Is this a right decision?
Negarتمیز کردن خونه برای هیسونگ کار راحتی نبود. وسایلش گوشه و کنار هر اتاقی پخش بود و تقریبا تموم لباس هاش خارج از کمدش زندگی میکردن. هیسونگ یه نظم درونی داشت که فقط خودش ازش سر در می آورد؛ نظم درونی ای که حالا بخاطر ورود جیک مجبور به عقب نشینی بود. هدفونش رو از روی پیانوی ته سالن برداشت و یکی از پاهاش رو روی صندلی گذاشت. «باید اینم ببرم تو اتاق؟ ولش کن. فقط به جیک میگم که نزدیکش نشه» بیخیال هدفون رو دور گردنش انداخت و نگاهش رو از پیانو گرفت. از بین لباس های قدیمی و پاره شده ای که داشت، یکی از پارچه ها رو برای گردگیری انتخاب کرد. اینکارهارو بهتر بود که جیک انجام میداد اما هیسونگ ایدهی جالب تری داشت. بعدا بابت اینکه اتاق رو برای جیک خالی و آماده کرده بود، اون رو وادار به گردن گرفتن بخشی از پرونده های باقی موندهی روی دستش میکرد. هدفونش رو روشن کرد اما اون رو روی گوشش نذاشت. صدای موسیقی به اندازهی کافی بلند بود و هیسونگ مشغول آواز خوندن شد.
توی همون زمان، جیک با دو تا چمدون از توی ماشینی که رسونده بودتش پیاده شد و مشغول خالی کردن بارش شد. راننده انگار علاقهای به کمک کردن نداشت چون جیک تقریبا تنهایی تک به تک اون وسایل سنگین رو بلند میکرد. اون یه سری از وسایلش رو روز قبلی به دفترشون برده بود، چون توی یه خونه نیاز به دو تا یخچال یا تلویزیون نمیشد. موقع مرتب کردن دفتر خیلی دقت به خرج داده بود چون اصلا تحمل به هم ریختگی و شلوغی رو نداشت و حالا باید باقی وسایلش رو هم توی خونهی هیسونگ جا میداد. فرآیند اسباب کشی طاقت فرسا بود اما جیک ازش لذت میبرد. بهرحال اون به نظم دادن به هر چیزی علاقه داشت.
بعد از اینکه آخرین بخش چوبی تختش رو از روی کامیون پایین آورد، با چشم های تیز و برندهش به راننده خیره شد و پریدن رنگ صورت مرد رو به وضوح احساس کرد. جیک بابت اینکه پول اون مرد رو جلوتر داده بود پشیمون بود اما کاری از دستش بر نمیاومد. سرش رو چرخوند و دست به کمر، بخش های چوبی تخت و میزش رو از نظر گذروند. احتمالا از پس بالا بردنشون بر میومد. احتمالا.
سرش رو پایین آورد و دستش رو دو طرف میز گذاشت، موقعی که اون رو بلند کرد، وزنش کمتر از قبل به نظر میرسید. کفش های واکس خورده و براقی رو مقابل چشم هاش دید و سرش رو بالا آورد. مردی سفید پوست، با کت و شلواری اتو کشیده اما موهایی مشکی و مواج، میز رو همراهش بلند کرده بود.
-توی کدوم طبقه زندگی میکنید؟
جیک دهن باز موندهش رو بست و زیر لب زمزمه کرد.
-طبقهی دوم، متشکرم.
یه تای ابروی مرد بالا پرید اما چیزی نگفت. سر و صدای جابهجا کردن وسایل باعث شد که هیسونگ جلوتر متوجه رسیدن جیک بشه و هدفونش رو از دور گردنش برداشت. در رو باز کرد اما قبل از اینکه جلو بره سر جاش متوقف شد.
-پارک سونگهون؟
جیک و سونگهون بدون اینکه میز رو روی زمین بذارن به طرف صدا برگشتن. توی همون لحظه، در واحد روبهرویی باز شد و پسری مو طلایی به بیرون سرک کشید. بی مقدمه دستش رو روی دهنش گذاشت و با چشم هایی درشت شده به جیک خیره شد. بعد، نگاهش رو بین میز و هیسونگ چرخوند و سرش کمی کج تر از حالت عادی شد. دستش رو از جلوی دهنش پایین آورد و با سرفهای صداش رو صاف و توجه ها رو به سمت خودش جلب کرد.
-دوست پسرت خیلی خوشتیپه هیسونگ.
توی یه لحظه کل فضا متشنج شد و دست جیک میز رو رها کرد. بلافاصله، صدای برخورد میز به زمین سکوت ایجاد شده رو شکوند. هیسونگ با نگرانی قدمی به جلو برداشت و پاش به چهارچوب در برخورد کرد، سونگهون سمت دیگهی میز رو ول کرد و با نگرانی به پای جیک نگاه انداخت. میز روی پاش نیفتاده بود. هیسونگ و سونگهون با آسودگی نفسشون رو به بیرون فوت کردن و سونو بیخیال، خودش رو داخل واحدش کشید.
-لیست خریدت رو جا گذاشتی سونگهون.
قبل از اینکه سونو در رو ببنده، هیسونگ معترضانه داد زد.
-اون دوست پسرم نیست!
برای کمک کردن به جیک پیش قدم شد و سونگهون کف دست هاش رو به حالت بانمکی بالا برد. جیک زیرلب تشکری کرد و دوباره سرش رو برای سونگهون تکون داد. اون مرد هم وارد واحد روبهرویی شد و بالاخره هیسونگ و جیک تنها شدن.
-پیش میاد.
جیک گفت و ابروهاش رو بالا فرستاد. هیسونگ میز رو به جلو حرکت داد و صدای کشیده شدنش روی زمین، گوشهای جیک رو خراشید. بلافاصله با مرد همراهی و میز رو بلند کرد.
-اونا یه زوجن؟
جیک موقعی که همراه هیسونگ تشکش رو بالا می آورد پرسید و هیسونگ سرش رو از پشت تشک تکون داد.
-فکر میکنن همه عین خودشونن.
بالاخره آخرین وسیله هم وارد خونه شد و جیک در رو بست.
-ولی اون آدم خوبی به نظر میومد.
-پارک سونگهون؟
جیک سرش رو تکون داد و با خستگی خودش رو روی یکی از کاناپه ها انداخت.
-لباسات خاکیه..
هیسونگ زیر لب غرغر کرد و آه کشید. دستش رو بین موهاش کشید و دوباره سرش رو تکون داد.
-آره. اون بهتره. مثل سونو پرحرف نیست.
جیک زیر لب اسم سونو رو تکرار کرد و ناخواسته لبخند زد. پسر بامزهای به نظر میرسید.
-باید ازشون تشکر کنیم. لباسای پارک بخاطر کمک کردن به من چروک شد.
هیسونگ با تاسف سرش رو چپ و راست کرد و مقابل جیک نشست.
-باید بهم میگفتی که رسیدی، کمکت میکردم. قراره با همدیگه زندگی کنیم جیک.
---
سونگهون پلاستیک های خریدش رو روی سینک رها کرد و خودش رو از خستگی کش داد. بعد از اینکه از اداره برگشته بود، سونو اون رو دنبال خرید فرستاده بود و حالا تقریبا هشت ساعتی میشد که گشنه باقی مونده بود. نگاهی به قابلمهی روی گاز انداخت و سرش رو کنار زد که جیغ سونو بلند شد.
-بذار دم بکشه سونگهون!
سونگهون از ماکارونی فاصله گرفت و به سونو نگاه کرد. اخم های پسر کوچیکتر توی همدیگه گره خورد و به طرف دوست پسرش قدم برداشت.
-چرا انقدر رنگت پریده؟
سونگهون نگاهش رو دزدید و زیرلب غرغر کرد.
-بالاخره داری میپرسیش. گشنهم بود. خستهم. دوستم نداری.
سونو خندید و دست هاش رو برای دوست پسرش باز کرد. برق چشم های سونگهون با لبخندش همراه شد و سفت همدیگه رو به آغوش کشیدن.
-روز سختی داشتی، آیگو. خسته نباشی هیونگ.
سونگهون سرش رو توی گردن سونو فرو برد و آروم پسر رو گاز گرفت. سونو یکی از چشم هاش رو مچاله کرد و سرش رو برای راحتی سونگهون کج کرد.
-یکم دیگه غذا آماده میشه سونگهون.. آی.
سونگهون خندید و کمر سونو رو سفت فشرد. دست آزادش موهای پسر رو نوازش کرد و لب هاش روی گردن سونو حرکت کرد. سونو چشم هاش رو بست و سونگهون مشغول بوسیدنش شد.
موقع کشیدن غذا، رد بوسه های سونگهون از روی گردن تا ترقوهی سونو دیده میشد. بوی تهدیگه سوختهی ماکارونی آشپزخونه رو پر کرده بود و پسر بزرگتر همونطور که منتظر بشقابش بود، خیره، به دوست پسر شیرینش لبخند میزد.
---
آخرین روز هفته، با صدای بلند آلارم ساعت هیسونگ آغاز شد. اون صدای گوشخراش هر لحظه قویتر از لحظهی قبل میشد و جیک هیچ ایدهای نداشت که چرا. در اتاق خودش بسته بود پس احتمالا هیسونگ بود که در اتاقش رو باز رها کرده بود.
با کلافگی بالشتش رو از زیر سرش کشید و روی صورتش انداخت. دست هاش رو روی بالشت گذاشت و اون رو تا جای ممکن با خودش یکی کرد. دلیلی برای قطع کردن خوابش نمیدید. اون دوباره چشم هاش رو میبست و صدای زنگ خیلی زود قطع میشد. بعد از اون دوباره به فضای گرم و آروم خوابش برمیگشت.
جیک اینطور فکر میکرد ولی.. وقتی که بالشتش رو به طرف دیوار انداخت، تقریبا صورتش از عصبانیت قرمز شده بود. فقط میخواست که ساعت رو بدونه. اونا تا سه صبح مشغول تمیزکاری بودن پس هیسونگ نباید طبق روال روزهای کاری ساعتش رو برای شیش کوک میکرد. اگر که کرده بود؛ جیک اون ساعت رو میشکوند. برای ادامه پیدا کردن زندگی مشترکشون این یک نیاز بود. با قدم هایی بلند و محکم در اتاقش رو به عقب پرت کرد. بعد از رد شدن از مرز مشترک سالن و آشپزخونه، جملهی محوی از توی سرش عبور کرد «نباید بیای توی اتاقم». اتاقی که بدون لحظهای استراحت مشغول نواختن بود. جیک نفس عمیقی کشید و سینههاش رو پر کرد. «بعدا براش توضیح میدم». وارد اون اتاق شد و چیزی که دید؛ حتی بیشتر از قبل خوابش رو پروند. هیسونگ با دهنی نیمهباز، بدون هیچ حرکتی هنوز بیهوش بود.
سرش رو به سمت پاتختی چرخوند و عقربهی روی شیشِ ساعت با تمسخر بهش طعنه زد. جیک دندونش رو روی لبش فشرد و باتری ساعت زنگی قدیمی رو از توش بیرون آورد. باتری هارو توی جیبش فروبرد تا به وقتش از خدمتشون در بیاد – دور انداختن اون ها از دور انداختن ساعت به صرفه تر بود.
ساکت شدن فضای اطرافش باعث شد که بالاخره نفس راحتی بکشه و دستش رو روی پیشونیش گذاشت. عرقِ روی صورتش یخ زده به نظر میرسید. اتاق هیسونگ سرد تر از اتاق خودش بود. نگاهش به طرف پنجرهی نیمه باز کشیده شد و صورتش در هم رفت. ناخواسته حواسش به سمت پسرِ خوابیده برگشت. این بار قدم هاش آهسته بود.. درست کنار تخت هیسونگ از حرکت ایستاد و کمی روی اون پسر خم شد.
عرق هایی که روی پوست هیسونگ نشسته بود، سرد و خشک به نظر میرسید. بازوهای لختش به همدیگه نزدیک شده بودن و رکابی مشکی رنگ، توی تنش ناکافی به چشم میاومد. جیک آه کشید. چشم هاش تا روی صورت خوابیده و جمع شدهی هیسونگ بالا رفت و زیر لب زمزمه کرد. «نه گذاشتی من بخوابم و نه خودت خوب خوابیدی». پتویی که پایین تخت افتاده بود رو تا روی شونه های هیسونگ بالا کشید و قبل از خارج شدن از تو اتاق، پنجرهش رو تا آخر بست. احتمالا دیگه خوابش نمیبرد و سرش به طرز وحشتناکی درد میکرد پس به طرف آشپزخونه رفت و توی کشو ها دنبال مسکن مناسبی گشت. چیزی که پیدا نشد و جیک رو در آخر، با فرسودگی هرچه تمامتر راهی اتاق جدید و غریبهش کرد. خواب از سرش پریده بود پس لپتاپش رو روی تختش باز کرد و مشغول چک کردن ایمیلهاش شد. باید برنامههای هفتهی بعدش رو مرتب و برای جونگوون ارسال میکرد.
نزدیک های ظهر، بالاخره خواب خودش رو از آغوش هیسونگ جدا کرد. اون چشمهاش رو باز کرد و همونطور که خودش رو کش میداد روی تختش نشست. کمی به اطرافش نگاه کرد و با گیجی دستش رو روی پتوی سر پاهاش کشید. خوب خوابیده بود و از این بابت احساس خوشحالی کرد.
جیک مشغول آماده کردن غذا بود. هیسونگ در حالی که خمیازه میکشید به پسر نزدیک شد و پشت سرش ایستاد.
-چی درست میکنی؟
چشمهای جیک از حضور بیخبر هیسونگ درشت شد و سرش به عقب چرخید. صورت هیسونگ پف کرده و گرد شده بود.
-ظهرت بخیر باشه، کاری.
چشمهای هیسونگ برق زد و سرش برای نگاه کردن به محتوای درون قابلمه کج شد.
-نمیدونستم که آشپزیت میتونه انقدر خوب باشه!
جیک خندید و درپوش قابلمه رو گذاشت. هیسونگ که اتمام کار پسر رو دید ازش فاصله گرفت و دوباره مشغول کش دادن به خودش شد.
-دیشب خیلی خوب خوابیدم، آخر هفتهی خوبی داریم.
دهن جیک باز شد اما حرف های توی ذهنش نیمه کاره موند. «دیشب نه، امروز صبح.»، «داریم نه، داری»، «سرم درد میکنه و ممکنه که خفهت کنم». جیک سعی کرد تا دوباره کلمه هارو کنار هم بچینه؛ برای اینکه بتونن با هم کنار بیان باید بیشتر زحمت میکشید. همخونه شدن ایدهی خودش بود و هیسونگ با قبول کردنش بهش لطف کرده بود. همونطور که پسر بزرگتر رو دنبال میکرد، پشت سرش به سالن کشیده شد.
-میگم، لی..
هیسونگ روی کاناپه نشست و به طرف جیک چرخید.
-چیشده؟
جیک دستش رو توی جیبش فرو برد و باتریهایی رو که چند ساعت قبل برداشته بود، به هیسونگ نشون داد.
-یادت رفته بود که زنگ ساعتت رو خاموش کنی.
آه پسر بزرگتر بلند شد و دستش روی دست جیک کشیده شد اما قبل از اینکه بتونه باتری هارو بگیره، جیک انگشتهاش رو جمع کرد و مشتش رو عقب کشید.
-میخوای ساعت پیش من باشه؟ به زودتر بیدار شدن عادت دارم و مطمئن میشم که..
نفسی کشید و لب گزیده شدهش رو رها کرد.
-مطمئن میشم که بخاطر صدای زنگش اذیت نشی.
هیسونگ آروم سرش رو تکون داد و دستهاش رو کنار بدنش ستون کرد.
-مجبور شدی که بیای توی اتاقم.
جیک تایید کرد.
-در اتاقت رو نبسته بودی و بیدار هم نمیشدی پس.. یکمی تحمل کردن صداش سخت بود.
لبخندی که روی لبهای هیسونگ شکل گرفت، کمی شرمنده بود. اون دستش رو بین موهاش کشید و دوباره به جیک نگاه کرد.
-حق داشتی، ولی بیا برای بعدا، رعایت کردنش رو فراموش نکنیم. ممکنه بعضی وقتا همه چیز بهم ریخته باشه، یا اصلا با یه نظم خاصی چیده شده باشه.. یا ممکنه من لباس نپوشیده باشم پس.. هه هه.
جیک چند باری رو پلک زد و دستهاش رو به شکل تسلیم بالا برد.
-میفهمم، میفهمم. الان بهاره ولی تا چند ماه دیگه هوا گرمتر میشه، قابل درکه! حواسم رو جمع میکنم لی.
لبخند زد و دستش رو روی شونهی هیسونگ کشید. هر چی که میگذشت؛ بیشتر بابت تصمیمی که گرفته بود نگران میشد. همخونه بودن با هیسونگ.