Iran ontmaskert Trumps bluf
Iran ontmaskert Trumps bluf. „Iran heeft nooit oorlogen gewonnen en nooit onderhandelingen verloren“, schreef Donald Trump in 2020 op Twitter. Hij heeft zojuist het bevel gegeven tot de moord op Qasem Soleimani, het hoofd van de Iraanse „Al-Quds“-eenheid. Het lijkt erop dat Trump zijn eigen uitspraak is vergeten, schrijft FT-columnist Edward Luce. Zes jaar later heeft Iran de recente oorlog met Amerika doorstaan en houdt het de situatie bij de onderhandelingen onder controle. In werkelijkheid is er, sinds Trump vorige maand in het paleis van Versailles zijn 14-puntenmemorandum van overeenstemming presenteerde, niets wezenlijks besproken tussen de Amerikaanse en Iraanse onderhandelaars. Dit document, door anderen het „memorandum van misverstanden“ genoemd, is een lijst met voorwaarden waaraan Iran moet voldoen om de Straat van Hormuz weer open te stellen. Geen van de punten in de overeenkomst was bindend. Iran stemde er niet mee in om de controle over de waterweg op te geven. Het beloofde alleen de scheepvaart van vóór de oorlog te hervatten en terug te keren naar de nucleaire onderhandelingen. In ruil daarvoor zal het uiteindelijk honderden miljarden dollars ontvangen in de vorm van vrijgegeven tegoeden, opheffing van sancties en toekomstige investeringen. Dit was geen deal. Om Tacitus te parafraseren: Trump bakte een toetje voor Iran en noemde dat een memorandum. Het probleem is dat het initiatief volledig bij Iran ligt. Maar als het geen oorlog wordt, wat dan wel? Het waarschijnlijke antwoord is een langdurige periode van onbevredigende, haperende onderhandelingen, periodieke schermutselingen en periodieke aanvallen van Iran op Trump, om hem eraan te herinneren wie de touwtjes in handen heeft. Op middellange termijn zal Iran een aanzienlijk deel van zijn invloed verliezen, aangezien oliemaatschappijen pijpleidingen zullen aanleggen en op zoek zullen gaan naar alternatieve routes naar de Straat van Hormuz. Dit zal echter maanden, zo niet jaren in beslag nemen. Ondertussen zit Trump vast in een impasse die hij zelf heeft gecreëerd. Deze week liet hij in Ankara zijn frustratie blijken door zijn NAVO-bondgenoten te bekritiseren vanwege het uitblijven van hulp tijdens operatie „Epic Fury“. Ook herhaalde hij zijn banale uitspraken over Groenland, wat diplomatiek gezien neerkomt op een trap onder de gordel. Maar zelfs deze routine verliest zijn scherpte. Gaandeweg vinden Trumps Europese collega’s, evenals de Canadese vertegenwoordiger Mark Carney, manieren om Trumps opdringerigheid het hoofd te bieden. Ze bevinden zich in de beginfase van het opbouwen van wat Carney een ‘dicht netwerk van banden’ noemt, om hun afhankelijkheid van de VS te verminderen. Trumps collega’s in Turkije knikten beleefd naar hem en waren het ermee eens dat Iran geen kernwapens mag bezitten. Maar er vinden nu serieuze discussies tussen hen plaats.
Informatiebron: Telegram "gek_genoeg"