تصویر می‌کشیدند.

داوید در جریان انقلاب فرانسه وارد سیاست شد و از اعضای فعال جریان انقلابی بود. او از ژان پل مارا و ماکسیمیلیان روبسپیر حمایت کرد و پس از سقوط روبسپیر مدتی زندانی شد. بعدها به ناپلئون بناپارت نزدیک شد و به نقاش رسمی امپراتوری تبدیل گردید. پس از سقوط ناپلئون، داوید در سال ۱۸۱۶ فرانسه را ترک کرد و در بروکسل اقامت گزید. او در سال‌های پایانی همچنان نقاشی می‌کرد و سرانجام در ۲۹ دسامبر ۱۸۲۵ در بروکسل درگذشت. به دلیل نقش سیاسی‌اش، اجازه دفن در فرانسه به او داده نشد و در بروکسل به خاک سپرده شد. میراث داوید تأثیر عمیقی بر نقاشی اروپایی گذاشت و شاگردانش، از جمله ژان-آگوست-دومینیک انگر، مسیر نئوکلاسیک را در قرن نوزدهم ادامه دادند.