Indosentia
Danielبا حس حرکت قطرات عرق روی پیشونی و شقیقه هاش از خواب پرید و نفس نفس زنان به انعکاس خودش درون آیینه رو به روی تخت خیره شد. سینه اش از زور تنگی نفس تند بالا پایین میشد.
+دوباره...
دستی به موهای خیس از عرقش کشید. از زیر پتو بیرون اومد. به سمت بالکن اتاقش رفت و درب کشوییش رو تا آخر باز کرد. باد سردی که میوزید بدنش رو لرزوند و باعث شد لعنتیای به تن برهنش بفرسته. کامل وارد بالکن شد و با هر قدم بیشتر به پرت کردن خودش از اون ارتفاع فکر میکرد. چقدر دیگه باید میگذشت و اون هربار بخاطر یه مشت تصاویر نامعلوم خوابگرد بشه. به لبه بالکن رسید و با تکیه دادن به محافظ شیشه ای به شهر خیره شد. نیاز داشت ذهنش رو آزاد کنه. سِویل شهر زیبایی بود، مخصوصا نیمه شب.
-بیداری؟
با شنیدن صدا، متعجب برگشت و نگاه طولانی ای به کای انداخت.
-خب منم.. از خواب پریدم
لبخندی زد و دوباره به منظره زیر پاش خیره شد.
-باز هم همون خواب؟
حالا کای کنارش ایستاده بود و به شهر خفته نگاه میکرد. پیرهن سفید بلندی از جنس کریشه و شلوارک کوتاهی به تن کرده بود.
+سرده برو یه چیزی بپوش
-کسی اینو میگه که پیرهنی نپوشیده؟
پسر چشمی چرخوند با تکیه دادن آرنجش به محافظ کامل به سمت پایین خم شد.
+فرض کن کل زندگیت خلاف کردی، از قتل بگیر تا قاچاق، اونوقت محتوای خواب هات یه مشت پری و فرشته باشن
کای خنده کوتاهی کرد و با قدم های آرومی به سمت صندلی گوشه بالکن رفت.
-اوه این از روح پاکت نشات میگیره برادر
پسر بزرگتر پوزخندی به لحن تمسخرآمیز کای زد و کمر خم شدش رو صاف کرد. به سمت اتاق رفت و پتوی روی تخت رو برداشت. با برگشتن دوبارش به بالکن اون رو روی پاهای کای انداخت و اینبار کمرش رو به محافظ شیشه ای تکیه داد. حالا ویو مقابلش اتاق بزرگ و VIPش داخل هتل بود. نفس کلافه ای گرفت و به کای خیره شد که مشغول پیچیدن پتو به دور خودشه. از تمام خواب های نصفه نیمهش خسته شده بود. بعضی شب ها با زور کافئین نمیخوابید تا حداقل یکم که شده از اون تصاویر احمقانه و عجیب غریب دور باشه.
-عاشق یه شخصیت خیالی شدن زیاد هم بد نیست پسر
+اوه لطفا! خفه شو
با کلافگی گفت و مراقب بود تن صداش از حد معمول بالاتر نره. کای که حالا تنها صورتش از بین لایه های پتو مشخص بود ابرویی بالا انداخت و ادامه داد
-تو در و دیوار اتاقت رو از تصویرش پر کردی و با هرکسی که کوچکترین شباهتی باهاش داشته باشه میخوابی. من نمیدونم اسم این احساس چیه؟!
+کنجکاوی! کنجکاوی کای. انقدر طبع شاعرانت رو برای من هدر نده
کای خنده دیگه ای کرد و اینبار در سکوت به برادر بزرگترش خیره شد. اون پسر براش چیزی فراتر از با ارزش بود. نه بخاطر نسبت خونیش بلکه بخاطر درد و رنج هایی که تحمل کرده بود تو دلش جا داشت. حتی اگر این سختی ها از برادرش یه قاتل ساخته باشه باز هم نظرش قرار نبود برگرده.
-فردا باید برگردیم و فکر کنم این سفر بیشتر از تفریح، برای تو بار روانی داشت
+ما بیشتر بخاطر تو اینجاییم
گفت و نگاهی به موجود لای پتو انداخت. ارتباط چشمی ای که با برادرش برقرار کرده بود با لمس سبک لاله گوشش قطع و همزمان پروانه آبی رنگی مقابلش ظاهر شد.
نگاه شیفته و شوک زدهش رو به پروانه ای دوخت که به صورت دورانی دور سرش میچرخید. پسر با حس پرواز اون موجود ظریف و کوچیک به سمت اتاق، مثل مسخ شده ها به سمتش قدم برداشت اما با صدای مهیب و همزمان خورد شدن شیشه محافظ بالکن شتاب زده مسیر نگاهش رو عوض کرد. همین موضوع باعث شد سوزش وحشیانه ای یه طرف صورت و بدنش و جیغ کای پرده گوشش رو بدره.
.
.
.
موهای بلندش با سرعت پروازی که داشت تو هوا معلق شده بودن. هر از چندگاهی صدای جیغ پری ای به گوشش میرسید و تشری از سمت الهه ای دریافت میکرد. سرعتش به حدی زیاد بود که چندباری نزدیک بود اون پری های نحیف رو له کنه. با دیدن عمارت خاکستری و سورمه ای زئوس کم کم سرعتش رو کم کرد و مستقیم از پنجره ای که به سالن اصلی میخورد وارد شد. در حالت عادی این کار بی احترامی بزرگی تلقی میشد و درواقع ممنوع بود اما در اون لحظه آخرین چیزی که براش مهم بود احترام و قوانین بود! بال هاش با خستگی پایین اومدن و همونطور که پاهای برهنش زمین رو لمس میکردن دستی روی سینش گذاشت و تعظیم کوتاهی کرد.
+قانون شکنی پشت قانون شکنی
صدای بم و لحن محکم زئوس لرزی به تنش انداخت اما قوی تر از قبل قدمی به جلو برداشت. پیرهن بلند حریرش زیر پاش میرفت و همین باعث شد دوباره از بالهاش برای جلو رفتن کمک بگیره. پرواز داخل عمارت یکی دیگه از کارهایی بود که بی احترامی تلقی میشد! سالن بزرگی که در انتها به تخت پادشاهی زئوس میرسید رو چند ثانیه ای طی کرد و جایی پایین پله های منتهی به تخت زانو زد.
-متاسفم... دیر کردم
درحالی که به تازگی نفسش بالا اومده بود گفت و به عقابی که روی عصای سلطنتی نشسته بود خیره شد. جرئت نگاه کردن به چشم هاش رو نداشت. مطمئن نبود کدوم کارش لو رفته.
+فقط میتونستی تلپورت کنی آفرودیت
پسر پلک هاش رو روی سطح خشک چشم هاش فشرد و سکوت کرد. سکوت بهتر از اعتراف به استرس بیش از حدش و نداشتن تمرکز کافی برای تلپورت بود!
+پوسایدون اخبار خوبی نداشت. جدیدا از قبل هم بیشتر تو کار باقی خدایان دخالت میکنی.
پسر درحالی که از این کلافه تر نمیشد پوفی کشید و سرش رو بالاتر گرفت. چطور میتونست هیچ کاری نکنه وقتی زمین لرزه ممکن بود مخلوق پرستیدنیش رو ازش بگیره! اما تمام دخالت هاش در حد چند تذکر غیرمستقیم بود و خبری از کارهای غیرقانونی نبود. حداقل تا جایی که میدونست.
-من کار اشتباهی نکردم پدر
+میشه اینطور گفت
با بلند شدن زئوس، اون هم از روی زانو بلند شد و بالهاش رو پشت سرش جمع کرد. چقدر دیگه باید از مخلوق گناه کارش مراقبت میکرد؟ میخواست حرف دیگه ای در دفاع از خودش بزنه اما با ورود ناگهانی آتنا حرف در گلوش شکست.
-برادر!
نگاه خیره ای به خواهرش انداخت و خوشحال از حضورش لبخندی زد. آتنا ردای بلندی از جنس ساتن به تن کرده بود و خبری از زره همیشگیش نبود. اون زن نقش پررنگی توی زندگیش ایفا میکرد، تقریبا تمام خراب کاری هاش رو برای پوشش میداد.
+دلتنگت بودم
آتنا رو به زئوس ادای احترام کرد و بعد به هدف در آغوش گرفتن آفرودیت به سمتش کشیده شد. زئوس با چهرهای ناخوانا به پسر خیره شده بود و انگار منتظر ادامه صحبتشون بود. میتونست حدس بزنه اینبار به راحتی نمیتونه از زیر دست پدرش فرار کنه. لحظه ای که در آغوش گرم آتنا فرو رفت، افکار احمقانش مبنی بر مواخذه شدن یا نگرانی های بی پایانش در رابطه با مخلوق موردعلاقش شبیه به دودی از سرش خارج شد. دست هاش رو اطراف تن ظریف آتنا حلقه کرد و با فشردنش بوسه ای به سرشونهش زد.
-بهتره بعدا پرداختش کنی
خنده آرومی به لحن محافظه کارانه آتنا کرد اما طولی نکشید که ارامشش با صدای کر کننده جیغ بین گوش هاش از هم پاشید. درد طاقت فرسایی قلبش رو درید و آخرین چیزی که فهمید آغوش محکم شده آتنا دورش بود و صدای فریادش که اسمش رو صدا میزد.
-بومگیو!!
.
.
.
یه سری توضیحات کوچولو موچولو♡
افرودیت: الهه عشق، زیبایی و شور جنسی
پوسایدون: الهه دریا، رودخانه و زمین لرزه
زئوس: الهه آسمان ها و خدای خدایان
آتنا: الهه نگهبان با قلبی منعطف و مهربان